komórka żerna
Komórki żerne, znane również jako fagocyty, stanowią kluczowy element układu odpornościowego organizmu. Są to wyspecjalizowane komórki zdolne do pochłaniania i niszczenia ciał obcych, patogenów, martwych komórek oraz innych szkodliwych substancji poprzez proces fagocytozy.
Do głównych typów komórek żernych należą neutrofile (stanowiące 50-70% wszystkich leukocytów we krwi), monocyty i makrofagi tkankowe, komórki dendrytyczne oraz eozynofile. Każdy z tych typów pełni specyficzną funkcję w obronie organizmu, tworząc pierwszą linię obrony przed infekcjami.
Proces fagocytozy obejmuje kilka etapów: chemotaksję (ruch w kierunku źródła infekcji), adhezję (przyleganie do czynnika obcego), ingestię (pochłanianie) oraz trawienie wewnątrzkomórkowe. Zaburzenia funkcji komórek żernych mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje, jak ma to miejsce w pierwotnych i wtórnych niedoborach odporności.
W diagnostyce medycznej ocena ilościowa i jakościowa komórek żernych stanowi ważny element badania morfologii krwi obwodowej oraz badań immunologicznych. Zmiany w liczbie i funkcji tych komórek mogą wskazywać na toczące się procesy zapalne, infekcyjne lub nowotworowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Staphylococcus aureus – Właściwości farmakodynamiczne
Staphylococcus aureus jest kluczowym składnikiem liofilizowanego lizatu bakteryjnego OM-85, zawartego w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci, który zawiera 3,5 mg lizatów S. aureus w łącznej dawce 20 mg liofilizatu OM-85 na saszetkę. Produkt ten wykazuje działanie immunomodulujące poprzez stymulację układu odpornościowego, co potwierdzają badania przedkliniczne i kliniczne. Mechanizmy działania obejmują aktywację makrofagów, limfocytów B oraz zwiększenie wydzielania immunoglobulin w błonach śluzowych dróg oddechowych, co wzmacnia miejscową barierę immunologiczną i zwiększa odporność na zakażenia dróg oddechowych wywoływane przez S. aureus i inne patogeny.
czynnik etiologiczny zakażenia, działanie immunomodulujące, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, immunoglobulina A, Klebsiella pneumoniae, komórka żerna, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat bakteryjny, lizat bakteryjny, mitogen poliklonalny, Moraxella catarrhalis, odpowiedź immunologiczna, patogen dróg oddechowych, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguinis, stymulacja makrofagów, stymulacja układu odpornościowego, zakażenie dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Lizat bakterii – Właściwości farmakodynamiczne
Lizaty bakterii, pozyskiwane z różnych szczepów patogenów układu oddechowego, wykazują silne działanie immunostymulujące, zwiększając odporność zarówno wrodzoną, jak i nabytą. Preparaty takie jak Ismigen (7 mg lizatu, 6×10⁹ jednostek na szczep, 8 szczepów) oraz Luivac (3 mg lizatu LW50020R, ≥1×10⁹ drobnoustrojów na szczep, 7 szczepów) stymulują dojrzewanie komórek dendrytycznych, proliferację limfocytów T i B oraz produkcję swoistych przeciwciał IgA na poziomie błon śluzowych przewodu pokarmowego i układu oddechowego. Dodatkowo, lizaty nasilają aktywność fagocytarną granulocytów i komórek dendrytycznych oraz indukują produkcję cytokin immunoregulacyjnych, takich jak interferon gamma, IL-2, IL-5 i IL-6, co wspiera odpowiedź immunologiczną i ogranicza procesy zapalne, m.in. poprzez redukcję elastazy PMN w płucach.
błona śluzowa, drogi oddechowe, działanie immunomodulacyjne, elastaza PMN, granulocyt, Haemophilus influenzae, immunostymulacja, immunostymulator, interferon gamma, interleukina-2, interleukina-5, interleukina-6, kępki Peyera, Klebsiella pneumoniae, komórka dendrytyczna, komórka żerna, komórki T pomocnicze, limfocyt T, limfocyty, lizat bakterii, mikroorganizm patogenny, nawracające zakażenie, odporność nabyta, odporność organizmu, odporność wrodzona, opsonizacja bakterii, przeciwciało IgA, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, tkanka limfoidalna, układ immunologiczny, zakażenie układu oddechowego - Leksykon substancji czynnych
Ryfampicyna – Właściwości farmakodynamiczne
Ryfampicyna, półsyntetyczna pochodna ryfamycyny B produkowanej przez Streptomyces mediterranei, jest kluczowym antybiotykiem ansamycynowym stosowanym w terapii zakażeń prątkowych, w tym wszystkich postaci gruźlicy, mykobakterioz oraz trądu. Mechanizm jej działania polega na selektywnym hamowaniu polimerazy RNA zależnej od DNA u prątków, co prowadzi do bakteriobójczego efektu zarówno na prątki zewnątrz-, jak i wewnątrzkomórkowe, w tym na populacje o różnym tempie namnażania (wolno, średnio i szybko dzielące się). Ryfampicyna wykazuje szerokie spektrum działania obejmujące również bakterie Gram-dodatnie (np. Staphylococcus aureus, S. epidermidis) oraz Gram-ujemne (Neisseria meningitidis, N. gonorrhoeae, Haemophilus influenzae, Legionella spp.). Preparaty ryfampicyny dostępne są zarówno jako monoterapia (np. Rifampicyna TZF, kod ATC J04AB02), jak i w formie leków złożonych (np. Rifamazid – ryfampicyna + izoniazyd, kod ATC J04AM02), co jest istotne w zapobieganiu rozwojowi lekooporności.
antybiotyk ansamycynowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, działanie bakteriobójcze, gruźlica, Haemophilus influenzae, izoniazyd, jama gruźlicza, komórka żerna, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwprątkowy, lekooporność prątków, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, mykobakterioza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, oporność krzyżowa, pochodna ryfamycyny, polimeraza RNA, prątek atypowy, prątek gruźlicy, prątek trądu, preparat jednoskładnikowy, ryfamycyna B, selektywna toksyczność, spektrum przeciwbakteryjne, środowisko wewnątrzkomórkowe, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, synergizm lekowy, szczep oporny, terapia skojarzona, trąd, zakażenie prątkowe