biodostępność ogólnoustrojowa
Biodostępność ogólnoustrojowa to parametr farmakokinetyczny określający, jaka ilość substancji czynnej dociera do krążenia ogólnego i może wywierać działanie ogólnoustrojowe. Wyraża się ją jako stosunek stężenia leku we krwi po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym, podskórnym, domięśniowym) do stężenia uzyskanego po podaniu dożylnym tego samego leku w tej samej dawce.
Wartość biodostępności ogólnoustrojowej waha się od 0 do 100%. Na ten parametr wpływają różne czynniki, takie jak: właściwości fizykochemiczne substancji, postać farmaceutyczna leku, efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, działanie enzymów przewodu pokarmowego, a także interakcje z pokarmem czy innymi lekami.
Znajomość biodostępności ogólnoustrojowej ma kluczowe znaczenie w farmakoterapii, gdyż pozwala na właściwe dostosowanie dawki leku w zależności od drogi podania. Jest to szczególnie istotne przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie niewielkie zmiany stężenia mogą prowadzić do działań niepożądanych lub braku efektu terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Rub-Arom –
Produkt leczniczy RUB-AROM w postaci maści zawiera substancje czynne: tymol (0,25 g/100 g), lewomentol (2,75 g/100 g), kamforę racemiczną (5,00 g/100 g), olejek cedrowy (0,75 g/100 g), olejek eukaliptusowy (1,50 g/100 g) oraz olejek terpentynowy (5,00 g/100 g). Ze względu na zewnętrzną drogę podania i ograniczoną biodostępność ogólnoustrojową, brak jest specyficznych danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Substancje te wykazują działanie miejscowo drażniące, rozgrzewające i przeciwbólowe, co może powodować miejscowe reakcje takie jak uczucie ciepła, pieczenia czy świądu, które potencjalnie mogą rozpraszać pacjenta podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Dodatkowo intensywny zapach olejków eterycznych może wpływać na koncentrację.
bezpieczeństwo farmakoterapii, biodostępność ogólnoustrojowa, charakterystyka produktu leczniczego, dysfagia, działanie miejscowo drażniące, działanie przeciwbólowe, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, kamfora racemiczna, lewomentol, olejek cedrowy, olejek eukaliptusowy, olejek terpentynowy, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, schorzenie dermatologiczne, tymol - Leksykon leków
Interakcje leku – Lernidum 10 mg
Lerkanidypina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna i klarytromycyna, powodują znaczące zwiększenie stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax dla S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe lerkanidypiny, dlatego zaleca się częstsze monitorowanie ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną jest przeciwwskazane ze względu na 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny. Spożywanie grejpfrutów i soku grejpfrutowego również jest przeciwwskazane, gdyż hamują metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i działanie hipotensyjne.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, biodostępność ogólnoustrojowa, ciśnienie tętnicze, CYP3A4, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, eutomer S-lerkanidypiny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwprątkowy, lerkanidypina w osoczu, neuroleptyk, pochodna dihydropirydyny, populacja pediatryczna, przepływ krwi przez wątrobę, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stężenie substancji w osoczu, substrat CYP3A4, Tmax, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bufomix Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Bufomix Easyhaler to preparat wziewny zawierający formoterol (4,5 µg/dawkę) i budezonid (160 µg/dawkę), stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej oraz POChP. Formoterol, jako selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, zapewnia szybkie (1-3 min) i długotrwałe (≥12 h) rozszerzenie oskrzeli, natomiast budezonid działa przeciwzapalnie, zmniejszając częstość zaostrzeń astmy. Badania kliniczne u dorosłych i dzieci (6-11 lat) wykazały, że kombinacja ta poprawia czynność płuc, łagodzi objawy i redukuje zaostrzenia w porównaniu do monoterapii budezonidem. W pięciu dużych, podwójnie ślepych badaniach (n=12 076) stosowanie Bufomix Easyhaler w dawce 160 + 4,5 µg dwa razy na dobę, z możliwością doraźnego stosowania tej samej kombinacji, istotnie zmniejszało częstość ciężkich zaostrzeń astmy (np. 0,19 zdarzeń/pacjent-rok w badaniu 734) oraz ograniczało użycie leków doraźnych, bez rozwoju tolerancji na lek.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, CYP3A4, czynność płuc, działanie przeciwzapalne, efekt addycyjny, efekt bronchodylatacyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, FEV1, formoterol, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, lek adrenergiczny, lek antycholinergiczny, mięśnie gładkie oskrzeli, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podwójnie ślepa próba, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, supresja kortyzolu, wiązanie z białkami osocza, zaostrzenie astmy, zwężenie dróg oddechowych, β2-mimetyk - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relafalk 200 mg
Relafalk, zawierający 200 mg ryfamycyny sodowej w tabletce o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest wskazany wyłącznie dla pacjentów dorosłych (>18 lat) i stosowany w dawce 800 mg na dobę (4 tabletki: 2 rano i 2 wieczorem) przez 3 dni. Nie zaleca się przedłużania terapii ani powtarzania cyklu leczenia. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając pełną szklanką wody, bez rozkruszania czy dzielenia, co mogłoby zaburzyć profil uwalniania substancji czynnej. Lek może być stosowany niezależnie od posiłków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki ze względu na niską biodostępność ogólnoustrojową ryfamycyny sodowej. Produkt nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Budesonide Easyhaler 200 mcg/dawkę
Budezonid, stosowany w dawce 200 μg/dawkę w preparacie Budesonide Easyhaler, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co stanowi podstawę jego interakcji farmakologicznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, ketokonazol), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir), kobicystat, cyklosporyna oraz troleandomycyna, mogą wielokrotnie zwiększać ekspozycję ogólnoustrojową na budezonid, co istotnie podnosi ryzyko działań niepożądanych. Przykładowo, jednoczesne stosowanie itrakonazolu w dawce 200 mg/dobę z budezonidem wziewnym w dawce 1000 μg powoduje około czterokrotne zwiększenie stężenia leku w osoczu. W przypadku krótkotrwałej terapii (1-2 tygodnie) interakcje te mają zwykle niewielkie znaczenie kliniczne, natomiast przy długotrwałym stosowaniu konieczne jest monitorowanie pacjenta i rozważenie zmniejszenia dawki budezonidu lub unikanie jednoczesnego podawania tych leków.
azolowe leki przeciwgrzybicze, azolowy lek przeciwgrzybiczny, biodostępność ogólnoustrojowa, Budesonide Easyhaler, budezonid, cyklosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, działanie niepożądane budezonidu, działanie niepożądane glikokortykosteroidów, efekt immunosupresyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka budezonidu, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kobicystat, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, niedoczynność przysadki, test stymulacji ACTH, tłumienie czynności nadnerczy, troleandomycyna, układ immunologiczny, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon substancji czynnych
Sól jodowo-bromowa – Interakcje
Bocheńska sól jodowo-bromowa, stanowiąca 1 g na 100 g pasty Sulphodent, może teoretycznie wchodzić w interakcje farmakologiczne ze względu na zawartość jodu i bromu. Jod może osłabiać działanie leków przeciwtarczycowych (tiamazol, propylotiouracyl) poprzez konkurencyjny mechanizm, zwiększać ryzyko niedoczynności tarczycy przy jednoczesnym stosowaniu z preparatami litu oraz kumulować się w organizmie przy stosowaniu amiodaronu i radiologicznych środków kontrastowych, co może prowadzić do zaburzeń czynności tarczycy. Brom natomiast może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy leków takich jak benzodiazepiny, barbiturany i opioidy, a także modyfikować skuteczność leków przeciwdrgawkowych i psychotropowych. Potencjalne interakcje z alkoholem obejmują nasilenie sedacji przez składnik bromowy, natomiast wpływ jodu na metabolizm hormonów tarczycy może pośrednio modyfikować gospodarkę jodową organizmu.
amiodaron, benzodiazepina, biodostępność ogólnoustrojowa, bromizm, choroba tarczycy, dysfagia, działanie sedatywne, glikokortykosteroid, gospodarka jodowa, interakcja lekowa, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwtarczycowy, lek psychotropowy, lek zawierający jod, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, preparat litu, radiologiczny środek kontrastowy, sól jodowo-bromowa, tiamazol - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Salofalk 1,5 g
Salofalk to preparat zawierający mesalazynę (kwas 5-aminosalicylowy, 5-ASA), lek przeciwzapalny stosowany w chorobach jelit, dostępny w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g. Mechanizm działania mesalazyny obejmuje hamowanie enzymu lipoksygenazy, modulację stężenia prostaglandyn w błonie śluzowej jelit oraz działanie antyoksydacyjne jako zmiatacz wolnych rodników tlenowych. Kluczowe jest lokalne działanie leku w obrębie przewodu pokarmowego, gdzie mesalazyna działa miejscowo na błonę śluzową i tkankę podśluzówkową, a biodostępność ogólnoustrojowa nie wpływa na skuteczność, lecz na bezpieczeństwo terapii.
biodostępność ogólnoustrojowa, błona śluzowa jelita, działanie przeciwzapalne mesalazyny, Eudragit L, fenyloketonuria, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kwas aminosalicylowy, leki przeciwzapalne jelit, lipoksygenaza, mesalazyna, ognisko zapalne, prostaglandyny, sok żołądkowy, stężenie terapeutyczne, struktura macierzowa, tkanka podśluzówkowa, wolne rodniki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vigamox 5 mg/ml
Produkt leczniczy VIGAMOX, zawierający moksyfloksacynę w stężeniu 5 mg/ml (około 190 µg na kroplę), stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, charakteryzuje się minimalną ekspozycją ogólnoustrojową, co istotnie ogranicza potencjalne ryzyko dla płodu u kobiet w ciąży. Aktualne dane kliniczne są ograniczone, jednak na podstawie profilu farmakokinetycznego i dostępnych informacji nie przewiduje się istotnego wpływu na przebieg ciąży. Stosowanie leku jest dopuszczalne przy wskazaniach klinicznych, z zachowaniem zasad ograniczających ekspozycję do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku karmienia piersią, pomimo braku jednoznacznych danych klinicznych dotyczących przenikania moksyfloksacyny do mleka, niska biodostępność po podaniu okulistycznym wskazuje na minimalne ryzyko ekspozycji niemowlęcia, co pozwala na kontynuację karmienia naturalnego bez konieczności przerwania terapii.
aplikacja kropli do oczu, biodostępność ogólnoustrojowa, chlorowodorek moksyfloksacyny, ekspozycja niemowlęcia, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, krople do oczu, moksyfloksacyna, narząd rozrodczy, płodność, podanie doustne, podanie miejscowe, podanie okulistyczne, przewód nosowo-łzowy, schorzenie okulistyczne, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiek rozrodczy - Leksykon substancji czynnych
Bifonazol – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Bifonazol, stosowany miejscowo w postaciach kremów (np. Canespor 10 mg/g, Steper pro 10 mg/g), maści (Canespor Onychoset 10 mg + 400 mg/g) oraz aerozoli (Steper pro 10 mg/ml), wykazuje szerokie zastosowanie w leczeniu grzybic skóry i paznokci. Analiza dostępnych danych klinicznych oraz charakterystyk produktów leczniczych potwierdza, że bifonazol nie wywiera istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Miejscowe stosowanie preparatów minimalizuje biodostępność ogólnoustrojową, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych wpływających na funkcje poznawcze i motoryczne. Substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy (20 mg/g w kremach) czy etanol (301 mg/ml w aerozolu), ze względu na niską absorpcję, nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa pacjentów podczas terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, alkohol benzylowy, bifonazol, biodostępność ogólnoustrojowa, Canespor, Canespor Onychoset, działanie przeciwgrzybicze, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, grzybica paznokci, interakcja lekowa, preparat przeciwgrzybiczny, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, Steper pro, terapia przeciwgrzybicza, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon leków
Interakcje leku – Lernidum 20 mg
Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir czy makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), powodują nawet 15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax S-lerkanidypiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe leku, wymagając częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Przeciwwskazane jest także łączenie lerkanidypiny z cyklosporyną ze względu na 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny. Spożywanie grejpfrutów i soku grejpfrutowego jest niewskazane z powodu zwiększenia biodostępności i nasilenia działania hipotensyjnego. Współpodawanie z midazolamem zwiększa wchłanianie lerkanidypiny o około 40%, a beta-adrenolityki, takie jak metoprolol, zmniejszają jej biodostępność o połowę, co może wymagać dostosowania dawki.
alfa-adrenolityk, antybiotyk makrolidowy, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym CYP3A4, eutomer S-lerkanidypiny, farmakokinetyka, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, neuroleptyk, stężenie lerkanidypiny, substrat CYP3A4, β-hydroksykwas - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Duac (10 mg + 50 mg)/g
Preparat Duac zawiera klindamycynę (10 mg/g) w formie klindamycyny fosforanu oraz benzoilu nadtlenek (50 mg/g). Po 4-tygodniowym stosowaniu miejscowym stężenie klindamycyny w osoczu pozostaje na poziomie nieistotnym klinicznie, wynoszącym 0,043% zastosowanej dawki, co wskazuje na minimalną biodostępność ogólnoustrojową i niskie ryzyko działań niepożądanych systemowych. Benzoilu nadtlenek nie jest bezpośrednio wchłaniany przez skórę; jego absorpcja następuje dopiero po przemianie do kwasu benzoesowego, a następnie do kwasu hipurowego, który jest eliminowany z organizmu drogą nerkową. Obecność benzoilu nadtlenku nie wpływa na farmakokinetykę klindamycyny, co zapewnia stabilny profil wchłaniania obu substancji czynnych.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Aknemycin Plus (40 mg + 0,25 mg)/g
Preparat Aknemycin Plus w postaci płynu na skórę zawiera 40 mg erytromycyny oraz 0,25 mg tretynoiny na gram preparatu, a także znaczną ilość alkoholu etylowego (754 mg/ml) jako substancji pomocniczej. W dokumentacji produktu brak jest danych dotyczących objawów i postępowania w przypadku przedawkowania, co sugeruje, że nie odnotowano istotnych zdarzeń związanych z nadmiernym stosowaniem leku. Z uwagi na miejscową aplikację oraz ograniczoną biodostępność ogólnoustrojową, ryzyko systemowych działań niepożądanych jest niskie, jednak brak szczegółowych wytycznych wymaga zachowania standardowych procedur monitorowania pacjenta i postępowania objawowego w razie podejrzenia przedawkowania.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Skinatan 1 mg/ml
Metyloprednizolonu aceponian (MPA) w preparacie Skinatan 1 mg/ml wykazuje charakterystyczny gradient stężeń w skórze, z najwyższymi wartościami w warstwie rogowej naskórka, co umożliwia miejscową bioaktywację do 17-propionianu-6α-metyloprednizolonu – metabolitu o silniejszym powinowactwie do receptorów glikokortykosteroidowych. Czynniki wpływające na przezskórne wchłanianie MPA obejmują właściwości leku, warunki aplikacji oraz stan skóry, co należy uwzględnić przy ocenie efektywności terapeutycznej i potencjalnych działań ogólnoustrojowych. Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników i pacjentów z łuszczycą skóry głowy wykazały, że wchłanianie ogólnoustrojowe jest poniżej 10%, co odpowiada dobowej biodostępności <4–7 µg/kg masy ciała, wskazując na korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
17-propionian-6α-metyloprednizolonu, 21-Glukuronid 17-propionianu-6α-metyloprednizolonu, bioaktywacja w skórze, biodostępność ogólnoustrojowa, kortykosteroid miejscowy, łuszczyca skóry głowy, metyloprednizolonu aceponian, okres półtrwania, podanie dożylne, receptor glikokortykosteroidowy, skóra właściwa, sprzęganie z kwasem glukuronowym, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przezskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,5 mg/ml
Budezonid, stosowany w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut od rozpoczęcia nebulizacji. Objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 85-90%. Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (efekt pierwszego przejścia), głównie przez izoenzym CYP3A4, z około 90% przekształceniem do metabolitów o mniej niż 1% aktywności glikokortykosteroidowej. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka farmakokinetyczna jest liniowa i proporcjonalna do dawki.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na budezonid, izoenzym CYP 3A4, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, ogólnoustrojowy klirens, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność do dawki, stężenie budezonidu w osoczu, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji - Leksykon substancji czynnych
Jad żmii zygzakowatej – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Jad żmii zygzakowatej, zawarty w maści Viprosal B w dawce 0,05 j.m./g, wykazuje miejscowe działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne bez istotnej biodostępności ogólnoustrojowej. Preparat zawiera również 30 mg kamfory racemicznej, 30 mg olejku terpentynowego oraz 10 mg kwasu salicylowego na gram maści. Ze względu na niską dawkę jadu i formę farmaceutyczną (maść do stosowania zewnętrznego), nie obserwuje się wpływu na ośrodkowy układ nerwowy ani funkcje poznawcze, co potwierdza brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn podczas terapii. Charakterystyka Produktu Leczniczego jednoznacznie wskazuje, że Viprosal B nie zaburza zdolności psychomotorycznych pacjenta.
biodostępność ogólnoustrojowa, charakterystyka produktu leczniczego, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, funkcje poznawcze, jad żmii zygzakowatej, kamfora racemiczna, koordynacja ruchowa, kwas salicylowy, leki sedatywne, maść do stosowania miejscowego, objawy bólowe, olejek terpentynowy, ośrodkowy układ nerwowy, postać farmaceutyczna, prowadzenie pojazdów mechanicznych, reakcja nadwrażliwości, sprawność psychomotoryczna, Viprosal B - Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Właściwości farmakokinetyczne
Fluorek sodu wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania i formy preparatu. W przypadku miejscowego stosowania żelu Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg/g), wchłanianie fluoru przez śluzówkę jamy ustnej jest minimalne (<1% dziennego wchłaniania), a działanie ogranicza się głównie do powierzchni zębów, gdzie stężenie fluoru w zębinie wzrasta z wiekiem, szczególnie w pobliżu miazgi. Eliminacja fluoru po podaniu miejscowym odbywa się w 50% z moczem, 15-25% z kałem i potem, a pozostała część jest wiązana w tkankach twardych. Natomiast dożylne podanie (¹⁸F)-fluorku sodu w postaci radiofarmaceutyku V-NaF (2,0 GBq/mL) charakteryzuje się wysoką biodostępnością i szybkim wychwytem przez układ kostny (około 50% dawki), z preferencyjną kumulacją w szkielecie osiowym i tkance okołostawowej. Pozostała dawka ulega dystrybucji do płynu zewnątrzkomórkowego i jest eliminowana głównie przez nerki, z około 20% aktywności wydalanej z moczem w ciągu 2 godzin.
aminofluorek, biodostępność ogólnoustrojowa, choroba Pageta, dysplazja kostna, emisja pozytonu, fluorek sodu, foton gamma, gruźlica kręgosłupa, hyperostosis frontalis interna, izotop fluoru, kał, kostniejące zapalenie mięśni, mocz, płyn zewnątrzkomórkowy, pot, radiofarmaceutyk, szkielet osiowy, tkanka kostna, tkanka kostna okołostawowa, układ kostny, zapalenie kości i szpiku kostnego, zębina