hyperostosis frontalis interna
Hyperostosis frontalis interna (HFI) to łagodny przerost blaszki wewnętrznej kości czołowej, charakteryzujący się pogrubieniem i nierównością powierzchni wewnętrznej tej kości. Stanowi najczęściej przypadkowe znalezisko radiologiczne, występujące głównie u kobiet po menopauzie (stosunek kobiet do mężczyzn wynosi około 9:1).
Etiologia HFI pozostaje nie w pełni wyjaśniona, jednak istnieją silne dowody na powiązanie z zaburzeniami hormonalnymi, szczególnie z hiperestrogeniemią. Badania wskazują na związek z otyłością, cukrzycą typu 2, nadciśnieniem oraz zaburzeniami metabolizmu wapnia i fosforu. U niektórych pacjentów obserwuje się rodzinne występowanie tej zmiany.
Klinicznie hyperostosis frontalis interna pozostaje najczęściej bezobjawowa. U części pacjentów może wiązać się z bólami głowy, zaburzeniami poznawczymi, zmianami osobowości czy objawami neuropsychiatrycznymi. W zespole Morgagniego-Stewarta-Morela HFI współistnieje z otyłością, hirsutyzmem i zaburzeniami neuropsychiatrycznymi.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych – klasycznych zdjęciach RTG czaszki, tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym. Leczenie zwykle nie jest konieczne ze względu na łagodny charakter zmiany. W przypadku objawów neurologicznych stosuje się leczenie objawowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Właściwości farmakokinetyczne
Fluorek sodu wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania i formy preparatu. W przypadku miejscowego stosowania żelu Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg/g), wchłanianie fluoru przez śluzówkę jamy ustnej jest minimalne (<1% dziennego wchłaniania), a działanie ogranicza się głównie do powierzchni zębów, gdzie stężenie fluoru w zębinie wzrasta z wiekiem, szczególnie w pobliżu miazgi. Eliminacja fluoru po podaniu miejscowym odbywa się w 50% z moczem, 15-25% z kałem i potem, a pozostała część jest wiązana w tkankach twardych. Natomiast dożylne podanie (¹⁸F)-fluorku sodu w postaci radiofarmaceutyku V-NaF (2,0 GBq/mL) charakteryzuje się wysoką biodostępnością i szybkim wychwytem przez układ kostny (około 50% dawki), z preferencyjną kumulacją w szkielecie osiowym i tkance okołostawowej. Pozostała dawka ulega dystrybucji do płynu zewnątrzkomórkowego i jest eliminowana głównie przez nerki, z około 20% aktywności wydalanej z moczem w ciągu 2 godzin.
aminofluorek, biodostępność ogólnoustrojowa, choroba Pageta, dysplazja kostna, emisja pozytonu, fluorek sodu, foton gamma, gruźlica kręgosłupa, hyperostosis frontalis interna, izotop fluoru, kał, kostniejące zapalenie mięśni, mocz, płyn zewnątrzkomórkowy, pot, radiofarmaceutyk, szkielet osiowy, tkanka kostna, tkanka kostna okołostawowa, układ kostny, zapalenie kości i szpiku kostnego, zębina - Leksykon substancji czynnych
Fluor – Właściwości farmakokinetyczne
Fluor, obecny głównie w kościach i tkankach twardych zęba, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania, formy chemicznej oraz wieku pacjenta. Po podaniu doustnym jonów fluorkowych (np. sodu fluorku) wchłanianie jest szybkie i niemal całkowite, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 30-60 minut. Wchłanianie miejscowe przez śluzówkę jamy ustnej jest minimalne (<1% dziennego wchłaniania), co zapewnia bezpieczeństwo stosowania preparatów takich jak żel Elmex. Po wchłonięciu fluor dystrybuowany jest głównie do tkanek zmineralizowanych, z objętością dystrybucji około 1 l/kg masy ciała, bez wiązania z białkami osocza. Około 50% podanej dawki sodu fluorku jest wychwytywane przez układ kostny, gdzie pozostaje przez okres aktywności biologicznej lub rozpadu promieniotwórczego (w przypadku 18F). W diagnostyce PET fluor-18 (18F) stosowany jest jako znakowana fludeoksyglukoza (18F-FDG) lub sodu fluorek (18F), z okresem półtrwania około 110 minut, umożliwiającym obrazowanie metabolizmu i struktury kostnej.
aminofluorek, choroba Pageta, diagnostyka izotopowa, diagnostyka PET, dysplazja kostna, fludeoksyglukoza, fluorek sodu, fluoroapatyt, fosforylacja fludeoksyglukozy, gruźlica kręgosłupa, hyperostosis frontalis interna, izotop promieniotwórczy fluoru, kwas fluorowodorowy, mikroelement, nowotwór kości, objętość dystrybucji, zapalenie kości i szpiku, żel stomatologiczny, żywienie pozajelitowe