zaburzenia krwawienia
Zaburzenia krwawienia to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowościami w procesie hemostazy, czyli zatrzymywania krwawienia. Mogą one wynikać z zaburzeń płytkowych (ilościowych lub jakościowych), zaburzeń układu krzepnięcia lub nieprawidłowości naczyniowych. Najczęstsze zaburzenia obejmują hemofilię, chorobę von Willebranda, małopłytkowość oraz koagulopatie.
Objawy zaburzeń krwawienia mogą obejmować: przedłużone krwawienie po urazach, spontaniczne krwawienia z nosa i dziąseł, wylewy podskórne, nadmierne krwawienia miesiączkowe u kobiet oraz krwawienia do stawów lub mięśni. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, takich jak morfologia krwi, czas protrombinowy (PT), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czas krwawienia oraz badania czynników krzepnięcia.
Leczenie zaburzeń krwawienia zależy od ich przyczyny. W przypadku hemofilii i choroby von Willebranda stosuje się suplementację brakujących czynników krzepnięcia. W małopłytkowości immunologicznej wykorzystuje się kortykosteroidy, immunoglobuliny dożylne lub leki immunosupresyjne. W niektórych przypadkach konieczne jest podanie leków antyfibrynolitycznych (kwas traneksamowy), które hamują rozpad skrzepów. W ciężkich przypadkach może być konieczne przetoczenie preparatów krwiopochodnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Kelzy PR 2 mg + 0,02 mg
Kelzy PR, zawierający 2 mg dienogestu i 0,02 mg etynyloestradiolu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla doustnych środków antykoncepcyjnych. Najczęściej obserwowanymi działaniami są krwotok maciczny (8,4%), ból głowy (3,7%) oraz ból piersi (3,5%). Zmiany w charakterystyce krwawień, takie jak nieregularne krwawienia, plamienia czy krwawienia przełomowe, wymagają szczególnej uwagi klinicznej ze względu na wpływ na jakość życia pacjentek i konieczność różnicowania z patologiami układu rozrodczego. Inne często występujące działania to zmiany nastroju, zmniejszone libido, nudności oraz trądzik. Rzadziej pojawiają się objawy neurologiczne (migrena, zawroty głowy, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, skórne oraz metaboliczne, w tym zwiększenie masy ciała i zatrzymanie płynów.
ból głowy, ból piersi, bolesne miesiączkowanie, choroba pęcherzyka żółciowego, dienogest i etynyloestradiol, gruczolak wątroby, kandydoza pochwy, Kelzy PR, klasyfikacja MedDRA, krwotok maciczny, łysienie, migrena, nadciśnienie tętnicze, nieregularne krwawienie, obniżone libido, ostuda, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, rak wątrobowokomórkowy, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, torbiel jajnika, trądzik, trombofilia nabyta, trombofilia wrodzona, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenia krwawienia, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Qlaira 3 mg (tabletka ciemnożółta); 2 mg + 2 mg (tabletka czerwona); 2 mg + 3 mg (tabletka jasnożółta); 1 mg (tabletka ciemnoczerwona)
Qlaira to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający estradiol walerianian w dawkach 1-3 mg oraz dienogest w dawkach 2-3 mg, stosowany zarówno w antykoncepcji, jak i leczeniu obfitych krwawień menstruacyjnych bez zmian organicznych. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z 5 badań klinicznych fazy III, obejmujących 2266 kobiet. Najczęstsze działania niepożądane to trądzik, bolesność piersi, ból głowy, krwawienia śródcykliczne, nudności oraz zwiększenie masy ciała. Wśród poważnych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) oraz tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu i TIA. Zaburzenia krwawienia, takie jak brak krwawienia z odstawienia i krwawienia śródcykliczne, są typowe i zwykle nie wymagają interwencji, choć długotrwałe objawy powinny być skonsultowane.
astma, ból głowy, bolesność piersi, dienogest, duszność, dyspareunia, estradiol walerianian, grzybica pochwy, infekcja układu moczowego, kandydoza, kołatanie serca, krwawienie menstruacyjne, krwawienie śródcykliczne, krwioplucie, łysienie, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja soczewek kontaktowych, obrzęk naczynioruchowy, przemijający napad niedokrwienia, przemijający napad niedokrwienny, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcze mięśni, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, torbiel jajnika, trądzik, udar, udar mózgu, upławy, zaburzenia krwawienia, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał serca, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lafactin 75 mg
Lafactin, zawierający wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dostępnych w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg), posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wenlafaksynę lub substancje pomocnicze, mogąca manifestować się od reakcji skórnych po zagrażające życiu reakcje ogólnoustrojowe. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może wywołać zespół serotoninowy – stan zagrożenia życia charakteryzujący się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym oraz hipertermią. W celu minimalizacji ryzyka, należy zachować okres karencji: co najmniej 14 dni od zakończenia terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz co najmniej 7 dni przerwy po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO.
chlorowodorek wenlafaksyny, drżenie mięśniowe, hipertermia, inhibitory MAO, interakcje lekowe, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, krzepliwość krwi, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napady padaczkowe, nieodwracalne inhibitory MAO, pobudzenie psychoruchowe, wenlafaksyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krwawienia, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vaqta 25 25 U wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep CR326F/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml), dla dzieci i młodzieży
Preparat VAQTA 25 to inaktywowana, adsorbowana szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, przeznaczona dla dzieci i młodzieży w wieku od 12 miesięcy do 17 lat. Każda dawka o objętości 0,5 ml zawiera 25 jednostek inaktywowanego wirusa HAV (szczep CR326F) namnażanego na ludzkich diploidalnych komórkach fibroblastów (MRC-5) oraz 0,225 mg Al³⁺ jako adiuwantu. Schemat szczepienia obejmuje dwie dawki: pierwotną podawaną jednorazowo oraz uzupełniającą podaną między 6 a 18 miesiącem po pierwszej dawce. Po podaniu drugiej dawki przeciwciała anty-HAV utrzymują się co najmniej 10 lat, a modele matematyczne przewidują ochronę trwającą nawet 25 lat. VAQTA 25 może być również stosowana jako dawka uzupełniająca po pierwotnym szczepieniu inną inaktywowaną szczepionką przeciw WZW A, jednak brak jest danych dotyczących stosowania jej jako dawki pierwotnej w takim schemacie.
dawka uzupełniająca, fibroblasty, hemofilia, hydroksyfosforanosiarczanie glinu, krwotok, mięsień naramienny, odpowiedź immunologiczna, opatrunek uciskowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie śródskórne, przeciwciała anty-HAV, szczepionka przeciw WZW A, wirus zapalenia wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu A, zaburzenia krwawienia