gruczolak wątroby
Gruczolak wątroby (adenoma hepatocellulare) to łagodny guz wątroby wywodzący się z hepatocytów. Występuje stosunkowo rzadko, głównie u kobiet w wieku rozrodczym, szczególnie tych stosujących doustne środki antykoncepcyjne przez dłuższy czas. Inne czynniki ryzyka obejmują stosowanie steroidów anabolicznych, choroby metaboliczne (np. glikogenoza typu I) oraz zespół metaboliczny.
Histologicznie gruczolak zbudowany jest z hepatocytów o prawidłowej lub zmienionej strukturze, zorganizowanych w płaty lub sznury, z brakiem lub minimalną obecnością przestrzeni wrotnych. Klinicznie często przebiega bezobjawowo i jest wykrywany przypadkowo podczas badań obrazowych. Większe guzy mogą powodować ból brzucha, dyskomfort lub uczucie pełności w prawym podżebrzu.
Najgroźniejszym powikłaniem gruczolaka wątroby jest krwawienie wewnątrzbrzuszne, występujące u około 20-40% pacjentów, szczególnie gdy guz przekracza 5 cm. Istnieje również ryzyko transformacji złośliwej (1-8%), zwłaszcza u mężczyzn i w guzach z mutacją β-kateniny. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG, TK, MRI) oraz biopsji wątroby w wybranych przypadkach.
Leczenie zależy od wielkości guza, objawów klinicznych i czynników ryzyka. Małe, bezobjawowe gruczolaki mogą być obserwowane z zaleceniem odstawienia doustnych środków antykoncepcyjnych. Guzy większe niż 5 cm, objawowe lub z cechami wzrostu w badaniach kontrolnych kwalifikują się do resekcji chirurgicznej. W przypadku krwawienia może być konieczna embolizacja tętnicza lub pilna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Norgestymat – Działania niepożądane
Preparat Elin zawiera norgestymat w dawce 250 µg oraz 35 µg etynyloestradiolu i jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym. Profil bezpieczeństwa norgestymatu został oceniony w pięciu badaniach klinicznych obejmujących 1891 pacjentek. Najczęstsze działania niepożądane (>10%) to ból głowy (27,9%), zaburzenia miesiączkowania (40,4%), nudności (29,1%), krwawienia z dróg rodnych (26,3%) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (24,6%). Częstość tych objawów zmniejsza się z kolejnymi cyklami stosowania, z wyjątkiem zaburzeń miesiączkowania, a wymioty osiągają maksimum w 12. cyklu (11,8%). Stosowanie norgestymatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poważnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej i natychmiastowej reakcji w przypadku wystąpienia objawów.
brak miesiączki, drgawka, dyslipidemia, dysplazja szyjki macicy, etynyloestradiol, gruczolak wątroby, hirsutyzm, incydent mózgowo-naczyniowy, krwawienie śródcykliczne, krwotok maciczny, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, norgestymat, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ogniskowy rozrost guzkowy wątroby, parestezja, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienia mózgu, rak piersi, rumień guzkowy, suchość pochwy, tachykardia, torbiel jajnika, torbiel piersi, udar mózgu, uderzenie gorąca, upławy, zaburzenie miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył siatkówki, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenzetto
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z użyciem produktu Lenzetto jest wskazana wyłącznie u pacjentek z objawami pomenopauzalnymi obniżającymi jakość życia, z coroczną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet z przedwczesną menopauzą, chorobami współistniejącymi (np. mięśniaki macicy, endometrioza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, migrena, toczeń rumieniowaty układowy) oraz czynnikami ryzyka zakrzepowo-zatorowymi i nowotworowymi zależnymi od estrogenów. U kobiet z zachowaną macicą stosowanie wyłącznie estrogenów zwiększa ryzyko rozrostu endometrium i raka endometrium (2-12-krotnie), co można zminimalizować przez dodanie progestagenu. Ryzyko raka piersi wzrasta po 3 latach stosowania HTZ, zwłaszcza skojarzonej estrogenowo-progestagenowej, a po odstawieniu może utrzymywać się do 10 lat. HTZ zwiększa także ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (1,3-3-krotnie), szczególnie w pierwszym roku terapii, oraz ryzyko udaru niedokrwiennego (do 1,5-krotnego). W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak żółtaczka, znaczne nadciśnienie tętnicze, migrena czy ciąża, leczenie należy natychmiast przerwać.
astma, biopsja endometrium, choroba wieńcowa, cukrzyca, endometrioza, ginekomastia, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, globulina wiążąca tyroksynę, gruczolak wątroby, hipertriglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, krwawienie śródcykliczne, mięśniak gładkokomórkowy, mięśniak macicy, migrena, migrenowy ból głowy, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny, objawy pomenopauzalne, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, przedwczesne dojrzewanie płciowe, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rozrost endometrium, toczeń rumieniowaty układowy, udar niedokrwienny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie wątroby, zakrzepica naczyń siatkówki, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Astha
Produkt leczniczy Astha zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu i jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest szczególnie wysokie w pierwszym roku stosowania oraz przy ponownym rozpoczęciu terapii po przerwie ≥4 tygodni. Epidemiologicznie, u kobiet niestosujących antykoncepcji hormonalnej ryzyko ŻChZZ wynosi około 2/10 000 rocznie, natomiast u stosujących preparaty z etynyloestradiolem <50 μg – 6-12/10 000 rocznie. Preparaty zawierające dienogest mogą mieć ryzyko porównywalne do tych z lewonorgestrelem (~6/10 000 rocznie). Należy uwzględnić czynniki ryzyka, takie jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, wiek >35 lat, choroby współistniejące (np. toczeń rumieniowaty, nowotwory), które mogą znacząco zwiększać ryzyko zakrzepicy. W przypadku wystąpienia objawów zakrzepicy żył głębokich (obrzęk, ból, zaczerwienienie kończyn) lub zatorowości płucnej (nagłe duszności, ból w klatce piersiowej, krwioplucie) pacjentka powinna niezwłocznie zgłosić się do lekarza.
choroba Leśniowskiego-Crohna, dienogest, dyslipoproteinemia, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, etynyloestradiol, gruczolak wątroby, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, krwioplucie, lewonorgestrel, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, noretysteron, norgestymat, nowotwór wątrobowokomórkowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, rak wątroby, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie HPV, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchniowych, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ticagrelor Farmak 90 mg
Przedkliniczne badania tikagreloru i jego głównego metabolitu wykazały brak niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym u ludzi. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego, co koreluje z działaniami niepożądanymi u pacjentów. Wysokie dawki tikagreloru u samic szczurów powodowały zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, jednak mechanizmy tych zmian (zaburzenia hormonalne i specyficzne dla gryzoni enzymatyczne) oraz różnice międzygatunkowe wskazują na niskie prawdopodobieństwo klinicznego znaczenia tych efektów u ludzi. Margines bezpieczeństwa dla toksyczności rozwojowej wynosił odpowiednio 5,1 u szczurów i 4,5 u królików, przy czym obserwowano niewielkie nieprawidłowości rozwojowe płodów i opóźnienia rozwojowe przy dawkach toksycznych dla matek.
badanie farmakokinetyczne, badanie farmakologiczne, dawka toksyczna, działanie niepożądane, genotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość rozwojowa płodu, opóźnienie dojrzewania wątroby, płodność, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, rozwój układu szkieletowego, tikagrelor, toksyczność po podaniu, toksyczność rozwojowa, zaburzenie równowagi hormonalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Zentiva 0,5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa entekawiru obejmowała szeroki zakres badań toksykologicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym badania neurotoksyczności, wpływu na rozrodczość, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach na psach zaobserwowano przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN przy narażeniu 10-19-krotnie wyższym niż u ludzi, natomiast u małp, nawet przy narażeniu >100-krotnym, nie stwierdzono takich zmian. Entakawir nie obniżał płodności u szczurów, jednak przy narażeniu ≥26-krotnym odnotowano degenerację nasieniowodów u gryzoni i psów, co nie wystąpiło u małp. W badaniach embriotoksyczności u szczurów i królików dawki przekraczające 21-krotne narażenie u ludzi nie wykazały toksyczności na przebieg ciąży, choć przy wyższych dawkach obserwowano toksyczność u ciężarnych, resorpcje płodów, zmniejszenie masy ciała płodów oraz wady rozwojowe, w tym anomalie kostne i anatomiczne. U młodych szczurów podawanie entekawiru wiązało się z umiarkowanym osłabieniem reakcji na bodziec akustyczny przy AUC ≥92-krotnym w stosunku do ekspozycji u ludzi, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego.
badanie toksykologiczne, degeneracja nasieniowodu, embriotoksyczność, entekawirem, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, mutacja genetyczna, nowotwór płuc, osłabienie reakcji akustycznej, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja płodu, test Amesa, toksyczność okołoporodowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe, zmiana chromosomalna, zmiany jąder - Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gefitynib wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność narządową obejmującą zanik nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz zmiany wątrobowe, które pojawiały się przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej. W badaniach in vitro zaobserwowano potencjalne hamowanie repolaryzacji mięśnia sercowego (np. wydłużenie odcinka QT), jednakże dane kliniczne nie potwierdzają związku przyczynowego. W modelach zwierzęcych dawka 20 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic szczurów oraz zmniejszenie przeżycia noworodków przy stosowaniu w okresie ciąży i porodu. Nie stwierdzono wad rozwojowych u szczurów i królików, choć u królików dawki ≥20 mg/kg mc./dobę wiązały się ze zmniejszoną masą ciała płodów. Gefitynib przenika do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, co stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią. Brak działania genotoksycznego potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa w tym zakresie.
badanie in vitro, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, EGFR, fototoksyczność, gefitynib, gruczolak wątroby, leczenie onkologiczne, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, odcinek QT, organogeneza, płodność, potencjał czynnościowy serca, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rozwój postnatalny, ścieńczenie rogówki, teratogenność, wada rozwojowa, wydłużenie odstępu QT, zanik nabłonka rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Zentiva 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, małpy), wykazały wieloukładową toksyczność obejmującą kości, zęby, narządy rozrodcze, tkanki hematologiczne, nerki i trzustkę, związane z mechanizmem hamowania VEGFR. Działania niepożądane pojawiały się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną wrażliwość, z efektami takimi jak zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowa zębów już przy dawkach odpowiadających 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji (AUC). Embriotoksyczność i teratogenność stwierdzono u szczurów i królików przy ekspozycji ponad 300-krotnie mniejszej niż u ludzi, obejmując wady rozwojowe układu krążenia, resorpcje i zmniejszoną płodność. U samców szczurów odnotowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz zaburzenia parametrów nasienia przy 0,3-krotnej ekspozycji klinicznej (AUC).
aberracja chromosomalna, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, ciałko żółte, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, inhibitor kinazy tyrozynowej, łamliwość kości, narząd rozrodczy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, ognisko eozynofilii, pazopanib, płodność samca, potencjał genotoksyczny, przebudowa zębów, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wczesna resorpcja, wpływ na rozrodczość, wytwarzanie plemników, zanik jajnika, zmniejszenie masy jąder, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Femoston mini
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z zastosowaniem preparatu Femoston mini (0,5 mg estradiolu półwodnego + 2,5 mg dydrogesteronu) powinna być inicjowana wyłącznie u pacjentek z objawami menopauzy istotnie obniżającymi jakość życia, po dokładnej ocenie bilansu korzyści i ryzyka. Zaleca się coroczną rewizję tego bilansu oraz kontynuację terapii tylko tak długo, jak korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z historią mięśniaków macicy, endometriozy, zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, nadciśnienia tętniczego, chorób wątroby, cukrzycy, migren, tocznia rumieniowatego, rozrostu endometrium, padaczki, astmy, otosklerozy czy oponiaka, gdyż Femoston mini może nasilać te stany. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie szczegółowego wywiadu oraz badania przedmiotowego, w tym oceny narządów miednicy i gruczołów piersiowych, a także regularne monitorowanie podczas leczenia, w tym badania obrazowe zgodne z aktualnymi wytycznymi.
astma, choroba wątroby, cukrzyca, dydrogesteron, endometrioza, estradiol półwodny, gruczolak wątroby, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mięśniak gładki, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, nowotwór estrogenozależny, oponiak, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, rak piersi, rozrost endometrium, toczeń rumieniowaty układowy, włókniakomięśniak macicy, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tilobrastil 90 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne tikagreloru oraz jego głównego metabolitu wykazały brak niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania leku Tilobrastil. W badaniach toksyczności na różnych gatunkach zwierząt zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, co koreluje z obserwacjami klinicznymi. U samic szczurów poddanych wysokim dawkom tikagreloru stwierdzono zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, jednak mechanizmy tych zmian (zaburzenia hormonalne oraz specyficzna dla gryzoni aktywność enzymatyczna) wskazują na niskie prawdopodobieństwo ich znaczenia klinicznego u ludzi. Badania toksyczności rozwojowej wykazały niewielkie nieprawidłowości u szczurów (margines bezpieczeństwa 5,1) oraz opóźnienie dojrzewania wątroby i układu szkieletowego u królików (margines bezpieczeństwa 4,5) przy dawkach toksycznych, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe przy zachowaniu odpowiednich marginesów bezpieczeństwa.
badanie farmakokinetyczne, dawkowanie, działanie niepożądane, gruczolak wątroby, gruczolakorak, karmienie piersią, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość rozwojowa, nieregularny cykl, płodność, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, przeżywalność noworodków, rozwój układu szkieletowego, tikagrelor, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie równowagi hormonalnej, zwiększona aktywność enzymatyczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entekavir Adamed 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa entekawiru wykazały przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN u psów przy narażeniu 10-19-krotnie wyższym niż u ludzi, bez podobnych zmian u innych gatunków, w tym małp z narażeniem >100-krotnym. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach nie stwierdzono obniżenia płodności, jednak przy narażeniu ≥26-krotnym zaobserwowano degenerację nasieniowodów u gryzoni i psów, nieobecną u małp. W badaniach teratologicznych u szczurów i królików przy dawkach >21-krotnych odnotowano toksyczność u ciężarnych, embriotoksyczność, zmiany kostne i resorpcje. Entakawir przenikał do mleka szczurów, a u młodych zwierząt przy ekspozycji ≥92-krotnej względem ludzi zaobserwowano umiarkowane osłabienie reakcji na bodziec akustyczny, prawdopodobnie bez znaczenia klinicznego. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności, z wyjątkiem zmian chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy stężeniach znacznie przekraczających kliniczne.
aberracje chromosomowe, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, degeneracja nasieniowodów, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, naprawa DNA, nowotwór płuc, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja płodu, specyficzność gatunkowa, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność ciążowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenia słuchu, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe, zmiany jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atazanavir Accord 300 mg
Badania przedkliniczne atazanawiru wykazały, że głównym narządem docelowym działania toksycznego leku jest wątroba, gdzie obserwowano minimalne do umiarkowanego zwiększenie stężenia bilirubiny, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, wakuolizację oraz hipertrofię hepatocytów. U samic myszy stwierdzono dodatkowo obumieranie pojedynczych komórek wątroby przy ekspozycji 12-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce terapeutycznej 400 mg raz na dobę. U szczurów odnotowano także nieznaczne do umiarkowanego zwiększenie stężenia cholesterolu i glukozy. W zakresie kardiotoksyczności, atazanawir hamował kanał potasowy hERG o 15% przy stężeniu 30 μM (30-krotność Cmax wolnego leku u ludzi) oraz wydłużał czas trwania potencjału czynnościowego (APD90) o 13% w badaniu włókien Purkinjego u królików. W krótkoterminowych badaniach toksyczności u psów zaobserwowano bradykardię zatokową oraz wydłużenie odstępów PR, QT i zespołu QRS, jednak długotrwałe badania nie potwierdziły tych zmian. Potencjalne ryzyko kardiologiczne u ludzi nie jest jednoznaczne, lecz należy uwzględnić możliwość wydłużenia odstępu PR w przypadku przedawkowania.
aberracja chromosomalna, bilirubina, bradykardia zatokowa, cholesterol, cykl płodności, dwunastnica, działanie drażniące, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, glukoza, gruczolak wątroby, hipertrofia, kanał potasowy hERG, mikrojądro, naprawa DNA, niedowaga, odstęp PR, odstęp QT, potencjał czynnościowy, test Amesa, wakuolizacja, wątroba, zespół QRS - Leksykon substancji czynnych
Estriol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Estriol stosowany w terapii objawów pomenopauzalnych powinien być podawany wyłącznie u pacjentek z istotnym pogorszeniem jakości życia, z coroczną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania estriolu dopochwowo z ogólnoustrojowymi estrogenami ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa takiego połączenia. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, w tym rodzinnego, oraz wykonanie badania przedmiotowego narządów miednicy i piersi. W trakcie leczenia wskazane są regularne badania kontrolne, w tym mammografia zgodnie z aktualnymi wytycznymi, a także monitorowanie ewentualnych zmian w obrębie piersi i krwawień z dróg rodnych, które mogą wymagać diagnostyki endometrium, w tym biopsji. Dawkowanie estriolu nie powinno przekraczać 0,5 mg/dobę i nie powinno być stosowane dłużej niż 4 tygodnie bez ponownej oceny.
aminotransferaza alaninowa, astma, atrofia pochwy, badanie narządów miednicy, ból głowy migrenowy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, demencja, endometrioza, estriol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, globulina wiążąca tyroksynę, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, mięśniaki macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nowotwór estrogenozależny, nowotwór jajnika, objawy pomenopauzalne, obrzęk naczynioruchowy, otoskleroza, padaczka, rak endometrium, rak piersi, retencja płynów, stan przednowotworowy, toczeń rumieniowaty układowy, trombofilia, udar niedokrwienny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakażenie pochwy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulsevia 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna leku Dulsevia, nie wykazuje działania genotoksycznego w standardowych testach, co zmniejsza ryzyko mutagenności. Badania rakotwórczości na szczurach nie potwierdziły działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę stwierdzono wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone. W badaniach rozrodczych u samic szczurów przy dawce 45 mg/kg/dobę (odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej AUC) odnotowano zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu młodych, wskazujące na potencjalne ryzyko dla funkcji reprodukcyjnych i rozwoju potomstwa.
badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzym mikrosomalny, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, materiał genetyczny, parametr rozrodczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzasta komórka, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie behawioralne, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ovestin
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z użyciem estriolu (2 mg w preparacie Ovestin) jest wskazana wyłącznie u pacjentek z objawami pomenopauzalnymi obniżającymi jakość życia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, którą należy przeprowadzać co najmniej raz w roku. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet z historią mięśniaków macicy, endometriozy, nadciśnienia tętniczego, chorób wątroby, cukrzycy, migren, tocznia rumieniowatego, hiperplazji endometrium, padaczki, astmy czy otosklerozy, które wymagają regularnej kontroli klinicznej i diagnostycznej. Monitorowanie obejmuje badanie przedmiotowe, w tym ocenę piersi i miednicy, oraz badania obrazowe (np. mammografia) zgodnie z aktualnymi wytycznymi i indywidualnymi potrzebami pacjentek. Należy również uwzględnić wywiad rodzinny, zwłaszcza w kontekście ryzyka nowotworów estrogenozależnych, takich jak rak piersi u krewnych pierwszego stopnia.
astma, ból głowy migrenowy, choroba wątroby, cukrzyca, endometrioza, estriol, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mięśniak gładkokomórkowy, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, nowotwór estrogenozależny, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Polpharma 25 mg
Dane toksykologiczne dotyczące sytagliptyny wykazują, że jej stosowanie w dawkach terapeutycznych u ludzi cechuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa. Toksyczność wątrobowa i nerkowa u gryzoni pojawiała się jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie obserwowano negatywnych efektów. U szczurów nieprawidłowości siekaczy występowały przy narażeniu >67-krotnym, ale nie przy 58-krotnym w badaniu 14-tygodniowym. U psów objawy neurologiczne i mięśniowe pojawiały się przy około 23-krotnym narażeniu, natomiast przy 6-krotnym nie stwierdzono zmian. Brak genotoksyczności potwierdza niskie ryzyko mutagenne, a działanie rakotwórcze ogranicza się do szczurów, u których nowotwory wątroby były wtórne do hepatotoksyczności przy ekspozycji >58-krotnej. W badaniach reprodukcyjnych nie wykazano istotnych negatywnych efektów przy narażeniach do 29-krotnych, a obserwowane zmiany u zwierząt nie przekładają się na ryzyko u ludzi.
ataksja, badanie genotoksyczne, badanie rakotwórcze, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, ekspozycja u człowieka, genotoksyczność sytagliptyny, gruczolak wątroby, miotoksyczność, narażenie kliniczne, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rozwój przed- i pourodzeniowy, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwów, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zaburzenia koordynacji ruchowej, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kliogest
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) powinna być stosowana wyłącznie u pacjentek z objawami menopauzalnymi obniżającymi jakość życia, z coroczną oceną bilansu korzyści i ryzyka. W przypadku przedwczesnej menopauzy, ze względu na niższe bezwzględne ryzyko, bilans ten może być korzystniejszy. Przed rozpoczęciem lub zmianą terapii produktem Kliogest, zawierającym 2 mg estradiolu (estradiol półwodny) i 1 mg noretysteronu octanu, konieczne jest zebranie pełnego wywiadu medycznego, w tym rodzinnego, wykonanie badania przedmiotowego (w tym ginekologicznego i piersi) oraz wykluczenie przeciwwskazań. W trakcie leczenia zaleca się indywidualnie dostosowane badania kontrolne, w tym regularną mammografię i monitorowanie wszelkich zmian w obrębie piersi.
astma oskrzelowa, badanie ginekologiczne, choroba wątroby, cukrzyca, endometrioza, estradiol, estradiol półwodny, galaktozemia, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, kamień żółciowy, laktoza jednowodna, leczenie przeciwpadaczkowe, mammografia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, noretysteronu octan, nowotwór estrogenozależny, objawy menopauzalne, otoskleroza, padaczka, powikłanie naczyniowe, przedwczesna menopauza, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, włókniak, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Danazol – Działania niepożądane
Danazol, wykazujący silne działanie androgenne, jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Do najczęstszych należą efekty androgenizujące, takie jak zwiększenie masy ciała, wzmożony apetyt, trądzik, łojotok, hirsutyzm oraz utrata włosów. U kobiet obserwuje się zaburzenia miesiączkowania (plamienia, zmiany długości cyklu, brak miesiączki), które zwykle ustępują w ciągu 60-90 dni po zakończeniu leczenia, choć wtórny brak miesiączki może się utrzymywać. Danazol wpływa również na gospodarkę węglowodanową, powodując zwiększoną oporność na insulinę, hipoglikemię oraz łagodne upośledzenie tolerancji glukozy. W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano kołatania serca, tachykardię, nadciśnienie tętnicze oraz rzadkie, ale poważne incydenty zakrzepowo-zatorowe i zawał mięśnia sercowego. Ponadto, lek może powodować zmiany hematologiczne (np. leukopenię, trombocytopenię), zaburzenia funkcji wątroby (wzrost aminotransferaz, żółtaczka cholestatyczna) oraz rzadkie, ale poważne nowotwory wątroby przy długotrwałym stosowaniu.
apolipoproteina, cholesterol HDL, cholesterol LDL, czerwienica, czerwone krwinki, danazol, drganie pęczkowe mięśni, dysfagia, dyslipidemia, działanie androgenizujące, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, eozynofilia, glukagon, gruczolak wątroby, hipoglikemia, hirsutyzm, kinaza kreatynowa, krwiomocz, leukopenia, łojotok, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, plamica, plamica wątrobowa, rumień, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, suchość pochwy, syntetaza kwasu aminolewulinowego, trombocytopenia, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie spermatogenezy, zakrzepica, zapalenie trzustki, zatrzymywanie płynów, zawał serca, zespół cieśni nadgarstka, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entekavir Adamed 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa entekawiru wykazały, że toksyczność leku jest zależna od gatunku i dawki. U psów zaobserwowano przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN przy narażeniu 10-19-krotnie wyższym niż u ludzi (dawki 0,5 mg i 1 mg), natomiast u małp, przy narażeniu ponad 100-krotnym, nie stwierdzono takich zmian. W badaniach rozrodczości entekawir nie obniżał płodności szczurów nawet przy wysokim narażeniu, jednak degeneracja nasieniowodów wystąpiła u gryzoni i psów przy narażeniu ≥26-krotnym. W badaniach toksyczności rozrodczej u ciężarnych szczurów i królików dawki przekraczające 21-krotne narażenie ludzkie powodowały embriotoksyczność, resorpcje, wady kostne i zmniejszenie masy ciała płodów. W badaniu około- i pourodzeniowym nie stwierdzono działań niepożądanych u potomstwa, a umiarkowane osłabienie reakcji na bodziec akustyczny u młodych szczurów wystąpiło przy AUC ≥92-krotnie wyższym niż u ludzi, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego.
aberracje chromosomowe, degeneracja nasieniowodów, embriotoksyczność, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, lek przeciwwirusowy, mutacje genetyczne, naprawa DNA, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja płodu, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność zarodkowa, zaburzenia słuchu, zapalenie okołonaczyniowe, zmiany jąder - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Estrofem
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z użyciem Estrofem 2 mg powinna być inicjowana wyłącznie u pacjentek z objawami menopauzy znacząco obniżającymi jakość życia, z coroczną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z przedwczesną menopauzą, u których stosunek korzyści do ryzyka może być korzystniejszy. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, badania ginekologicznego i piersi, aby wykluczyć przeciwwskazania. Monitorowanie podczas leczenia powinno obejmować regularne kontrole lekarskie oraz badania obrazowe, takie jak mammografia, zgodnie z wytycznymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z mięśniakami macicy, endometriozą, czynnikami ryzyka zakrzepowo-zatorowymi, nadciśnieniem tętniczym, chorobami wątroby, cukrzycą, kamicą żółciową, migreną, SLE, hiperplazją endometrium, padaczką, astmą oskrzelową oraz otosklerozą.
astma oskrzelowa, badanie ginekologiczne, badanie piersi, ból migrenowy, chirurgiczne usunięcie jajników, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, endometrioza, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, incydent naczyniowo-mózgowy, kamica żółciowa, kamień żółciowy, mammografia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niewydolność jajników, nowotwór estrogenozależny, otoskleroza, padaczka, próg drgawkowy, przedwczesna menopauza, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, włókniak, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Estreva
Żel Estreva zawiera estradiol w stężeniu 0,1% (1 mg/g), co odpowiada 0,5 mg estradiolu w pojedynczej dawce 0,5 g żelu. Terapia hormonalna zastępcza (HTZ) z użyciem tego preparatu powinna być stosowana wyłącznie u pacjentek z objawami pomenopauzalnymi wpływającymi negatywnie na jakość życia, przy jednoczesnym corocznym monitorowaniu stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną uwagę należy zwrócić na wywiad rodzinny i indywidualne czynniki ryzyka, takie jak choroby zakrzepowo-zatorowe, nowotwory estrogenozależne, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, migrena, toczeń rumieniowaty układowy czy rozrost endometrium. W trakcie terapii konieczne jest regularne badanie piersi i miednicy mniejszej oraz diagnostyka obrazowa zgodna z obowiązującymi standardami, a pacjentki powinny być poinformowane o konieczności zgłaszania wszelkich niepokojących zmian.
astma, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, endometrioza, estradiol, estradiol półwodny, glikol propylenowy, gruczolak wątroby, hormonalna terapia zastępcza, kamica pęcherzyka żółciowego, kamień żółciowy, miednica mniejsza, mięśniak gładkokomórkowy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nowotwór estrogenozależny, objawy pomenopauzalne, otoskleroza, padaczka, podrażnienie skóry, powikłanie naczyniowe, próg drgawkowy, przedwczesna menopauza, rak piersi, rozrost endometrium, toczeń rumieniowaty układowy, transformacja nowotworowa, włókniak macicy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramadol Krka 100 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tramadolu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Tramadol Krka, obejmowała badania toksykologiczne, reprodukcyjne, genotoksyczne oraz rakotwórcze na szczurach, psach i królikach. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu (6-26 tygodni, doustnie i parenteralnie) nie stwierdzono istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histologicznych. Objawy neurologiczne (niepokój, ślinienie, drgawki, zmniejszony przyrost masy ciała) pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. Bezpieczne dawki tolerowane bez działań niepożądanych wynosiły do 20 mg/kg m.c. doustnie u szczurów oraz do 10 mg/kg m.c. doustnie i 20 mg/kg m.c. doodbytniczo u psów. W badaniach reprodukcyjnych tramadol w dawkach >50 mg/kg m.c./dobę u szczurów i >125 mg/kg m.c. u królików wykazywał toksyczność u ciężarnych samic oraz negatywny wpływ na rozwój potomstwa, w tym zaburzenia kostnienia i opóźnione dojrzewanie, jednak bez wpływu na płodność.
badanie biochemiczne, badanie hematologiczne, badanie histologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, drgawka, gruczolak wątroby, guz płuca, napad drgawkowy, niepokój, nowotwór, opóźnienie rozwoju, podanie parenteralne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinienie, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność reprodukcyjna, tramadol chlorowodorek, układ nerwowy, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Activelle
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z produktem Activelle (estradiol półwodny 1 mg + noretysteronu octan 0,5 mg) powinna być inicjowana wyłącznie u pacjentek z istotnymi objawami menopauzy wpływającymi na jakość życia, z coroczną oceną bilansu korzyści i ryzyka. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet z przedwczesną menopauzą, gdzie dane dotyczące ryzyka są ograniczone, choć bilans korzyści może być korzystniejszy niż u starszych pacjentek. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, w tym rodzinnego, oraz wykonanie badania ginekologicznego i piersi, aby wykluczyć przeciwwskazania. Monitorowanie podczas leczenia powinno obejmować regularne badania kontrolne i diagnostykę obrazową (np. mammografię) zgodnie z zaleceniami przesiewowymi, a pacjentki muszą być edukowane o konieczności zgłaszania wszelkich zmian w obrębie piersi.
astma oskrzelowa, badanie ginekologiczne, badanie piersi, ból głowy typu migrenowego, choroba wątroby, cukrzyca, endometrioza, estradiol, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, laktoza jednowodna, mammografia, menopauza, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, noretysteronu octan, nowotwór estrogenozależny, otoskleroza, padaczka, powikłanie naczyniowe, przedwczesna menopauza, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tigrix 60 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tikagreloru obejmowała szeroki zakres badań farmakologicznych i toksykologicznych, w tym testy genotoksyczności oraz analizy toksyczności po pojedynczym i wielokrotnym podaniu. Dane nie wskazują na istotne ryzyko poważnych działań niepożądanych u pacjentów. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, co koreluje z działaniami niepożądanymi u ludzi. U samic szczurów poddanych wysokim dawkom tikagreloru stwierdzono zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, jednak mechanizmy tych zmian są specyficzne dla gatunku i mało prawdopodobne, aby miały znaczenie kliniczne u ludzi. Toksyczność rozwojowa wykazała niewielkie nieprawidłowości u szczurów (margines bezpieczeństwa 5,1) oraz opóźnienie dojrzewania wątroby i układu szkieletowego u królików (margines bezpieczeństwa 4,5), przy czym ryzyko kliniczne jest minimalne przy zachowaniu tych marginesów.
aktywność enzymatyczna, badanie farmakokinetyczne, cykl estralny, dojrzewanie wątroby, działanie niepożądane, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, laktacja, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość rozwojowa, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie leku do mleka, rozwój układu szkieletowego, tikagrelor, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie równowagi hormonalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depratal 60 mg
Przedkliniczne badania duloksetyny, substancji czynnej leku Depratal, nie wykazały potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach, choć u szczurów zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez zmian histopatologicznych. U samic myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisuje się indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. W zakresie wpływu na rozród, dawka 45 mg/kg/dobę u samic szczurów powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC).
badanie przedkliniczne, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność poporodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wątrobowy enzym mikrosomalny, wielojądrzasta komórka, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Viatris 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne, związane z hamowaniem VEGFR i zakłóceniem szlaków VEGF. Obserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, często przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji AUC u dorosłych) powodowały zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i nieprawidłową przebudowę zębów. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki w okresie 9-14 dni po narodzinach, dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji AUC wywoływały zgony oraz zaburzenia rozwojowe nerek, płuc, wątroby i serca. U samic myszy przy dawkach 2,5-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie, w tym gruczolaki.
aberracja chromosomalna, biegunka, ciałko żółte, dane przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, embriotoksyczność, eozynofilia, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, mutagenność, rakotwórczość, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata poimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, toksyczność ogólna, toksyczność u młodych osobników, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Igzelym 90 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tikagreloru, obejmujące farmakologię, toksykologię i genotoksyczność, potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa leku przy stosowaniu u ludzi. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego odpowiadające działaniom niepożądanym klinicznym. U samic szczurów poddanych wysokim dawkom tikagreloru stwierdzono zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, co przypisano zaburzeniom hormonalnym i specyficznej dla gryzoni aktywności enzymatycznej w wątrobie. Zmiany te uznano za mało istotne klinicznie dla ludzi. W badaniach rozwojowych u szczurów i królików wykazano niewielkie nieprawidłowości rozwojowe przy dawkach toksycznych, z marginesami bezpieczeństwa odpowiednio 5,1 i 4,5 w stosunku do dawek klinicznych.
badanie farmakokinetyczne, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, nieprawidłowość rozwojowa, nieregularny cykl, opóźnienie dojrzewania wątroby, płodność, podrażnienie przewodu pokarmowego, przenikanie do mleka, przeżywalność noworodków, rozwój układu szkieletowego, rozwój zarodkowo-płodowy, tikagrelor, toksyczność ciążowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie równowagi hormonalnej, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lonamo 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Lonamo, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi, z brakiem efektów niekorzystnych przy 19-krotnym narażeniu, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67-krotnym, jednak bez wpływu na zęby przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, białe pieniste wymioty) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono nieprawidłowości. Badania genotoksyczności i karcynogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego u myszy, a u szczurów zwiększoną częstość guzów wątroby zaobserwowano tylko przy narażeniu >58-krotnym, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie stanowi istotnego zagrożenia dla ludzi.
ataksja, badanie histopatologiczne, badanie toksyczności, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne sytagliptyny, ekspozycja kliniczna, gruczolak wątroby, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, reprodukcja, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność wątrobowa, uszkodzenie hepatocytów, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Dydrogesteron – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem terapii dydrogesteronem konieczne jest dokładne ustalenie etiologii nieprawidłowych krwawień z pochwy, gdyż w początkowym okresie leczenia mogą wystąpić krwawienia i plamienia. W przypadku ich utrzymywania się po przerwaniu terapii lub pojawienia się po dłuższym czasie, wskazana jest diagnostyka, w tym biopsja endometrium, celem wykluczenia nowotworu złośliwego. Pacjentki z historią lub nasileniem chorób takich jak porfiria, depresja, zaburzenia czynności wątroby, mięśniaki macicy, endometrioza, czynniki ryzyka zakrzepowo-zatorowe, nowotwory estrogenozależne, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, migrena, toczeń rumieniowaty układowy, padaczka, astma czy otoskleroza wymagają ścisłej obserwacji podczas stosowania dydrogesteronu, zwłaszcza w skojarzeniu z estrogenami w terapii hormonalnej zastępczej (HTZ).
astma, biopsja błony śluzowej macicy, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, depresja, dydrogesteron, endometrioza, gruczolak wątroby, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mięśniak gładki, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niedokrwienny udar mózgu, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, nietolerancja galaktozy, nowotwór estrogenozależny, nowotwór złośliwy, oponiak, otoskleroza, padaczka, porfiria, przedwczesna menopauza, przewlekła choroba wątroby, rak błony śluzowej macicy, rak endometrium, rak piersi, rozrost endometrium, toczeń rumieniowaty układowy, włókniakomięśniak macicy, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Zentiva 1 mg
Dane przedkliniczne dotyczące entekawiru wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych, z działaniami toksycznymi obserwowanymi jedynie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym ekspozycję u ludzi. W badaniach toksykologicznych u psów zaobserwowano przemijające zapalenia okołonaczyniowe w ośrodkowym układzie nerwowym przy dawkach odpowiadających 10- i 19-krotnemu narażeniu klinicznemu, natomiast u małp, nawet przy narażeniu ponad 100-krotnym, nie stwierdzono takich zmian. Wpływ na rozrodczość był nieistotny przy narażeniu do 26-krotnego, a zmiany w jądrach występowały tylko przy bardzo wysokich dawkach u gryzoni i psów, nie zaś u małp. Badania embriotoksyczności u szczurów i królików wykazały toksyczność przy dawkach przekraczających 21-krotne narażenie kliniczne, obejmującą m.in. resorpcję zarodków, zaburzenia kostnienia i wady rozwojowe. W badaniach około- i pourodzeniowych nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych u potomstwa, a narażenie płodu i wydzielanie leku z mlekiem potwierdzono jedynie przy dawce 10 mg/kg u szczurów.
aberracja chromosomowa, badanie pourodzeniowe, badanie toksykologiczne, degeneracja nasieniowodów, embriotoksyczność, genotoksyczność, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, karcynogenność, naprawa DNA, nowotwór płuc, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja płodu, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ciążowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Legrex 60 mg
Przedkliniczne badania leku Legrex zawierającego 60 mg tikagreloru obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po podaniu pojedynczym i wielokrotnym oraz potencjalną genotoksyczność. U zwierząt zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego odpowiadające działaniom niepożądanym u ludzi. W badaniach na szczurach wykryto zwiększoną częstość guzów macicy (gruczolakoraki) i gruczolaków wątroby, jednak mechanizmy tych zmian są specyficzne dla gatunku i nie wskazują na istotne ryzyko rakotwórczości u ludzi. W zakresie reprodukcji i rozwoju płodów, przy dawkach toksycznych u szczurów i królików (margines bezpieczeństwa odpowiednio 5,1 i 4,5), zaobserwowano niewielkie nieprawidłowości rozwojowe, zmniejszenie masy ciała ciężarnych samic, obniżoną przeżywalność noworodków oraz opóźniony wzrost potomstwa, bez wpływu na całkowitą płodność.
aktywność enzymatyczna wątroby, badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, gruczolak wątroby, gruczolakorak, karmienie piersią, margines bezpieczeństwa, nieregularny cykl, opóźnienie dojrzewania wątroby, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój układu szkieletowego, substancja czynna, tikagrelor, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, zaburzenie równowagi hormonalnej, zmniejszona przeżywalność noworodków - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Orebriton 90 mg
Przedkliniczne badania tikagreloru i jego głównego metabolitu wykazały brak niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych u ludzi, potwierdzając bezpieczeństwo farmakoterapii. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego przy ekspozycji odpowiadającej warunkom klinicznym. U samic szczurów poddanych wysokim dawkom tikagreloru stwierdzono zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, co wiąże się z zaburzeniami hormonalnymi i specyficzną dla gryzoni aktywnością enzymatyczną w wątrobie. Zjawiska te uznano za mało prawdopodobne do przeniesienia na ludzi. W badaniach rozwojowych na szczurach i królikach wykazano niewielkie nieprawidłowości przy toksycznych dawkach, z marginesami bezpieczeństwa odpowiednio 5,1 i 4,5.
aktywność enzymatyczna, badanie farmakokinetyczne, badanie farmakologiczne, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość rozwojowa, opóźnienie dojrzewania wątroby, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał karcynogenny, przeżywalność noworodków, rozwój układu szkieletowego, substancja czynna, tikagrelor, toksyczność, zaburzenie reprodukcji, zaburzenie równowagi hormonalnej, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jamesi 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Jamesi, zawierającego sytagliptynę i metforminę, nie wykazały dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. W 16-tygodniowych badaniach na psach poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. Toksyczność sytagliptyny obejmowała uszkodzenia wątroby i nerek u gryzoni przy ekspozycji >58-krotnej, nieprawidłowości siekaczy u szczurów przy >67-krotnej oraz neurotoksyczne objawy u psów przy >23-krotnej ekspozycji. Zwyrodnienie mięśni szkieletowych u psów obserwowano przy podobnym poziomie narażenia. Nie stwierdzono potencjału genotoksycznego, a działanie rakotwórcze ograniczało się do gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej, co jest prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności i nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (NOEL 19-krotność ekspozycji klinicznej).
ataksja, autonomiczny układ nerwowy, drżenie, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, gruczolak wątroby, margines bezpieczeństwa, monoterapia metforminą, neurotoksyczność, NOEL, nowotwór wątroby, płodność, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, poziom narażenia, rozwój pourodzeniowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność sytagliptyny, toksyczny wpływ na reprodukcję, wymioty pieniste, zaburzenie funkcji oddechowej, zaburzenie koordynacji ruchowej, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Noretysteron, stosowany w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) lub monoterapii, wymaga dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u kobiet z przedwczesną menopauzą, gdzie korzyści mogą przeważać nad ryzykiem. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, w tym rodzinnego, oraz wykonanie badania ginekologicznego i piersi, aby wykluczyć przeciwwskazania. W trakcie leczenia zaleca się regularne kontrole, w tym mammografię zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Noretysteron zapobiega zwiększeniu ryzyka raka endometrium związanemu z monoterapią estrogenową, pod warunkiem stosowania go cyklicznie przez co najmniej 12 dni w miesiącu lub ciągle w skojarzeniu z estrogenem. W pierwszych miesiącach terapii mogą wystąpić krwawienia śródcykliczne, które wymagają diagnostyki, w tym biopsji endometrium, jeśli utrzymują się lub pojawiają się później. Ryzyko raka piersi wzrasta po około 3 latach stosowania HTZ z noretysteronem, a po zaprzestaniu terapii może utrzymywać się do 10 lat, zwłaszcza po długotrwałym (>5 lat) leczeniu. Złożona terapia estrogenowo-progestagenowa zwiększa gęstość mammograficzną, co może utrudniać diagnostykę obrazową.
astma oskrzelowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, cukrzyca, endometrioza, etynyloestradiol, glekaprewir, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, globulina wiążąca tyroksynę, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hipertrójglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, noretysteron, nowotwór estrogenozależny, obrzęk naczynioruchowy, ombitaswir, otoskleroza, padaczka, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, udar niedokrwienny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Synoptis 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa entekawiru wykazały specyficzne dla gatunku efekty toksyczne, takie jak przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN u psów przy narażeniu 10-19-krotnie przekraczającym ekspozycję u ludzi (dawki 0,5–1 mg). Nie stwierdzono tych zmian u małp, które otrzymywały dawki przekraczające 100-krotnie ekspozycję terapeutyczną. W badaniach reprodukcyjnych nie zaobserwowano obniżenia płodności u szczurów przy wysokim narażeniu, jednak przy ≥26-krotnym przekroczeniu ekspozycji terapeutycznej odnotowano degenerację nasieniowodów u gryzoni i psów, co nie potwierdziło się u małp. Toksyczność rozwojowa obejmowała objawy embriotoksyczności, zmniejszenie masy ciała płodów, wady rozwojowe i zaburzenia kostnienia u szczurów i królików przy dawkach przekraczających 21-krotną ekspozycję u ludzi. W badaniach około- i pourodzeniowych nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych na potomstwo, a umiarkowane osłabienie reakcji na bodziec akustyczny u młodych szczurów wystąpiło przy AUC ≥ 92-krotnie wyższym niż u ludzi, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego.
badanie genotoksyczności, badanie pourodzeniowe, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, degeneracja nasieniowodu, embriotoksyczność, entekawr, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, lek przeciwwirusowy, mutacja punktowa, nowotwór płuc, osłabienie reakcji akustycznej, ośrodkowy układ nerwowy, rak wątroby, resorpcja płodu, test mutagenności, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie chromosomu, wada kręgosłupa, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe, zmiana chromosomalna - Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Duloksetyna, stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lękowych oraz bólu neuropatycznego, nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani działania rakotwórczego u szczurów w badaniach in vivo. U myszy samic podawanie wysokich dawek (144 mg/kg/dobę) wiązało się ze zwiększoną częstością gruczolaków i nowotworów wątroby, co przypisuje się indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów (45 mg/kg/dobę) stwierdzono zaburzenia cyklu rujowego, zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, wskaźnika żywych urodzeń oraz przeżywalności potomstwa, a także opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików ujawniła wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy narażeniu mniejszym niż maksymalna ekspozycja kliniczna, choć wyniki te wymagają dalszych badań ze względu na rozbieżności w innych modelach.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, ból neuropatyczny, cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, enzymy wątrobowe, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, potencjał genotoksyczny, profil toksyczności, toksyczność poporodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątrobowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simlerid 25 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Simlerid, wykazały specyficzne efekty toksyczne zależne od gatunku i dawki, przy czym toksyczność wątroby i nerek u gryzoni pojawiała się przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność ekspozycji klinicznej u ludzi, a przy 19-krotnej ekspozycji nie stwierdzono efektów toksycznych. U szczurów zaobserwowano zmiany w uzębieniu przy dawkach >67-krotnych, a u psów przemijające objawy neurotoksyczne i miotoksyczne przy około 23-krotnej ekspozycji, natomiast brak toksyczności przy 6-krotnej ekspozycji. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a działanie rakotwórcze ograniczało się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy dawkach >58-krotnych, co jest prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności i nie ma istotnego znaczenia klinicznego. W zakresie reprodukcji, sytagliptyna nie wpływała negatywnie na płodność szczurów, jednak przy ekspozycji >29-krotnej obserwowano zniekształcenia żeber u płodów oraz toksyczny wpływ na organizm matki u królików, co ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa nie stanowi istotnego zagrożenia dla ludzi.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność sytagliptyny, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, miotoksyczność, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, objawy neurologiczne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie układu nerwowego, wpływ na rozrodczość, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ecugra 90 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tikagreloru obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz karcinogennych, które nie wykazały istotnego ryzyka działań niepożądanych przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego, zgodne z działaniami niepożądanymi u ludzi. W badaniach karcinogenności u samic szczurów podawano wysokie dawki tikagreloru, co skutkowało zwiększoną częstością gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, jednak mechanizmy tych nowotworów są specyficzne dla szczurów i uznawane za mało istotne klinicznie. Badania toksyczności rozwojowej wykazały niewielkie nieprawidłowości przy dawkach toksycznych dla matek, z marginesami bezpieczeństwa wynoszącymi odpowiednio 5,1 u szczurów i 4,5 u królików, gdzie obserwowano opóźnienia w rozwoju wątroby i układu szkieletowego.
aktywność enzymatyczna wątroby, badanie farmakokinetyczne, badanie karcinogenności, cykl estralny, dawka terapeutyczna, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, karcinogeneza, margines bezpieczeństwa leku, nieprawidłowość rozwojowa, opóźnione dojrzewanie wątroby, podrażnienie przewodu pokarmowego, profil bezpieczeństwa leku, rozwój układu szkieletowego, tikagrelor, tikagrelor znakowany radioaktywnie, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, zaburzenie równowagi hormonalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Estrofem mite
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) powinna być wdrażana u pacjentek z istotnymi objawami menopauzalnymi obniżającymi jakość życia, po indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, przeprowadzanej co najmniej raz w roku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z przedwczesną menopauzą, u których ryzyko związane z HTZ jest niższe. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, w tym rodzinnego, oraz wykonanie badania przedmiotowego z oceną ginekologiczną i piersi, aby wykluczyć przeciwwskazania. Monitorowanie pacjentek podczas HTZ powinno obejmować regularne badania kontrolne i diagnostykę obrazową, zwłaszcza mammografię, zgodnie z indywidualnymi potrzebami. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z mięśniakami macicy, endometriozą, czynnikami ryzyka zakrzepowo-zatorowymi, nadciśnieniem tętniczym, chorobami wątroby, cukrzycą, kamicą żółciową, migreną, toczniem rumieniowatym, hiperplazją endometrium, padaczką, astmą oskrzelową oraz otosklerozą, gdyż HTZ może nasilać te schorzenia lub zwiększać ryzyko powikłań.
astma oskrzelowa, badanie ginekologiczne, badanie piersi, biopsja endometrium, ból głowy typu migrenowego, choroba wątroby, cukrzyca ze zmianami naczyniowymi, endometrioza, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, krwawienie międzymiesiączkowe, mammografia, mięśniak macicy, migrena, monoterapia estrogenowa, nadciśnienie tętnicze, niewydolność jajników, nowotwór estrogenozależny, otoskleroza, padaczka, progestagen, przedwczesna menopauza, rak endometrium, rak piersi, stan przednowotworowy, toczeń rumieniowaty układowy, włókniak, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroDulox 60 mg
Duloksetyna, substancja czynna leku Duloxetine Apotex, nie wykazała potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i nowotworów wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje niejasny. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę, odpowiadająca maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC), powodowała zaburzenia cyklu rujowego, zmniejszenie spożycia pokarmu i masy ciała, a także obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i opóźnienie wzrostu potomstwa. Embriotoksyczność u królików objawiała się wadami układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy narażeniu mniejszym niż maksymalna ekspozycja kliniczna (AUC).
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie neurobehawioralne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja rozrodcza, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzasta komórka, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Systen Sequi
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) systemem transdermalnym Systen Sequi powinna być stosowana wyłącznie u pacjentek z istotnymi objawami postmenopauzalnymi obniżającymi jakość życia, po starannej ocenie bilansu korzyści i ryzyka, przeprowadzanej co najmniej raz w roku. Terapia obejmuje dwa rodzaje plastrów: Systen 50 (3,2 mg estradiolu, powierzchnia 16 cm², dawka 50 µg estradiolu/24h) oraz Systen Conti (3,2 mg estradiolu + 11,2 mg noretysteronu octanu, powierzchnia 16 cm², dawka 50 µg estradiolu + 170 µg noretysteronu octanu/24h), które stosowane sekwencyjnie odzwierciedlają naturalny cykl hormonalny. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe badanie fizykalne, w tym ocena miednicy i piersi, oraz wywiad rodzinny i medyczny, a w trakcie leczenia zalecane są regularne badania kontrolne, w tym mammografia zgodna z wytycznymi przesiewowymi.
astma, badanie mammograficzne, ból głowy typu migrenowego, choroba wątroby, cukrzyca, endometrioza, estradiol, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mastopatia, miednica mniejsza, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, noretysteronu octan, nowotwór estrogenozależny, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, system transdermalny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żylna, żółtaczka