wada rozwojowa układu krążenia
Wada rozwojowa układu krążenia to nieprawidłowość strukturalna lub funkcjonalna serca lub dużych naczyń krwionośnych, która jest obecna od urodzenia. Wady te powstają w okresie embriogenezy, najczęściej między 3. a 8. tygodniem życia płodowego, kiedy dochodzi do formowania się struktur serca i naczyń.
Wady wrodzone serca są najczęstszymi wadami rozwojowymi, występującymi u około 0,8-1% żywo urodzonych dzieci. Mogą one obejmować nieprawidłowości w budowie przegród serca (np. ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej), zastawek (np. zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki płucnej), naczyń krwionośnych (np. przełożenie wielkich pni tętniczych, koarktacja aorty) lub złożone wady obejmujące wiele struktur (np. tetralogia Fallota).
Etiologia wad wrodzonych serca jest wieloczynnikowa i obejmuje czynniki genetyczne (aberracje chromosomowe, zespoły genetyczne, mutacje pojedynczych genów), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny, infekcje wewnątrzmaciczne, choroby matki) oraz ich wzajemne interakcje. W około 20-30% przypadków wada serca jest częścią szerszego zespołu genetycznego.
Diagnostyka wad wrodzonych układu krążenia obejmuje badania prenatalne (USG płodu, echokardiografia płodowa) oraz postnatalne (badanie przedmiotowe, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografia, cewnikowanie serca, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny). Wczesne rozpoznanie ma kluczowe znaczenie dla rokowania i planowania leczenia.
Leczenie wad wrodzonych serca może obejmować postępowanie zachowawcze, interwencje przezskórne (np. balonowa walwuloplastyka, zamknięcie ubytku okrężnicą) lub leczenie chirurgiczne. W wielu przypadkach konieczne jest wieloetapowe leczenie operacyjne. Postęp w kardiologii i kardiochirurgii dziecięcej sprawił, że obecnie ponad 90% dzieci z wadami wrodzonymi serca dożywa wieku dorosłego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Zentiva 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, małpy), wykazały wieloukładową toksyczność obejmującą kości, zęby, narządy rozrodcze, tkanki hematologiczne, nerki i trzustkę, związane z mechanizmem hamowania VEGFR. Działania niepożądane pojawiały się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną wrażliwość, z efektami takimi jak zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowa zębów już przy dawkach odpowiadających 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji (AUC). Embriotoksyczność i teratogenność stwierdzono u szczurów i królików przy ekspozycji ponad 300-krotnie mniejszej niż u ludzi, obejmując wady rozwojowe układu krążenia, resorpcje i zmniejszoną płodność. U samców szczurów odnotowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz zaburzenia parametrów nasienia przy 0,3-krotnej ekspozycji klinicznej (AUC).
aberracja chromosomalna, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, ciałko żółte, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, inhibitor kinazy tyrozynowej, łamliwość kości, narząd rozrodczy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, ognisko eozynofilii, pazopanib, płodność samca, potencjał genotoksyczny, przebudowa zębów, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wczesna resorpcja, wpływ na rozrodczość, wytwarzanie plemników, zanik jajnika, zmniejszenie masy jąder, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Viatris 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne, związane z hamowaniem VEGFR i zakłóceniem szlaków VEGF. Obserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, często przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji AUC u dorosłych) powodowały zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i nieprawidłową przebudowę zębów. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki w okresie 9-14 dni po narodzinach, dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji AUC wywoływały zgony oraz zaburzenia rozwojowe nerek, płuc, wątroby i serca. U samic myszy przy dawkach 2,5-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie, w tym gruczolaki.
aberracja chromosomalna, biegunka, ciałko żółte, dane przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, embriotoksyczność, eozynofilia, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, mutagenność, rakotwórczość, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata poimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, toksyczność ogólna, toksyczność u młodych osobników, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Trosicam 15 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), działa poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co skutkuje działaniem przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Jednakże jego stosowanie u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności. Wczesne stosowanie meloksykamu w ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronień oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z mniej niż 1% do około 1,5%), a także wad takich jak wytrzewienie wrodzone. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają zwiększone ryzyko strat przed- i poimplantacyjnych oraz obumarcia zarodka i płodu. W pierwszym i drugim trymestrze lek powinien być stosowany wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej skutecznej dawce i możliwie najkrótszym czasie terapii.
agregacja płytek krwi, dysfagia, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, meloksykam, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obumarcie zarodka, organogeneza, poronienie, przetrwały przewód tętniczy, strata poimplantacyjna, strata przedimplantacyjna, synteza prostaglandyn, wada rozwojowa układu krążenia, wada serca, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Trosicam 7,5 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) i inhibitor syntezy prostaglandyn, niesie istotne ryzyko dla kobiet w okresie rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży stosowanie meloksykamu powinno być ograniczone do przypadków bezwzględnej konieczności, przy zastosowaniu najniższej skutecznej dawki i najkrótszego czasu terapii. Epidemiologiczne dane wskazują na podwyższone ryzyko poronień oraz wad wrodzonych, w tym wad układu krążenia, których częstość wzrasta z poniżej 1% do około 1,5%. W trzecim trymestrze ciąży meloksykam jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, niewydolności nerek płodu oraz zmniejszenia objętości płynu owodniowego. Ponadto, u matki może powodować wydłużenie czasu krwawienia i zahamowanie skurczów macicy, co może komplikować akcję porodową.
agregacja płytek krwi, inhibitor syntezy prostaglandyn, meloksykam, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, płyn owodniowy, poronienie, przenikanie leku do mleka, przetrwały przewód tętniczy, skurcz macicy, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa układu krążenia, wada wrodzona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – DicloDuo Combi 75 mg + 20 mg
DicloDuo Combi zawiera 75 mg diklofenaku (25 mg w postaci peletek dojelitowych i 50 mg o przedłużonym uwalnianiu) oraz 20 mg omeprazolu (peletki dojelitowe) i wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Diklofenak, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może zwiększać ryzyko poronień, wad rozwojowych serca i wytrzewienia, zwłaszcza przy stosowaniu we wczesnej ciąży, gdzie ryzyko wad układu krążenia wzrasta z <1% do około 1,5%. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, co jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. W trzecim trymestrze lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na płuca i serce płodu, zaburzeń czynności nerek oraz wydłużenia czasu krwawienia i hamowania czynności skurczowej macicy u matki i noworodka.
badanie epidemiologiczne, działanie antyagregacyjne, ekspozycja, hamowanie czynności skurczowej macicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, omeprazol, organogeneza, peletki dojelitowe, peletki o przedłużonym uwalnianiu, poronienie przedimplantacyjne, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, sól sodowa diklofenaku, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu krążenia, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie płodności, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Migea 200 mg
Kwas tolfenamowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza tych planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Stosowanie leku w pierwszym i drugim trymestrze jest przeciwwskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania medyczne, ze względu na ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych, w tym serca i ściany brzusznej, z bezwzględnym ryzykiem wad układu krążenia wzrastającym do około 1,5%. Od 20. tygodnia ciąży kwas tolfenamowy może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, które zwykle ustępują po zaprzestaniu terapii. W przypadku konieczności stosowania leku u kobiet ciężarnych zaleca się minimalizację dawki i czasu leczenia oraz monitorowanie płodu pod kątem powyższych powikłań. Ponadto, NLPZ mogą negatywnie wpływać na płodność poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co powinno być uwzględnione w konsultacjach z pacjentkami planującymi ciążę.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, incydent zakrzepowy w tętnicy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor syntezy prostaglandyn, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas tolfenamowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, małowodzie, mieszana choroba tkanki łącznej, mifeprystonu, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie, perforacja, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu krążenia, warfaryna, wrodzony defekt ściany brzusznej, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zatrzymanie płynów, zawał serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności pazopanibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem sygnalizacji VEGF, obejmujące m.in. zahamowanie wzrostu i zwiększoną łamliwość kości, zaburzenia przebudowy zębów, zmiany strukturalne w łożyskach pazurów, upośledzenie funkcji narządów rozrodczych, zaburzenia hematologiczne, a także zmiany czynnościowe i strukturalne nerek oraz trzustki. Większość tych efektów występowała przy stężeniach osoczowych niższych niż osiągane klinicznie u ludzi. U samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie (ogniska eozynofilii i gruczolaki) przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Szczególną wrażliwość wykazano u młodych zwierząt, gdzie dawki odpowiadające 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji powodowały zahamowanie wzrostu kończyn, zwiększoną łamliwość kości oraz zaburzenia przebudowy zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży.
aberracja chromosomalna, chlorowodorek pazopanibu, ciałko żółte, działanie mutagenne, embriotoksyczność i teratogenność, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, morfologia krwi, ognisko eozynofilii, proliferacyjne zmiany wątroby, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib przeszedł szerokie badania toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, królikach i małpach, które ujawniły działania niepożądane związane głównie z mechanizmem hamowania VEGFR i szlaków zależnych od VEGF. Zaobserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, nerkach, trzustce oraz tkankach hematologicznych, często przy stężeniach osoczowych niższych niż te osiągane klinicznie. U młodych szczurów podawanie pazopanibu w dawkach ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji u dorosłych) powodowało zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i przebudowę zębów. Dodatkowo, u samic myszy przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie. Badania wykazały także embriotoksyczność i teratogenność już przy ekspozycji ponad 300 razy niższej niż u ludzi, manifestującą się m.in. zmniejszeniem płodności, stratami przed- i poimplantacyjnymi oraz wadami układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolakorak dwunastnicy, narząd rozrodczy, ognisko eozynofilii, pazopanib, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Apo-Napro Fast 220 mg
Stosowanie naproksenu sodowego (Apo-Napro Fast, 220 mg naproksenu sodowego odpowiadające 200 mg naproksenu) wiąże się z wielokierunkowym wpływem na zdrowie reprodukcyjne, wynikającym z hamowania syntezy prostaglandyn. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży lek może zwiększać ryzyko poronień, wad rozwojowych serca (wzrost bezwzględnego ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia, a ryzyko to rośnie wraz z dawką i czasem terapii. W trzecim trymestrze stosowanie naproksenu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na układ krążenia płodu (przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne), zaburzenia czynności nerek, małowodzie oraz powikłań u matki i noworodka, takich jak wydłużenie czasu krwawienia i zahamowanie skurczy macicy prowadzące do opóźnionego lub przedłużonego porodu.
hamowanie agregacji płytek krwi, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, naproksen sodowy, niepłodność, niewydolność nerek, obniżona płodność, organogeneza, poronienie, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, skurcz macicy, śmiertelność płodu, utrata zarodka po implantacji, utrata zarodka przed implantacją, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu krążenia, wytrzewienie, zaburzenie owulacji - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Niekliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem szlaków sygnalizacji VEGF. Zmiany dotyczyły kości, zębów, łożysk pazurów, narządów rozrodczych, tkanek hematologicznych, nerek oraz trzustki, pojawiając się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji ocenianej na podstawie AUC) powodowały zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowę zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko u populacji pediatrycznej. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji u dorosłych wywoływały zgony i nieprawidłowy rozwój narządów. Wątroba samic myszy wykazywała proliferacyjne zmiany przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi (AUC).
aberracja chromosomalna, AUC, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, pazopanib, potencjał rakotwórczy, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika