nadciśnienie ortostatyczne
Nadciśnienie ortostatyczne (hipertonia ortostatyczna) to stan charakteryzujący się wzrostem ciśnienia tętniczego podczas przyjmowania pozycji pionowej. Jest to zjawisko przeciwne do częściej spotykanej hipotensji ortostatycznej, gdzie ciśnienie spada po pionizacji.
Fizjologicznie, u zdrowych osób po przyjęciu pozycji stojącej dochodzi do redystrybucji krwi do dolnych części ciała, co prowadzi do niewielkiego spadku ciśnienia tętniczego. W nadciśnieniu ortostatycznym obserwuje się jednak paradoksalny wzrost ciśnienia skurczowego o co najmniej 20 mmHg lub rozkurczowego o 10 mmHg w ciągu 3 minut od pionizacji.
Etiologia tego zjawiska obejmuje zaburzenia autonomicznego układu nerwowego, choroby neurodegeneracyjne (szczególnie zanik wieloukładowy), nadmierną aktywację układu współczulnego oraz zaburzenia baroreceptorów. Nadciśnienie ortostatyczne może też występować u pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym, szczególnie u osób starszych i pacjentów z cukrzycą.
Diagnostyka wymaga wykonania próby ortostatycznej z pomiarem ciśnienia w pozycji leżącej, a następnie po 1, 3 i 5 minutach od pionizacji. W leczeniu stosuje się modyfikację terapii hipotensyjnej, rehabilitację, odpowiednie nawodnienie oraz leki blokujące receptory alfa-adrenergiczne w wybranych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Zypsila 20 mg
Zypsila, zawierająca zyprazydon w postaci wodorosiarczanu, była badana u około 6500 dorosłych pacjentów z schizofrenią oraz epizodami manii w zaburzeniu dwubiegunowym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były bezsenność, senność, ból głowy oraz pobudzenie. Lek powoduje dawkozależne, łagodne do umiarkowanego wydłużenie odstępu QT, z 12,3% zapisów EKG wykazujących wzrost QT o 30-60 ms oraz 1,6% z wydłużeniem powyżej 60 ms u pacjentów leczonych zyprazydonem (w porównaniu do 7,5% i 1,2% w grupie placebo). Incydenty QTc >500 ms wystąpiły u 0,1% pacjentów na zyprazydonie. Długoterminowo obserwowano podwyższone stężenia prolaktyny, które u większości pacjentów wracały do normy bez konieczności przerwania terapii. Napady toniczno-kloniczne oraz niedociśnienie występowały rzadko (<1%).
akatyzja, bezsenność, ból głowy, DRESS, dysfagia, dyskinezy późne, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, mlekotok, nadciśnienie ortostatyczne, napad pierwotnie uogólniony, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie, noworodkowy zespół odstawienny, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, parestezja, parkinsonizm, pobudzenie, pokrzywka, priapizm, prolaktyna, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, schizofrenia, senność, tachykardia, torsade de pointes, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie pozapiramidowe, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zyprazydon - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Doxar 2 mg
Doxar, zawierający mezylan doksazosyny w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 4 mg, jest stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego oraz objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). W terapii nadciśnienia doksazosyna działa poprzez blokadę receptorów alfa-1-adrenergicznych, co prowadzi do rozszerzenia naczyń obwodowych i obniżenia oporu naczyniowego, skutkując spadkiem ciśnienia tętniczego. Lek może być stosowany zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie u pacjentów z opornością na inne preparaty, współistniejącym BPH, zaburzeniami lipidowymi lub nadciśnieniem ortostatycznym. W przypadku BPH doksazosyna zmniejsza napięcie mięśni gładkich w torebce prostaty, zrębie gruczołu oraz szyi pęcherza moczowego, co łagodzi objawy napełniania (częstomocz, nykturia, parcia naglące) oraz opróżniania (osłabienie i przerwanie strumienia moczu, wydłużenie mikcji, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza).
doksazosyna, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor PDE-5, kamica pęcherza moczowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łagodny rozrost prostaty, lek hipotensyjny, LUTS, nadciśnienie ortostatyczne, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, nykturia, objawy dolnych dróg moczowych, opór naczyniowy, osłabiony strumień moczu, parametry urodynamiczne, parcie naglące, przeszkoda podpęcherzowa, receptor alfa-1-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń, samoistne nadciśnienie tętnicze, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie lipidowe, zakażenie dróg moczowych