nadmierna aktywność psychoruchowa
Nadmierna aktywność psychoruchowa to stan charakteryzujący się wzmożonym napędem ruchowym, niepokojem ruchowym oraz trudnościami w kontrolowaniu zachowania. Jest jednym z podstawowych objawów zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), ale może również występować w przebiegu innych zaburzeń, takich jak choroba afektywna dwubiegunowa w fazie maniakalnej, zaburzenia lękowe czy niektóre schorzenia neurologiczne.
W obrazie klinicznym nadmiernej aktywności psychoruchowej obserwuje się nieprzerwany ruch, trudności w spokojnym siedzeniu czy staniu, wykonywanie wielu czynności jednocześnie, gadatliwość oraz impulsywność. U dzieci objawia się to częstym bieganiem, wspinaniem się, trudnościami w zabawie w ciszy, a u dorosłych – wewnętrznym niepokojem, niecierpliwością i podejmowaniem wielu aktywności jednocześnie.
Diagnostyka nadmiernej aktywności psychoruchowej wymaga dokładnego wywiadu klinicznego, obserwacji zachowania oraz wykluczenia innych przyczyn, takich jak zaburzenia tarczycy czy działania niepożądane leków. Leczenie jest uzależnione od przyczyny – w przypadku ADHD stosuje się farmakoterapię (m.in. metylofenidat, atomoksetyna) oraz terapię behawioralno-poznawczą, podczas gdy w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych kluczowe są leki normotymiczne i przeciwpsychotyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Alvesco 80 80 mcg/dawkę inh.
Alvesco 80 to inhalacyjny aerozol zawierający 80 µg cyklezonidu na dawkę, stosowany w terapii astmy oskrzelowej. W badaniach klinicznych działania niepożądane wystąpiły u około 5% pacjentów, głównie o łagodnym przebiegu, nie wymagającym przerwania leczenia. Do najważniejszych działań niepożądanych należą paradoksalny skurcz oskrzeli, który może pojawić się bezpośrednio po inhalacji i wymaga monitorowania, a w ciężkich przypadkach rozważenia odstawienia leku. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek kortykosteroidów wziewnych może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, niewydolność nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma oraz jaskra. Lek zawiera 4,7 mg etanolu na dawkę jako substancję pomocniczą.
aerozol inhalacyjny, Alvesco, ból brzucha, ból głowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklezonid, dysfonia, dyspepsja, hipotensja, hirsutyzm, infekcja grzybicza jamy ustnej, inhalator ciśnieniowy, jaskra, kaszel po inhalacji, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, nadciśnienie tętnicze, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, paradoksalny skurcz oskrzeli, salbutamol, teofilina, wyprysk, zaburzenie snu, zaćma, zespół Cushinga, zespół cushingoidalny, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish Pharma 10 mg
Przedawkowanie montelukastu, leku stosowanego w terapii astmy, może wystąpić przy dawkach znacznie przekraczających zalecane 10 mg/dobę. Badania kliniczne wykazały, że dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkoterminowe dawki do 900 mg/dobę nie wywoływały istotnych klinicznie działań niepożądanych. Opisano przypadki ostrego przedawkowania, w tym u dzieci (do 1000 mg, co odpowiadało 61 mg/kg masy ciała u 42-miesięcznego dziecka), jednak objawy kliniczne i wyniki badań laboratoryjnych pozostawały zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu. W większości przypadków przedawkowania nie obserwowano działań niepożądanych, a potencjalne symptomy obejmują ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową, odnotowane przy dawkach do 1000 mg.
antidotum, astma, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie parametrów życiowych, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, objaw niepożądany, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie montelukastu, senność, wymioty, zaburzenia snu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową
Budezonid w postaci aerozolu do nosa może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Do najczęstszych należą miejscowe objawy ze strony błony śluzowej nosa, takie jak podrażnienie, krwawienia (często), a także suchość błon śluzowych jamy ustnej i gardła. Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywkę, wysypkę, a nawet reakcję anafilaktyczną wymagającą natychmiastowej interwencji. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek może prowadzić do ogólnoustrojowych efektów ubocznych, takich jak zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrastania u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości oraz objawy zespołu Cushinga. Wpływ na narząd wzroku obejmuje rzadkie przypadki nieostrego widzenia oraz potencjalnie poważne powikłania, takie jak jaskra i zaćma, szczególnie przy długotrwałym leczeniu.
agresja, budezonid, cechy cushingoidalne, depresja, dysfonia, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, glikokortykosteroid donosowy, jaskra, krwawienie z nosa, lęk, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne wydzielanie hormonów kory nadnerczy, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrastania, osteoporoza, owrzodzenie błony śluzowej nosa, perforacja przegrody nosa, podrażnienie błony śluzowej nosa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, suchość błony śluzowej gardła, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zapalenie skóry, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish 10 mg
Montelukast Bluefish, zawierający 10 mg montelukastu sodowego, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego, co potwierdzają badania kliniczne, w których stosowano dawki nawet do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkotrwałe dawki do 900 mg/dobę. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki sięgające 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), co stanowi 100-krotność standardowej dawki terapeutycznej dla dorosłych. Objawy przedawkowania, takie jak bóle brzucha (>100 mg), senność (>200 mg), wzmożone pragnienie, ból głowy, wymioty (>500 mg) oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, były zazwyczaj łagodne do umiarkowanych i zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu.
astma, błona śluzowa żołądka, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, eliminacja leku, eliminacja pozaustrojowa, funkcje życiowe, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, leczenie objawowe, montelukast sodowy, nadmierna aktywność psychoruchowa, obserwacja kliniczna, ostre przedawkowanie, parametry hemodynamiczne, profil bezpieczeństwa, przewlekła astma, przewód pokarmowy, senność, spowolnienie psychoruchowe, wymioty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tafen Nasal 64 mcg
Produkt leczniczy Tafen Nasal 64 μg zawierający budezonid wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrastania u dzieci, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychiczne (np. nadmierna aktywność, lęk, depresja, agresja). Ryzyko to wzrasta przy stosowaniu wysokich dawek, długotrwałej terapii oraz jednoczesnym lub wcześniejszym stosowaniu innych kortykosteroidów. W przypadku przekroczenia zalecanych dawek lub w sytuacjach stresowych (np. przed zabiegiem chirurgicznym) wskazane jest rozważenie dodatkowej terapii ogólnoustrojowymi kortykosteroidami. Produkt nie jest zalecany u pacjentów z krwawieniami z nosa, zakażeniami opryszczkowymi, owrzodzeniami nosa oraz po niedawnych zabiegach chirurgicznych nosa, a także wymaga ostrożności u osób z gruźlicą, zakażeniami grzybiczymi lub wirusowymi dróg oddechowych. Długotrwałe stosowanie wymaga regularnej kontroli błony śluzowej nosa co około 6 miesięcy.
budezonid, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid donosowy, gruźlica płuc, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid donosowy, krwawienie z nosa, leczenie przeciwgrzybicze, nadmierna aktywność psychoruchowa, opóźnienie wzrastania, owrzodzenie nosa, zaburzenie czynności wątroby, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze, zakażenie opryszczkowe, zakażenie wirusowe, zespół Cushinga - Leksykon substancji czynnych
Salmeterol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Salmeterol, długo działający agonista receptorów β2-adrenergicznych (LABA), jest stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej i POChP, jednak nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy. Zaleca się, aby pacjenci zawsze mieli dostęp do szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Leczenie salmeterolem nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzeń astmy, a w przypadku pogorszenia kontroli choroby konieczna jest konsultacja lekarska i ewentualna modyfikacja terapii, w tym rozważenie zwiększenia dawki kortykosteroidów. Dawkę salmeterolu należy stopniowo zmniejszać po uzyskaniu kontroli objawów, unikając nagłego odstawienia ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu krążenia, zaburzeniami rytmu serca, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz hipokaliemią, ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca i hipokaliemii, zwłaszcza przy dawkach terapeutycznych i współistniejącym leczeniu pochodnymi ksantyny, steroidami lub diuretykami. W trakcie terapii zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz kontrolę wzrostu u dzieci i młodzieży stosujących duże dawki flutykazonu propionianu (≥1000 µg/dobę).
astma oskrzelowa, białko mleka, brak laktazy, centralna chorioretinopatia surowicza, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, diuretyk, drżenie mięśni, duszność, gruźlica płuc, hiperglikemia, hipokaliemia, infekcja dolnych dróg oddechowych, inhibitor CYP3A4, jaskra, kołatanie serca, komora inhalacyjna, krótko działający lek rozszerzający oskrzela, lęk, migotanie przedsionków, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedotlenienie, nieostre widzenie, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niski wskaźnik masy ciała, paradoksalny skurcz oskrzeli, pochodne ksantyny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rozszerzanie oskrzeli, świszczący oddech, szczytowy przepływ wydechowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie dróg oddechowych, zaostrzenie astmy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flixotide
Flutykazon propionian w postaci zawiesiny do nebulizacji wymaga ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza u pacjentów z ciężką astmą, ze względu na ryzyko ciężkich zaostrzeń i zagrażających życiu napadów. Nasilenie objawów i zwiększone stosowanie krótko działających beta2-agonistów wskazuje na konieczność rewizji terapii, w tym potencjalnego zwiększenia dawki kortykosteroidów wziewnych lub wprowadzenia doustnych. Paradoksalny skurcz oskrzeli po inhalacji wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i zastosowania szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela. Długotrwałe stosowanie dużych dawek flutykazonu (≥1000 µg/dobę) wiąże się z ryzykiem działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, osteoporoza oraz zaburzenia psychiczne. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularne monitorowanie wzrostu u pacjentów pediatrycznych.
agonista receptora beta-2, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, astma oskrzelowa, badanie czynnościowe płuc, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka astma, cushingoidalne rysy twarzy, duszność, działanie ogólnoustrojowe, flutykazonu propionian, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, hipoglikemia, jaskra, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, lek przeciwzapalny, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, nebulizacja, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, przełom nadnerczowy, rytonawir, salbutamol, skurcz oskrzeli, stężenie glukozy we krwi, szczytowy przepływ wydechowy, wyprysk, zaburzenie widzenia, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Monkasta 5 mg
Montelukast, substancja czynna leku Monkasta 5 mg tabletki do rozgryzania i żucia, jest stosowany w terapii astmy, a jego przedawkowanie, choć rzadkie, może prowadzić do objawów takich jak ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, szczególnie u dzieci. W literaturze opisano przypadki przyjęcia dawek nawet do 1000 mg, co u małych dzieci stanowiło około 61 mg/kg masy ciała. Mimo to, badania kliniczne wykazały wysoki margines bezpieczeństwa montelukastu, z dawkami do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie u dorosłych oraz do 900 mg/dobę przez tydzień bez istotnych działań niepożądanych. Wyniki badań laboratoryjnych i klinicznych u pacjentów po przedawkowaniu były zgodne z profilem bezpieczeństwa leku.
astma, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, margines bezpieczeństwa leku, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, objawy kliniczne, odwodnienie, pobudzenie psychoruchowe, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, senność, spowolnienie psychoruchowe, technika nerkozastępcza, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budixon Neb 0,25 mg/ml
Produkt leczniczy Budixon Neb (budezonid) w formie zawiesiny do nebulizacji wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla wziewnych glikokortykosteroidów. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego, takie jak kaszel, chrypka, podrażnienie gardła oraz bezgłos, występujące u ≥1/100 pacjentów. Często występują także zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła, będące efektem lokalnego działania immunosupresyjnego. U pacjentów z POChP notuje się często zapalenie płuc, jednak analiza 8 badań klinicznych (4643 pacjentów leczonych budezonidem vs 3643 kontrolnych) nie wykazała istotnego wzrostu ryzyka tego powikłania. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne, a także skurcz oskrzeli wymagający pilnej interwencji. Ogólnoustrojowe działania glikokortykosteroidów, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu, występują rzadko i są zależne od dawki, czasu terapii oraz indywidualnej wrażliwości, co wymaga szczególnej uwagi u dzieci i młodzieży.
afonia, budezonid, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, działanie glikokortykosteroidów, glikokortykosteroid wziewny, immunosupresja, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, nadmierna aktywność psychoruchowa, nebulizacja, obrzęk naczynioruchowy, POChP, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Soprobec
Produkt leczniczy Soprobec, będący wziewnym kortykosteroidem, wymaga precyzyjnego instruktażu pacjenta dotyczącego techniki inhalacji oraz regularnego, codziennego stosowania, nawet w okresach bezobjawowych. Nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy, dlatego pacjent powinien mieć zawsze dostęp do szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela. Nagłe przerwanie terapii jest niewskazane; w przypadku nieskuteczności leczenia lub zwiększonego zapotrzebowania na leki doraźne konieczna jest ponowna ocena schematu terapeutycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywną lub przebyłą gruźlicą oraz w sytuacjach ryzyka wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli, który wymaga natychmiastowego przerwania stosowania Soprobec i wdrożenia alternatywnego leczenia. Zaleca się również płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, depresja, duszność, gęstość mineralna kości, gruźlica, hipoglikemia, jadłowstręt, jaskra, kandydoza, kortykosteroid wziewny, lek przeciwhistaminowy, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad drgawkowy, niedociśnienie, nieostre widzenie, osteoporoza, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wyprysk, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Airbufo Forspiro (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Airbufo Forspiro zawiera budezonid (320 µg) i formoterol (9 µg) na dawkę inhalacyjną i jest stosowany w terapii chorób układu oddechowego. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane charakterystyczne dla obu składników, bez zwiększonej częstości ich występowania w terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. Najczęstsze działania niepożądane formoterolu to drżenie i kołatanie serca, zwykle łagodne i przemijające. Budezonid może powodować kandydozę jamy ustnej i gardła (często), zapalenie płuc u pacjentów z POChP, a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hormonalne (np. zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy), hipokaliemię, hiperglikemię, objawy neuropsychiatryczne, bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, tachykardię, zaburzenia rytmu serca, a także miejscowe podrażnienia gardła i kaszel. Zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy.
budezonid i formoterol, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, drżenie i kołatanie serca, dysfonia, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nadmierna aktywność psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, paradoksalny skurcz oskrzeli, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Milukante 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej preparatu Milukante, zostało szeroko zbadane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w raportach po wprowadzeniu leku do obrotu. W badaniach długoterminowych stosowano dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych nawet do 900 mg/dobę przez około tydzień, bez istotnych działań niepożądanych. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki przedawkowania sięgające 1000 mg, co u dzieci (np. 42-miesięcznych) odpowiadało dawce około 61 mg/kg masy ciała, znacznie przekraczającej standardowe dawkowanie terapeutyczne 5 mg. Profil bezpieczeństwa montelukastu w przedawkowaniu pozostaje zbliżony do tego obserwowanego przy dawkach terapeutycznych, a większość pacjentów nie wykazuje objawów klinicznych.
astma, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dawkowanie terapeutyczne, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, Milukante, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostre przedawkowanie, podrażnienie układu pokarmowego, profil bezpieczeństwa montelukastu, senność, spowolnienie psychoruchowe, toksyczność, układ pokarmowy, wymioty, wzmożone pragnienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 10 mg
Preparat Orilukast zawierający montelukast w dawce 10 mg był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) z astmą, 400 pacjentów z astmą i sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat stosujących formę 5 mg. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Często obserwowano również biegunki, nudności, wymioty, podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz wysypkę, jednak niektóre z tych objawów występowały z podobną częstością w grupie placebo.
anafilaksja, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, drgawki, eozynofilia płucna, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast LEK-AM 10 mg
Przedawkowanie montelukastu, stosowanego w dawce terapeutycznej 10 mg/dobę, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa, co potwierdzają dane z badań klinicznych oraz obserwacje po wprowadzeniu leku do obrotu. Pacjenci otrzymywali dawki nawet do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz do 900 mg/dobę przez tydzień bez istotnych działań niepożądanych. W przypadkach ostrego przedawkowania, w tym u dzieci (dawki do 1000 mg, tj. około 61 mg/kg masy ciała), najczęściej nie obserwowano poważnych objawów toksyczności. Zgłaszane działania niepożądane obejmowały ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową, które były zgodne z profilem bezpieczeństwa leku i występowały przy dawkach znacznie przekraczających zalecane dawkowanie.
badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, parametry życiowe, profil bezpieczeństwa, senność, tabletka powlekana, wymioty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cyxodil 160 mcg/dawkę inh.
W badaniach klinicznych cyklezonidu w dawkach od 40 do 1280 µg/dobę, działania niepożądane wystąpiły u około 5% pacjentów, głównie o łagodnym nasileniu, nie wymagającym przerwania terapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały kołatanie serca (często związane z jednoczesnym stosowaniem leków kardiotropowych), nudności, wymioty, ból brzucha, dyspepsję, suchość i reakcje w miejscu podania, infekcje grzybicze jamy ustnej oraz ból głowy, z częstością występowania klasyfikowaną jako niezbyt często (>1/1000 do <1/100). Rzadziej obserwowano paradoksalny skurcz oskrzeli (rzadko, >1/10 000 do <1/1000), który może pojawić się natychmiast po inhalacji i wymagać zaprzestania stosowania leku. Działania o częstości nieznanej obejmowały obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, zmiany psychiczne (szczególnie u dzieci), niewyraźne widzenie oraz centralną surowiczą chorioretinopatię.
ból brzucha, ból głowy, centralna surowicza chorioretinopatia, cyklezonid, dysfonia, dyspepsja, infekcja grzybicza jamy ustnej, inhalator ciśnieniowy, jaskra, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, nadciśnienie tętnicze, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, paradoksalny skurcz oskrzeli, wyprysk, zaburzenie snu, zaćma, zespół Cushinga, zespół cushingoidalny, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pulmicort 0,125 mg/ml
Budezonid w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) dostępny jest w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml i wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący zarówno działania miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP, co wymaga profilaktyki (np. płukanie jamy ustnej) i monitorowania. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości (wysypka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ogólnoustrojowe efekty glikokortykosteroidów, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu, pojawiają się głównie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, szczególnie u dzieci, co uzasadnia regularne monitorowanie wzrostu. Niezbyt często zgłaszane są zaćma i nieostre widzenie, a jaskra występuje z nieznaną częstością, wskazując na konieczność okresowej kontroli okulistycznej u pacjentów przewlekle leczonych budezonidem.
antybiotykoterapia, bezgłos, budezonid, chrypka, depresja, drżenie mięśni, glikokortykosteroid, jaskra, kaszel, kontaktowe zapalenie skóry, łatwe siniaczenie, lek przeciwgrzybiczny, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, nebulizator, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, podrażnienie gardła, podrażnienie skóry, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, Pulmicort, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, spowolnienie wzrostu, wysypka, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze, zapalenie płuc, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tafen Nasal
Stosowanie budezonidu w formie aerozolu donosowego, mimo niższego ryzyka działań ogólnoustrojowych w porównaniu z kortykosteroidami doustnymi, może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek. Do potencjalnych działań niepożądanych należą zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna aktywność psychoruchowa, lęk czy depresja. U dzieci konieczne jest regularne monitorowanie wzrostu, a w przypadku jego spowolnienia rozważenie zmniejszenia dawki. Ponadto, w przypadku zaburzeń widzenia (np. nieostre widzenie), wskazane jest skierowanie pacjenta na konsultację okulistyczną w celu wykluczenia zaćmy, jaskry lub centralnej chorioretinopatii surowiczej (CSCR). Dawki przekraczające zalecane mogą prowadzić do klinicznie istotnego zahamowania czynności nadnerczy, co wymaga dodatkowego podania kortykosteroidów ogólnoustrojowych w sytuacjach stresowych lub przed zabiegami operacyjnymi.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, budezonid, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, depresja, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, jaskra, kortykosteroid, lęk, marskość wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, niewydolność nadnerczy, owrzodzenie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, Tafen Nasal, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie bakteryjne, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benodil 0,25 mg/ml
Budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, zależne od wieku pacjenta, funkcji nerek oraz stanu ogólnego. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła (≥1/100), zapalenie płuc u pacjentów z POChP, kaszel, chrypkę oraz podrażnienie gardła. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne. Niezbyt często notuje się drżenia mięśniowe, zaburzenia snu, agresję i zmiany zachowania, zwłaszcza u dzieci. Wśród działań niepożądanych układu wzrokowego wymienia się zaćmę i niewyraźne widzenie, a jaskra występuje z nieznaną częstością. Paradoksalny skurcz oskrzeli, choć bardzo rzadki (<1/10 000), wymaga natychmiastowej interwencji. W przypadku stosowania maski do inhalacji możliwe jest podrażnienie skóry twarzy, które można ograniczyć poprzez umycie twarzy po inhalacji.
agresja, bezgłos, budezonid, Candida, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, drżenie, glikokortykosteroidy, jaskra, kandydoza jamy ustnej, łatwe siniaczenie, lęk, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, nebulizacja, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, podrażnienie gardła, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze, zapalenie płuc, zapalenie skóry kontaktowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nebbud
Nebbud, zawierający budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji, nie jest wskazany do leczenia ostrej duszności ani stanu astmatycznego, gdzie preferowane są krótko działające beta2-mimetyki. Zmiana terapii z doustnych kortykosteroidów na wziewny budezonid wymaga stabilizacji klinicznej pacjenta oraz stopniowego odstawiania doustnych steroidów, np. zmniejszając dawkę prednizolonu o 2,5 mg miesięcznie po około 10 dniach stosowania wysokich dawek wziewnych. Należy monitorować objawy odstawienia, takie jak alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, wyprysk czy bóle mięśniowo-stawowe. U pacjentów z zaburzeniami czynności kory nadnerczy lub po długotrwałym stosowaniu wysokich dawek kortykosteroidów wziewnych może wystąpić ryzyko niewydolności nadnerczy, szczególnie w sytuacjach stresowych, co wymaga czasem dodatkowej terapii ogólnoustrojowej. W trakcie leczenia należy dążyć do stosowania najmniejszej skutecznej dawki budezonidu, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychiczne (np. lęk, depresja, agresja).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antybiotykoterapia, beta-sympatykomimetyk, ból mięśni i stawów, budezonid wziewny, centralna chorioretinopatia surowicza, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid wziewny, gruźlica płuc, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, jaskra, kandydoza jamy ustnej, ketokonazol, kortykosteroid doustny, lek przeciwgrzybiczy, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne wydzielanie śluzu, nieostre widzenie, niewydolność nadnerczy, niski wskaźnik masy ciała, opóźnienie wzrostu, ostra duszność, palenie tytoniu, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stan astmatyczny, świst oddechowy, wirusowa infekcja dróg oddechowych, wyprysk, zaburzenie czynności kory nadnerczy, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zaostrzenie POChP, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benodil 0,5 mg/ml
Lek Benodil, zawierający budezonid w dawkach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml w postaci zawiesiny do nebulizacji, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla wziewnych kortykosteroidów. W badaniach klinicznych obejmujących 13 119 pacjentów stosujących budezonid oraz 7278 pacjentów otrzymujących placebo, najczęściej obserwowano kandydozę jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc (szczególnie u pacjentów z POChP), kaszel, chrypkę oraz podrażnienie gardła. Reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz rzadko reakcje anafilaktyczne, mogą wystąpić zarówno natychmiastowo, jak i opóźnione. Rzadkie działania niepożądane obejmują skurcz oskrzeli, bezgłos, łatwe siniaczenie skóry oraz objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, co wymaga regularnej kontroli wzrostu podczas terapii.
benodil, bezgłos, budezonid, chrypka, depresja, glikokortykosteroid, infekcja grzybicza, jaskra, kandydoza jamy ustnej i gardła, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid wziewny, nadmierna aktywność psychoruchowa, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, podrażnienie gardła, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, skurcze mięśni, spowolnienie wzrostu, zaburzenia snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish Pharma 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, mimo stosunkowo niskiego ryzyka poważnych powikłań, wymaga uważnego monitorowania pacjentów. Badania kliniczne wykazały, że dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkotrwałe dawki nawet do 900 mg/dobę nie powodowały istotnych klinicznie działań niepożądanych. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki ostrego przedawkowania, w tym u dzieci (np. 1000 mg u 42-miesięcznego dziecka, co stanowi około 61 mg/kg masy ciała), z objawami zgodnymi z profilem bezpieczeństwa leku. Najczęściej obserwowane objawy to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, szczególnie u dzieci przy dużych dawkach.
antidotum, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, choroba współistniejąca, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji życiowych, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, senność, wymioty, zatrucie lekiem - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast LEK-AM 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, w tym preparatu Montelukast LEK-AM (5 mg tabletki do rozgryzania i żucia), wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa, nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Badania kliniczne dokumentują stosowanie dawek do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkotrwałe dawki do 900 mg/dobę bez istotnych działań niepożądanych. Zgłoszone przypadki ostrego przedawkowania obejmowały dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka 42-miesięcznego), przy czym obserwacje kliniczne i laboratoryjne pozostawały zgodne z profilem bezpieczeństwa leku. Najczęściej występujące objawy przedawkowania to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, które nie odbiegają od znanych działań niepożądanych przy dawkach terapeutycznych.
ból brzucha, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, funkcja narządów wewnętrznych, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji życiowych, Montelukast LEK-AM, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, nudność, obserwacja kliniczna, parametry biochemiczne krwi, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa montelukastu, przedawkowanie montelukastu, saturacja, senność, spowolnienie reakcji, suchość jamy ustnej, tabletka do rozgryzania i żucia, wymioty, zaburzenie czuwania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Soprobec
Produkt leczniczy Soprobec, stosowany wziewnie, wymaga precyzyjnej techniki inhalacji oraz regularnego, codziennego stosowania, nawet w okresach bezobjawowych, aby zapewnić skuteczną kontrolę astmy. Nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów astmy, gdzie konieczne jest stosowanie szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Nagłe przerwanie terapii jest niewskazane, a pogorszenie kontroli choroby, objawiające się częstszym użyciem leków doraźnych, wymaga ponownej oceny leczenia. Długotrwałe stosowanie wziewnych kortykosteroidów, zwłaszcza w dużych dawkach, może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz objawy psychiczne. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularne monitorowanie wzrostu u pacjentów pediatrycznych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, duszność, gruźlica, hipoglikemia, jadłowstręt, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroid wziewny, lek przeciwhistaminowy, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, obniżenie rezerwy nadnerczowej, osteoporoza, ostry napad astmy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wyprysk, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Milukante 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej preparatu Milukante, choć rzadko prowadzi do poważnych powikłań, wymaga interwencji medycznej i monitorowania pacjenta. Badania kliniczne wykazały, że montelukast jest dobrze tolerowany nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane, np. do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie u dorosłych oraz do 900 mg/dobę przez tydzień bez istotnych działań niepożądanych. Zgłaszane przypadki przedawkowania obejmowały dawki do 1000 mg, co u dziecka 42-miesięcznego odpowiadało około 61 mg/kg masy ciała. Objawy przedawkowania, takie jak ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, były zazwyczaj łagodne, przejściowe i zgodne z profilem bezpieczeństwa leku.
analiza laboratoryjna, astma, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, interwencja medyczna, leczenie objawowe, leczenie zatrucia, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, objawy kliniczne, ostre przedawkowanie, parametry życiowe, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, senność, spowolnienie psychoruchowe, stan świadomości, układ pokarmowy, wymioty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alvesco 160 160 mcg/dawkę inh.
Alvesco 160, aerozol inhalacyjny zawierający 160 μg cyklezonidu na dawkę, wykazuje profil działań niepożądanych u około 5% pacjentów stosujących dawki od 40 do 1280 μg/dobę. Najczęściej obserwowane działania niepożądane mają charakter łagodny i nie wymagają przerwania terapii. Niezbyt często występują kołatanie serca, nudności, wymioty, ból brzucha, reakcje i suchość w miejscu podania, infekcje grzybicze jamy ustnej, ból głowy, dysfonia, kaszel po inhalacji, wyprysk, wysypka oraz nadciśnienie tętnicze. Rzadko notuje się obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość oraz paradoksalny skurcz oskrzeli, który może wymagać natychmiastowej interwencji i rozważenia zaprzestania stosowania leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wpływającymi na czynność serca, takimi jak teofilina czy salbutamol, które mogą nasilać kołatanie serca.
aerozol inhalacyjny, ból głowy, cyklezonid, dysfonia, dyspepsja, działanie ogólnoustrojowe, infekcja grzybicza jamy ustnej, inhalator ciśnieniowy z dozownikiem, jaskra, kaszel po inhalacji, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, lęk i depresja, nadciśnienie tętnicze, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, nieprzyjemny smak, niewydolność nadnerczy, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, paradoksalny skurcz oskrzeli, reakcja w miejscu podania, substancja czynna, wyprysk i wysypka, zaburzenie snu, zaćma, zespół Cushinga, zespół cushingoidalny, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Seretide Dysk 500
Seretide Dysk, zawierający salmeterol ksynafonian i flutykazon propionian, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy, które wymagają stosowania szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Leczenie tym preparatem należy rozpoczynać wyłącznie w stanie stabilnej kontroli astmy, unikając stosowania podczas zaostrzeń. W trakcie terapii konieczna jest regularna ocena stanu pacjenta, zwłaszcza w przypadku zwiększonego zapotrzebowania na leki doraźne lub pogorszenia kontroli choroby, co może wymagać modyfikacji leczenia. Nagłe nasilenie objawów astmy lub POChP wymaga pilnej konsultacji i rozważenia zwiększenia dawki kortykosteroidów, a leczenie Seretide Dysk nie powinno być nagle przerywane ze względu na ryzyko zaostrzeń. Produkt zawiera do 12,5 mg laktozy, co może stanowić problem u pacjentów z alergią na białka mleka.
astma oskrzelowa, centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, flutykazonu propionian, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, kortykosteroid o działaniu ogólnoustrojowym, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nietolerancja laktozy, niewydolność kory nadnerczy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, salmeterol, skurcz dodatkowy, spowolnienie wzrostu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie dróg oddechowych, zaostrzenie astmy, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pragiola 100 mg
Badania przedkliniczne pregabaliny, substancji czynnej preparatu Pragiola, potwierdzają jej bezpieczeństwo farmakologiczne w dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach na szczurach i małpach zaobserwowano wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (zmniejszenie lub nadmierna aktywność psychoruchowa, ataksja) jedynie przy dawkach przekraczających kliniczne. U starszych szczurów albinotycznych stwierdzono zwiększoną częstość zaniku siatkówki po długotrwałej ekspozycji na dawki ≥5-krotnie wyższe niż maksymalne dawki kliniczne. Pregabalina nie wykazuje działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, choć toksyczność płodowa pojawia się przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Wpływ na płodność samców i samic szczurów był przemijający i obserwowany tylko przy ekspozycji znacznie wyższej niż terapeutyczna, co uznano za klinicznie nieistotne. Badania genotoksyczności jednoznacznie wykluczyły działanie genotoksyczne pregabaliny.
ataksja, badania genotoksyczności, badania karcynogenności, bruksizm, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, naczyniakomięsak krwionośny, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadpobudliwość psychoruchowa, narządy rozrodcze, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płodność, potencjał teratogenny, pregabalina, procesy zwyrodnieniowe, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność prenatalna i pourodzeniowa, zaburzenia koordynacji ruchowej, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Singulair Mini 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej leku Singulair Mini (4 mg, granulat), może wystąpić po przyjęciu dawek znacznie przekraczających zalecane dawkowanie terapeutyczne. Badania kliniczne wykazały bezpieczeństwo stosowania montelukastu nawet w dawkach do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz do 900 mg/dobę przez około tydzień u dorosłych, bez klinicznie istotnych działań niepożądanych. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki do 1000 mg, co u 42-miesięcznego dziecka odpowiadało około 61 mg/kg masy ciała. Objawy przedawkowania, jeśli występowały, były zgodne z profilem bezpieczeństwa leku i obejmowały ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową, z reguły o charakterze przemijającym i samoograniczającym się.
ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, parametry życiowe, postępowanie objawowe, profil bezpieczeństwa, senność, Singulair Mini, substancja czynna, wymioty, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Romilast 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej leku Romilast, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa, co potwierdzają badania kliniczne oraz obserwacje po wprowadzeniu leku do obrotu. W badaniach długoterminowych dorosłym podawano dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych nawet do 900 mg/dobę, bez istotnych działań niepożądanych. Zgłoszone przypadki ostrego przedawkowania obejmowały dawki sięgające 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), co stanowi 200-krotność standardowej dawki terapeutycznej 5 mg. Objawy przedawkowania są zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu i obejmują ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową, przy czym większość z nich ma charakter łagodny i samoograniczający się.
antidotum, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, parametr życiowy, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie montelukastu, senność, substancja czynna, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tussidex 30 mg
Przedawkowanie dekstrometorfanu bromowodorku, substancji czynnej leku Tussidex, jest rzadkie, lecz może wystąpić zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek. Klinicznie objawia się szerokim spektrum symptomów obejmujących ośrodkowy układ nerwowy i układ sercowo-naczyniowy, takich jak nudności, wymioty, dystonia, pobudzenie, splątanie, senność, osłupienie, oczopląs, ataksja oraz psychoza toksyczna z omamami wzrokowymi. Występują również objawy kardiotoksyczności, w tym tachykardia i wydłużenie odstępu QTc w EKG. Dodatkowo obserwuje się dezorientację, zawroty głowy, niepokój i drażliwość. W ciężkich przypadkach przedawkowania mogą pojawić się zagrażające życiu stany, takie jak śpiączka, depresja oddechowa i drgawki, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej na oddziale intensywnej terapii.
Leczenie przedawkowania dekstrometorfanu opiera się na postępowaniu objawowym. Wczesne działania obejmują płukanie żołądka oraz podanie węgla aktywnego, szczególnie jeśli od przyjęcia leku minęła mniej niż godzina. W przypadku uspokojenia lub śpiączki wskazane jest rozważenie podania naloksonu w dawkach analogicznych do stosowanych przy przedawkowaniu opioidów. Drgawki leczy się benzodiazepinami, a w przypadku hipertermii związanej z zespołem serotoninowym stosuje się benzodiazepiny oraz zewnętrzne chłodzenie. Depresja oddechowa wymaga dożylnego podania naloksonu i ewentualnego wspomagania oddychania. Znajomość objawów i odpowiednie różnicowanie kliniczne są kluczowe dla skutecznego postępowania i poprawy rokowania pacjentów z przedawkowaniem Tussidexu.
ataksja, benzodiazepiny, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, dystonia, halucynacje, hiperkapnia, hipertermia, hipoksja, kardiotoksyczność, nadmierna aktywność psychoruchowa, nalokson, napad padaczkowy, nudność, oczopląs, omamy wzrokowe, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, psychoza toksyczna, senność, śpiączka, splątanie, tachykardia, terapia przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia świadomości, zahamowanie ośrodka oddechowego, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aurodisc
Produkt leczniczy Aurodisc, zawierający salmeterol i flutykazon propionian w postaci proszku do inhalacji, nie jest przeznaczony do doraźnego leczenia ostrych objawów astmy, a jego stosowanie wymaga monitorowania kontroli choroby. Leczenie nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzeń astmy, a w przypadku pogorszenia objawów pacjent powinien kontynuować terapię i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz stopniowe zmniejszanie dawki po uzyskaniu kontroli objawów. Produkt może powodować działania niepożądane, takie jak zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz nadkomorowy, skurcze dodatkowe, migotanie przedsionków), przemijające obniżenie stężenia potasu w surowicy, a także rzadkie zwiększenie stężenia glukozy we krwi. Paradoksalny skurcz oskrzeli wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i zastosowania leków rozszerzających oskrzela. Produkt zawiera około 13 mg laktozy jednowodnej na dawkę, co może wywołać reakcje alergiczne u osób wrażliwych na białka mleka.
centralna chorioretinopatia surowicza, częstoskurcz nadkomorowy, drgawki, drżenie mięśni, duszność, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, kołatanie serca, kortykosteroid, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nietolerancja laktozy, niewydolność kory nadnerczy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, reakcja alergiczna, salmeterol, splątanie, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie dróg oddechowych, zaostrzenie astmy, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AirFluSal Forspiro
AirFluSal Forspiro, zawierający salmeterol (50 µg) i flutykazon propionian (250 µg lub 500 µg) w dawce inhalacyjnej, jest wskazany do długoterminowego leczenia astmy i POChP, jednak nie jest przeznaczony do łagodzenia ostrych objawów. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z aktywną lub przebytą gruźlicą płuc, zakażeniami dróg oddechowych oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, cukrzycą, nadczynnością tarczycy czy hipokaliemią. W trakcie terapii należy monitorować objawy zaostrzenia astmy lub POChP, a w przypadku pogorszenia kontroli choroby rozważyć zwiększenie dawki kortykosteroidów lub pilną interwencję medyczną. Nagłe przerwanie stosowania leku jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby, a dawkę należy redukować stopniowo pod nadzorem lekarza.
agresja, arytmia, cechy cushingoidalne, cukrzyca, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, flutykazon, gruźlica płuc, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kontrola astmy, lęk, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nadmierna aktywność psychoruchowa, nagłe przerwanie leczenia, nietolerancja laktozy, osteoporoza, ostre objawy astmy, paradoksalny skurcz oskrzeli, salmeterol, skurcze dodatkowe, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenia dróg oddechowych, zaostrzenie astmy, zaostrzenie POChP, zespół Cushinga, zmniejszanie dawki leku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flixonase
Flixonase (flutykazonu propionian) w postaci aerozolu do nosa wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza podczas przejścia z glikokortykosteroidów ogólnoustrojowych na terapię miejscową, ze względu na ryzyko niewydolności kory nadnerczy. Leczenie można kontynuować mimo współistniejących zakażeń górnych dróg oddechowych, pod warunkiem odpowiedniej terapii przeciwinfekcyjnej. Istotne są interakcje z rytonawirem i innymi silnymi inhibitorami CYP3A, które mogą prowadzić do ogólnoustrojowych działań niepożądanych, takich jak zespół Cushinga i zahamowanie czynności kory nadnerczy, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania pacjenta. Działania ogólnoustrojowe kortykosteroidów donosowych, choć rzadsze niż przy podawaniu doustnym, obejmują m.in. zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, zaburzenia psychiczne oraz ryzyko zahamowania czynności kory nadnerczy, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, centralna chorioretinopatia surowicza, cushingoidalne rysy twarzy, działanie ogólnoustrojowe, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A, jaskra, kortykosteroid donosowy, nadmierna aktywność psychoruchowa, nieostre widzenie, niewydolność kory nadnerczy, polip nosa, rytonawir, sezonowe alergiczne zapalenie, spowolnienie wzrostu, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, mimo potencjalnego ryzyka, wykazuje stosunkowo korzystny profil bezpieczeństwa nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Badania kliniczne wykazały brak istotnych działań niepożądanych przy podawaniu dawek do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie u dorosłych oraz krótkotrwałych dawek do 900 mg/dobę. W przypadkach ostrego przedawkowania, w tym u dzieci przyjmujących dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka w wieku 42 miesięcy), obserwacje kliniczne i laboratoryjne pozostawały zgodne z profilem bezpieczeństwa leku. Najczęściej zgłaszane objawy przedawkowania obejmowały dolegliwości ze strony układu pokarmowego (bóle brzucha, wymioty), objawy neurologiczne (senność, ból głowy, nadmierna aktywność psychoruchowa) oraz wzmożone pragnienie, z umiarkowanym do znacznego nasileniem w przypadku dużych dawek.
ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, indukcja wymiotów, leczenie objawowe, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, objaw neurologiczny, ostre przedawkowanie, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przewlekła astma, senność, tabletka do rozgryzania, technika nerkozastępcza, układ pokarmowy, wymioty, wzmożone pragnienie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Aurovitas 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, zarówno w wyniku jednorazowego spożycia dużej dawki, jak i kumulacji dawek, zostało opisane w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu. W badaniach klinicznych pacjentom dorosłym podawano dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz do 900 mg/dobę przez około tydzień bez istotnych działań niepożądanych. Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka 42-miesięcznego), przy czym profil bezpieczeństwa pozostał zgodny z dotychczas znanymi efektami leku. Najczęściej obserwowane objawy przedawkowania to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, wszystkie o częstości występowania określonej jako częste i mieszczące się w znanym spektrum działań niepożądanych montelukastu.
antidotum, astma przewlekła, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, działania niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa leku, senność, wymioty - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści bluszczu pospolitego – Przedawkowanie
Przedawkowanie preparatów zawierających wyciąg z liści bluszczu pospolitego (Hedera helix L.) manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego oraz układu nerwowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka, pobudzenie psychoruchowe oraz agresja. Udokumentowane przypadki dotyczą zwłaszcza populacji pediatrycznej, w tym 4-letnich dzieci, które po spożyciu dawki około 1,8 g substancji roślinnej (odpowiadającej 36–43 ml syropów Hedecton lub Hedussin o smaku owocowym) wykazywały objawy takie jak biegunka, pobudzenie i agresja. Warto podkreślić, że dokładne progi toksyczności nie są precyzyjnie określone ze względu na ograniczoną liczbę opisanych przypadków.
agresja, biegunka, dawka toksyczna, dokumentacja medyczna, dyskomfort w nadbrzuszu, funkcja przewodu pokarmowego, Hedera helix, leczenie objawowe, nadmierna aktywność psychoruchowa, nudności, objawy niepożądane, pobudzenie, pobudzenie psychoruchowe, populacja pediatryczna, postępowanie terapeutyczne, stan psychiczny, układ nerwowy, wyciąg z liści bluszczu pospolitego, wydalenie treści żołądkowej, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, zwiększona częstotliwość wypróżnień - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxodil Combo
Oxodil Combo, zawierający 160 µg budezonidu i 4,5 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego na dawkę, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i konieczność stopniowego odstawiania. Nagłe przerwanie terapii jest niewskazane, a w przypadku pogorszenia astmy lub POChP konieczna jest pilna konsultacja i ewentualne włączenie doustnych kortykosteroidów lub antybiotyków. Pacjenci powinni mieć zawsze przy sobie lek rozszerzający oskrzela do doraźnego stosowania, a dawkowanie podtrzymujące należy stosować regularnie, nawet w okresach bezobjawowych. Oxodil Combo nie jest zalecany do profilaktyki przed wysiłkiem fizycznym, a dodatkowe inhalacje powinny być stosowane tylko w razie objawów. Istotne jest monitorowanie pacjentów podczas redukcji dawki, stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz unikanie rozpoczynania leczenia podczas zaostrzeń choroby.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba niedokrwienna serca, czynniki ryzyka osteoporozy, formoterol fumarat dwuwodny, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, guz chromochłonny nadnerczy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, jaskra, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, kortykosteroid ogólnoustrojowy, lek rozszerzający oskrzela, nadczynność tarczycy, nadmierna aktywność psychoruchowa, nagłe przerwanie leczenia, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki jamy ustnej, podzastawkowe zwężenie aorty, wydłużenie odstępu QTc, wziewny kortykosteroid, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zapalenie płuc, zespół Cushinga