Przedawkowanie leku Tussidex

Przedawkowanie dekstrometorfanu bromowodorku, substancji czynnej leku Tussidex, występuje stosunkowo rzadko i zazwyczaj związane jest z długotrwałym przyjmowaniem dużych dawek produktu leczniczego. W praktyce klinicznej należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia przedawkowania oraz uzależnienia od tego leku, zwłaszcza w przypadkach przewlekłej terapii.¹

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie dekstrometorfanu manifestuje się szerokim spektrum objawów dotyczących różnych układów, w szczególności ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Klinicznie obserwuje się nudności, wymioty, dystonię, pobudzenie, splątanie, senność, a także osłupienie oraz oczopląs. W obrazie klinicznym przedawkowania mogą wystąpić również objawy kardiotoksyczności, takie jak tachykardia oraz nieprawidłowości w zapisie EKG, w szczególności wydłużenie odstępu QTc. Ponadto pacjenci mogą prezentować ataksję oraz psychozę toksyczną z towarzyszącymi omamami wzrokowymi i wzmożoną pobudliwością.²

Do innych często obserwowanych objawów przedawkowania leku Tussidex należą dezorientacja, zawroty głowy, niepokój oraz drażliwość. Należy pamiętać o możliwości występowania tych objawów oraz o konieczności ich różnicowania z innymi stanami klinicznymi o podobnym obrazie.³

Ciężkie przedawkowanie

W przypadku znacznego przedawkowania dekstrometorfanu mogą wystąpić objawy zagrażające życiu pacjenta. Do najpoważniejszych konsekwencji przyjęcia bardzo dużych dawek leku Tussidex należą śpiączka, depresja oddechowa oraz drgawki. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i leczenia w warunkach oddziału intensywnej terapii.⁴

Postępowanie terapeutyczne w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania leku Tussidex opiera się głównie na postępowaniu objawowym. W pierwszej kolejności należy wykonać płukanie żołądka, szczególnie jeśli od momentu przyjęcia leku upłynął krótki czas.⁵

U pacjentów, którzy nie manifestują objawów klinicznych, a przyjęli zbyt dużą dawkę dekstrometorfanu w czasie ostatniej godziny, wskazane jest podanie węgla aktywnego w celu zmniejszenia wchłaniania substancji czynnej z przewodu pokarmowego.⁶

W przypadku pacjentów, u których po przedawkowaniu dekstrometorfanu wystąpiło uspokojenie lub śpiączka, należy rozważyć zastosowanie naloksonu, w dawkach analogicznych do tych stosowanych w leczeniu przedawkowania opioidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią drgawki, zaleca się podanie benzodiazepin. W przypadku wystąpienia hipertermii związanej z zespołem serotoninowym wskazane jest zastosowanie benzodiazepin oraz wdrożenie procedur zewnętrznego ochładzania ciała pacjenta.⁷

Przy zahamowaniu czynności ośrodka oddechowego kluczowe jest dożylne podanie naloksonu oraz w razie konieczności zastosowanie wspomagania oddychania. Postępowanie to może być decydujące dla rokowania pacjenta.⁸

Tabela objawów przedawkowania leku Tussidex