choroba mięśniowa
Choroba mięśniowa to szeroka kategoria schorzeń, które wpływają na funkcjonowanie i strukturę mięśni szkieletowych. Obejmują one zarówno zaburzenia pierwotne, wynikające z defektów genetycznych, jak i wtórne, będące konsekwencją innych chorób, urazów czy infekcji.
Wśród najczęstszych chorób mięśniowych wyróżniamy dystrofie mięśniowe (w tym dystrofię Duchenne’a i Beckera), miopatie zapalne (zapalenie wielomięśniowe, zapalenie skórno-mięśniowe), miopatie metaboliczne oraz miastenię. Objawy obejmują osłabienie mięśni, zaniki mięśniowe, sztywność, skurcze oraz w niektórych przypadkach ból.
Diagnostyka chorób mięśniowych opiera się na badaniach biochemicznych (oznaczanie enzymów mięśniowych), elektrofizjologicznych (EMG), obrazowych (MRI) oraz genetycznych. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie biopsji mięśnia w celu dokładnej analizy histopatologicznej.
Leczenie chorób mięśniowych jest najczęściej objawowe i zależy od rodzaju schorzenia. Może obejmować farmakoterapię (np. kortykosteroidy w miopatiach zapalnych), fizjoterapię, terapię zajęciową oraz w przypadku chorób o podłożu genetycznym – terapię genową, która jest intensywnie rozwijana. Kluczowe znaczenie ma multidyscyplinarne podejście do pacjenta z chorobą mięśniową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atostat
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (lek Atostat) konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby oraz okresowe monitorowanie ich podczas leczenia, zwłaszcza przy objawach uszkodzenia wątroby. W przypadku podwyższenia aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów spożywających duże ilości alkoholu lub z chorobami wątroby. Analiza badania SPARCL wskazuje na zwiększone ryzyko udarów krwotocznych u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub TIA stosujących atorwastatynę w dawce 80 mg, zwłaszcza z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
aminotransferaza, atorwastatyna, choroba mięśniowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, cukrzyca, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, mięsień szkieletowy, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, osłabienie mięśni proksymalnych, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, trójglicerydy, udar krwotoczny, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nebbud 0,25 mg/ml
Nebbud w postaci zawiesiny do nebulizacji zawiera budezonid w stężeniu 0,25 mg/ml, co odpowiada 0,5 mg substancji czynnej w ampułce o objętości 2 ml. Lek jest wskazany u pacjentów z astmą oskrzelową, u których tradycyjne formy inhalacji (pMDI, DPI) są nieskuteczne lub niemożliwe do zastosowania, a także u niemowląt i dzieci z ostrym zapaleniem krtani (pseudokrup). Ponadto, Nebbud znajduje zastosowanie w leczeniu zaostrzeń POChP, zwłaszcza u pacjentów z ograniczoną pojemnością życiową płuc, współistniejącymi chorobami neurologicznymi lub mięśniowymi, u osób starszych z ograniczoną sprawnością manualną oraz podczas hospitalizacji, gdy nebulizacja jest preferowaną formą podania glikokortykosteroidu.
astma oskrzelowa, budezonid, choroba mięśniowa, choroba neurologiczna, duszność, glikokortykosteroid, inhalator ciśnieniowy z dozownikiem, inhalator proszkowy, nebulizacja, nebulizator, ostre zapalenie krtani, POChP, pojemność życiowa płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudokrup, terapia inhalacyjna, zaostrzenie POChP, zawiesina do nebulizacji