NF1
Neurofibromatoza typu 1 (NF1), znana również jako choroba von Recklinghausena, jest jednym z najczęstszych zaburzeń genetycznych dziedziczonych autosomalnie dominująco. Spowodowana jest mutacją w genie NF1 zlokalizowanym na chromosomie 17, który koduje białko neurofibryminę, odpowiedzialne za hamowanie aktywności onkogenów.
Główne objawy NF1 obejmują plamy cafe-au-lait (jasnobrązowe plamy na skórze), nerwiakowłókniaki (łagodne guzy rozwijające się wzdłuż nerwów), piegi w okolicach pachowych i pachwinowych, oraz guzki Lischa (hamartoma tęczówki). Choroba może również prowadzić do powikłań w postaci guzów ośrodkowego układu nerwowego, deformacji szkieletowych, nadciśnienia tętniczego oraz zaburzeń poznawczych i trudności w uczeniu się.
Diagnostyka NF1 opiera się na kryteriach klinicznych, przy czym do rozpoznania konieczne jest stwierdzenie co najmniej dwóch z siedmiu charakterystycznych objawów. W przypadkach wątpliwych pomocne może być badanie genetyczne wykrywające mutację w genie NF1. Leczenie ma charakter objawowy i wielospecjalistyczny, obejmujący regularne badania kontrolne, monitorowanie rozwoju guzów oraz interwencje chirurgiczne w przypadku guzów powodujących ucisk lub deformacje.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nerwiakowłókniak – Zapobieganie i profilaktyka
Nerwiakowłókniak (neurofibroma) to heterogenny guz złożony z neoplastycznych komórek Schwanna oraz nieneoplastycznych fibroblastów, komórek śródbłonka, mastocytów i kolagenu. Choroba ma podłoże genetyczne, z mutacją genu NF1 wykrywaną w 85-95% przypadków. Ryzyko dziedziczenia NF1 lub NF2 wynosi 50%, przy czym ciężkość choroby jest nieprzewidywalna, a ryzyko ciężkiego przebiegu u dziecka to około 1 na 12. Diagnostyka obejmuje testy prenatalne (biopsja kosmówki, amniocenteza), diagnostykę preimplantacyjną oraz testy genetyczne u planujących ciążę. Regularne coroczne badania kontrolne powinny obejmować ocenę oczu, skóry, pleców, układu nerwowego oraz ciśnienia tętniczego. Farmakologicznie stosuje się inhibitory MEK, takie jak selumetinib (zatwierdzony dla dzieci 2-18 lat z nieoperacyjnym nerwiakowłókniakiem pleksiformnym), które zmniejszają objętość guza i poprawiają jakość życia. Trwają badania nad profilaktycznym zastosowaniem inhibitorów MEK po resekcji chirurgicznej oraz u pacjentów z bezobjawowymi guzami w lokalizacjach wysokiego ryzyka.
amniocenteza, biopsja kosmówki, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, farmakoterapia, fibroblast, guzek Lischa, inhibitor MEK, komórka Schwanna, komórka śródbłonka naczyniowego, komórka tuczna, mirdametinib, MPNST, mutacja genu NF1, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak pleksiformny, nerwiakowłókniakowatość, NF1, NF2, poradnictwo genetyczne, selumetinib, terapia genowa, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) stanowią 5-10% mięsaków tkanek miękkich, charakteryzując się agresywnym przebiegiem, szybkim wzrostem oraz wysokim ryzykiem nawrotów (~40%) i przerzutów, szczególnie do płuc. Około 50% przypadków występuje u pacjentów z neurofibromatozą typu 1 (NF1), gdzie ryzyko transformacji nerwiakowłókniaków w MPNST wynosi 10-15%. Podstawą leczenia jest szerokie wycięcie chirurgiczne z marginesem zdrowych tkanek, co często wymaga skomplikowanych zabiegów ze względu na bliskość struktur nerwowych, a w 32% przypadków konieczna jest amputacja kończyny. Radioterapia, w tym nowoczesne techniki VMAT, stosowana jest jako terapia neoadjuwantowa, adjuwantowa lub paliatywna, choć jej wpływ na przeżycie długoterminowe pozostaje niejednoznaczny. Chemioterapia, oparta głównie na doksorubicynie i ifosfamidzie, ma ograniczoną skuteczność, ale może być stosowana w neoadjuwancji, adjuwancji oraz w leczeniu paliatywnym zaawansowanych przypadków.
amputacja kończyny, apoptoza, ból przewlekły, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, doksorubicyna, gabapentyna, ifosfamid, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitory punktów kontrolnych, mięsak tkanek miękkich, MPNST, nawrót miejscowy, nerwiakowłókniak, neurofibromatoza typu 1, NF1, opieka paliatywna, osłonki nerwów obwodowych, pembrolizumab, przerzuty, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia paliatywna, szlak MAPK, szlak mTOR, szlak Wnt, terapia celowana, wycięcie chirurgiczne, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nerwów obwodowych – Patofizjologia i mechanizm
Nowotwory nerwów obwodowych (PNST) to heterogenna grupa zmian nowotworowych wywodzących się z osłonek nerwów obwodowych, charakteryzująca się proliferacją komórek Schwanna i ekspresją białka S-100. Kluczową rolę w ich patogenezie odgrywają mutacje genów supresorowych, zwłaszcza NF1 (locus 17q11.2) i NF2, które prowadzą do niekontrolowanego wzrostu komórek i progresji nowotworu. W przypadku złośliwych nowotworów osłonek nerwów obwodowych (MPNST) inaktywacja NF1, CDKN2A/B oraz mutacje w genach kompleksu represyjnego Polycomb (SUZ12, EED) są kluczowymi zdarzeniami molekularnymi inicjującymi transformację złośliwą. Aktywacja ścieżek sygnałowych RAS-RAF-MEK-ERK (MAPK) i PI3K-AKT-mTOR, wynikająca z utraty funkcji neurofibrominy, sprzyja proliferacji i przeżyciu komórek nowotworowych. Diagnostyka immunohistochemiczna obejmuje markery takie jak S-100, SOX10, EGFR, neurofibrominowa i p16, które pomagają różnicować MPNST od łagodnych zmian, przy czym czułość ekspresji S-100 i SOX10 wynosi odpowiednio 41% i 18%.
ekspozycja na promieniowanie, ekspresja SOX10, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, guz osłonek nerwowych, komórka Schwanna, MPNST, mutacja CDKN2A, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak splotowaty, neurofibromatoza, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, NF1, NF2, nowotwór nerwu obwodowego, osłonka nerwu obwodowego, porównawcza hybrydyzacja genomowa, schwannoma, schwannomatoza, sekwencjonowanie całego eksomu, zespół Carneya, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Oligodendroglioma – Zapobieganie i profilaktyka
Oligodendroglioma to rzadki nowotwór mózgu wywodzący się z oligodendrocytów, charakteryzujący się brakiem jednoznacznie zidentyfikowanych czynników ryzyka i przyczyn. Nie istnieją potwierdzone metody zapobiegania temu guzowi, a jego rozwój przebiega bez wyraźnych, możliwych do uniknięcia czynników środowiskowych czy stylu życia. Wyjątkiem są rzadkie zespoły genetyczne, takie jak neurofibromatoza typu I (NF1), zespół Li-Fraumeni oraz zespół Maffucciego, które predysponują do rozwoju oligodendroglioma. W tych przypadkach prewencja opiera się głównie na regularnym monitorowaniu i wczesnym wykrywaniu zmian za pomocą badań obrazowych, np. MRI.
badanie genetyczne, chemioterapia, czynnik ryzyka, ekspozycja na chemikalia, guz mózgu, komórka glejowa, komórka nowotworowa, metoda zapobiegania, neurofibromatoza typu I, NF1, objaw neurologiczny, oligodendrocyt, oligodendroglioma, promieniowanie jonizujące, radioterapia, resekcja guza, rzadka choroba genetyczna, wczesna diagnostyka, wczesne wykrywanie, zespół Li-Fraumeni, zespół Maffucciego