chemioterapia adjuwantowa
Chemioterapia adjuwantowa (uzupełniająca) to forma leczenia systemowego stosowana po zabiegu chirurgicznym usunięcia guza nowotworowego. Jej celem jest eliminacja potencjalnych mikroprzerzutów oraz komórek nowotworowych, które mogły pozostać w organizmie, zmniejszając tym samym ryzyko nawrotu choroby.
Skuteczność chemioterapii adjuwantowej została potwierdzona w wielu typach nowotworów, w tym w raku piersi, jelita grubego, płuca, jajnika czy czerniaku. Decyzja o zastosowaniu leczenia uzupełniającego podejmowana jest indywidualnie, z uwzględnieniem czynników ryzyka nawrotu, takich jak stopień zaawansowania choroby, cechy histopatologiczne guza, obecność biomarkerów oraz stan ogólny pacjenta.
Protokoły chemioterapii adjuwantowej różnią się w zależności od rodzaju nowotworu i obejmują określone schematy leków cytostatycznych, dawkowanie oraz czas trwania terapii. Leczenie zazwyczaj rozpoczyna się w ciągu 4-8 tygodni po operacji, gdy pacjent jest w stanie znieść dodatkowe obciążenie organizmu związane z chemioterapią.
Monitorowanie skuteczności chemioterapii adjuwantowej opiera się na długoterminowej obserwacji pacjenta pod kątem wskaźników takich jak czas przeżycia wolny od choroby (DFS) oraz całkowity czas przeżycia (OS). Należy jednak pamiętać, że leczenie to wiąże się z potencjalnymi działaniami niepożądanymi, które muszą być starannie zarządzane, aby zapewnić optymalną jakość życia pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Leczenie
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) wymaga kompleksowego, wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, z chirurgią jako podstawą leczenia, uzupełnianą radioterapią (dawki około 50 Gy w teleradioterapii, 10-16 Gy w radioterapii śródoperacyjnej, 45 Gy w brachyterapii) oraz chemioterapią (doksorubicyna, ifosfamid, gemcytabina z docetakselem, trabektedyna). Kluczowe jest uzyskanie mikroskopowo ujemnych marginesów (R0) o szerokości co najmniej 2 cm, co znacząco zmniejsza ryzyko nawrotu miejscowego. Radioterapia pooperacyjna jest wskazana przy marginesach bliskich (<1 cm), nacieku kości lub dużych naczyń, guzach >5 cm lub obecności przerzutów do węzłów chłonnych. Chemioterapia stosowana jest w chorobie przerzutowej, wysokiego stopnia złośliwości lub jako leczenie neoadjuwantowe i adjuwantowe. Pięcioletnie przeżycie wynosi 50-70%, z lepszym rokowaniem w wczesnych stadiach.
biomarker predykcyjny, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, doksorubicyna, gemcytabina z docetakselem, ifosfamid, ipilimumab, leczenie multimodalne, margines tkanek, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, niwolumab, opieka paliatywna, pazopanib, pembrolizumab, przerzuty do kości, przerzuty do płuc, przerzuty do węzłów chłonnych, radioterapia paliatywna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia protonowa, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia stereotaktyczna, regorafenib, resekcja chirurgiczna, schemat chemioterapii, teleradioterapia, trabektedyna, ujemne marginesy mikroskopowe, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Rak żołądka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak żołądka stanowi piątą najczęstszą złośliwą neoplazję na świecie i trzecią przyczynę zgonów nowotworowych. Rokowanie jest silnie uzależnione od stadium zaawansowania choroby, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia wynoszącym około 65-75% w stadium I, 35% w stadium II, 25% w stadium III oraz jedynie 7% w stadium IV. Głębokość inwazji guza, liczba zajętych węzłów chłonnych (≥3 lub ≥7 pogarsza rokowanie), status HER2 (HER2-dodatni typ agresywny), lokalizacja guza (dystalna lepsza niż proksymalna), typ histologiczny (gruczolakorak jelitowy lepszy niż rozlany), stopień zróżnicowania (dobrze zróżnicowane guzy mają lepsze rokowanie), obecność inwazji naczyniowo-limfatycznej (LVI) i inwazji nerwowej (PNI, HR=1,69, p<0,001) to kluczowe czynniki prognostyczne. Całkowita resekcja z ujemnymi marginesami chirurgicznymi poprawia przeżycie, oferując nawet 50% wskaźnik wyleczenia. Wiek, BMI oraz stan ogólny pacjenta również wpływają na rokowanie, przy czym starszy wiek zwiększa ryzyko zgonu o 10% na każde 10 lat (HR=1,01, p<0,05).
analiza wieloczynnikowa, chemioterapia adjuwantowa, czynnik prognostyczny, głębokość inwazji guza, gruczolakorak typu jelitowego, inwazja naczyniowo-limfatyczna, inwazja nerwowa, marker molekularny, model nomogramu, nawrót nowotworu, nowotwór złośliwy, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzutowy rak żołądka, rak żołądka, stadium TNM, stopień zaawansowania nowotworu, stopień zróżnicowania guza, sygnatura metylacji DNA, uczenie maszynowe, wczesny rak żołądka, wskaźnik przeżycia względnego, zaawansowane stadium - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Leczenie
Rak trzustki charakteryzuje się wysoką agresywnością i złym rokowaniem, z około 20% pacjentów kwalifikujących się do resekcji chirurgicznej w momencie diagnozy. Klasyfikacja nowotworu obejmuje postaci resekcyjne, granicznie resekcyjne, nieresekcyjne miejscowo zaawansowane oraz przerzutowe, co determinuje wybór terapii. Leczenie resekcyjne obejmuje pankreatoduodenektomię (procedura Whipple’a), dystalną pankreatektomię lub całkowitą pankreatektomię, natomiast w zaawansowanych stadiach stosuje się chemioterapię (schematy FOLFIRINOX, gemcytabina + nab-paklitaksel, gemcytabina monoterapia) oraz radioterapię (EBRT, SBRT, IMRT, radioterapia protonowa). Chemioterapia neoadjuwantowa i adjuwantowa poprawia wyniki leczenia, a radiochemioterapia zwiększa skuteczność terapii w guzach miejscowo zaawansowanych. Terapie celowane (np. olaparib, erlotynib, inhibitory KRAS) oraz immunoterapia (pembrolizumab u pacjentów z MSI-H/dMMR) stanowią uzupełnienie leczenia, szczególnie w kontekście profilu molekularnego guza.
blokada splotu trzewnego, całkowita pankreatektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dystalna pankreatektomia, enzym trzustkowy, erlotynib, FOLFIRINOX, fuzja genu NTRK, fuzja genu RET, gemcytabina, gruczolakorak trzustki, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych, medycyna precyzyjna, mutacja BRCA, mutacja KRAS, niedobór naprawy niesparowania, niestabilność mikrosatelitarna, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, olaparib, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, profil molekularny guza, radiochemioterapia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia protonowa, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak przerzutowy, rak trzustki, resekcja chirurgiczna, stent dróg żółciowych, teleradioterapia, żółtaczka mechaniczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak piersi (carcinoma mammae) jest najczęściej diagnozowanym nowotworem złośliwym u kobiet, z zachorowalnością sięgającą 1 na 8 kobiet w ciągu życia, a 83% przypadków dotyczy kobiet po 50. roku życia, szczególnie w wieku 50-69 lat. Główne czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, wiek, mutacje genów BRCA1/BRCA2 (zwiększające ryzyko nawet o 85%), wywiad rodzinny, czynniki hormonalne (np. wczesna menarche, późna menopauza, hormonalna terapia zastępcza), gęstość tkanki piersiowej, otyłość po menopauzie, spożycie alkoholu oraz wcześniejsze choroby piersi i radioterapię klatki piersiowej. Diagnostyka opiera się na samobadaniu, badaniu klinicznym, mammografii (zalecanej od 40. roku życia co 1-2 lata), USG, MRI oraz biopsji. Programy przesiewowe zmniejszają umieralność o 26% i redukują zaawansowane przypadki o 29%. Leczenie jest wielodyscyplinarne i obejmuje chirurgię (oszczędzającą pierś lub mastektomię), radioterapię, chemioterapię, terapię hormonalną oraz leczenie celowane (np. trastuzumab dla HER2+). Opieka paliatywna skupia się na kontroli objawów i wsparciu psychospołecznym.
alopecja, atypowa hiperplazja, biopsja, biopsja węzła wartowniczego, ból ostry, carcinoma mammae, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, drabina analgetyczna WHO, duszność, gęsta tkanka piersiowa, leczenie oszczędzające pierś, lęk, leukopenia, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, małopłytkowość, mammografia, marker nowotworowy, mastektomia, mucositis, mutacja genu BRCA, niedokrwistość, nowotwór hormonozależny, nowotwór złośliwy, obrzęk limfatyczny, osteoporoza, promieniowanie jonizujące, przerzut, przewód mleczny, radioterapia klatki piersiowej, rak piersi, receptor hormonalny, rekonstrukcja piersi, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, supresja szpiku kostnego, tlenoterapia, tomografia komputerowa, trastuzumab, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy, zapalenie błon śluzowych, zrazik gruczołu piersiowego - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Leczenie
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory tkanki łącznej, wymagające zindywidualizowanego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Podstawą leczenia jest chirurgia z szerokim wycięciem guza i marginesem 1-3 cm, często z zastosowaniem technik oszczędzających kończyny (>90% przypadków). Radioterapia (dawki 40-60 Gy) pełni rolę neoadjuwantową, adjuwantową lub paliatywną, wykorzystując zaawansowane metody jak IMRT, protonoterapię czy brachyterapię. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach (doksorubicyna), ifosfamidzie, gemcytabinie i trabektedynie, jest stosowana w zależności od typu histologicznego i stopnia zaawansowania. Terapie celowane (np. imatynib, pazopanib, larotrektynib) oraz immunoterapia (inhibitory PD-1, CTLA-4, terapie TCR i CAR-T) stanowią nowoczesne opcje leczenia, szczególnie w zaawansowanych i opornych przypadkach. Ablacje (RFA, krioablacja, elektroporacja) są alternatywą dla pacjentów niekwalifikujących się do operacji.
ablacja falami radiowymi, ablacja mikrofalowa, antracyklina, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia Mohsa, chrzęstniakomięsak, elektroporacja nieodwracalna, gemcytabina, guz desmoidalny, hipertermiczna chemioterapia dootrzewnowa, ifosfamid, imatynib, immunoterapia, inhibitor EZH2, inhibitor gamma-sekretazy, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor MDM2, inhibitor NTRK, inhibitor punktu kontrolnego, kostniakomięsak, krioablacja, lek cytostatyczny, limfadenektomia, mięsak, mięsak Ewinga, mięsak maziówkowy, mięsak naczyniowy, mięsak prążkowanokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, nawigacja komputerowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrazowanie śródoperacyjne, pembrolizumab, profilowanie molekularne, przeciwciało monoklonalne, radioterapia pooperacyjna, radioterapia protonowa, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja chirurgiczna, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia adjuwantowa, terapia celowana, terapia komórkowa, terapia neoadjuwantowa, terapia paliatywna, terapia TCR, tkanka łączna, tłuszczakomięsak, wirus onkolityczny, wycięcie guza, wycięcie miejscowe, zabieg oszczędzający kończynę, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Esthesioneuroblastoma to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z neuroepitelium węchowego, którego rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania choroby (klasyfikacja Kadisha) oraz stopnia złośliwości histologicznej (klasyfikacja Hyamsa). Pięcioletnie przeżycie w stadium A wynosi 75-90%, w stadium B około 59%, w stadium C 45-47%, a w stadium D z przerzutami odległymi spada do 13,3% po 10 latach. Guzy o niskim stopniu złośliwości (grade I-II) cechują się 5-letnim przeżyciem na poziomie 80-89,8%, podczas gdy guzy o wysokim stopniu złośliwości (grade IV) mają przeżycie 25-57,8%. Leczenie multimodalne, łączące chirurgię z radioterapią, znacząco poprawia przeżycie (84,4% 5-letniego OS) w porównaniu do leczenia jedynie chirurgicznego (50,6%) lub radioterapii (37,5%).
aneuploidia, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia endoskopowa, esthesioneuroblastoma, guz jamy nosowej, IMRT, klasyfikacja Hyamsa, klasyfikacja Kadisha, nawrót miejscowy, nerwiak węchowy zarodkowy, neuroepitelium węchowe, poliploidia, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie wolne od nawrotu miejscowego, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od przerzutów odległych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, stopień zaawansowania choroby, zatoka przynosowa, złośliwość histologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Etiologia i przyczyny
Rak splotu naczyniówkowego (CPC) to rzadki, złośliwy nowotwór OUN, stanowiący 1-4% nowotworów mózgu u dzieci, głównie poniżej 2. roku życia. Patogeneza CPC wiąże się z mutacjami genu TP53 w około 50% przypadków, gdzie homozygotyczne mutacje korelują z gorszym rokowaniem. Inne zmiany genetyczne obejmują aktywację PDGFR, NOTCH3, mutacje PTEN oraz alteracje BCOR. Profilowanie metylacji DNA pozwala wyróżnić trzy podgrupy nowotworu, z których jedna, występująca u małych dzieci w przestrzeni nadnamiotowej, ma najgorsze rokowanie. CPC jest silnie powiązany z zespołem Li-Fraumeni (około 16,7% przypadków), a także z innymi zespołami genetycznymi, takimi jak Aicardi, zespół predyspozycji do guzów rabdoidalnych i potencjalnie z zespołem Lyncha. Wykryto także obecność DNA wirusów polioma, zwłaszcza SV40 w 50% przypadków, co sugeruje możliwy udział czynników wirusowych w etiologii, szczególnie u dzieci.
apoptoza, ataksja, białko p53, całkowita resekcja guza, chemioterapia adjuwantowa, diplopia, gen PTEN, heterozygotyczna mutacja, hybrydyzacja genomowa, metylacja DNA, metylacja MGMT, mutacja genu TP53, mutacja germinalna, nabłonek splotu naczyniówkowego, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, onkogeneza, płyn mózgowo-rdzeniowy, rak splotu naczyniówkowego, sekwencjonowanie nowej generacji, supresor nowotworów, szlak Notch, wirus SV40, wodogłowie, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Patofizjologia i mechanizm
Nawrót raka piersi, obejmujący nawroty lokalne, regionalne i przerzuty odległe, jest główną przyczyną zgonów w tej chorobie. Kluczową rolę w mechanizmach nawrotu odgrywają komórki macierzyste raka (CD44+/CD24-), które wykazują oporność na chemioterapię i radioterapię, pozostając w stanie uśpienia (minimalna choroba resztkowa, MRD). Zaangażowane są liczne szlaki sygnałowe, m.in. Notch, Wnt, Hedgehog i PI3K/AKT, a także proces przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego (EMT) regulowany przez czynniki transkrypcyjne SNAIL, TWIST i ZEB. Mikrośrodowisko guza, w tym makrofagi typu M2 i cytokiny takie jak IL-6 oraz G-CSF, moduluje rozwój nawrotu. Mutacje genów BRCA1/2, CHEK2, PALB2 i innych zwiększają ryzyko nawrotu, podobnie jak utrata receptorów hormonalnych ER/PR i nadekspresja HER2. Różne podtypy raka piersi wykazują odmienne wzorce nawrotu, z potrójnie ujemnym rakiem piersi (TNBC) cechującym się niższym 5-letnim przeżyciem (77%) w porównaniu do innych typów (93%).
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik transkrypcyjny, immunoterapia, interleukina-6, komórki macierzyste raka, macierz zewnątrzkomórkowa, makrofagi związane z guzem, mikrośrodowisko guza, minimalna choroba resztkowa, mutacje genetyczne, nawrót lokalny, nawrót odległy, nawrót regionalny, potrójnie ujemny rak piersi, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, przerzuty do węzłów chłonnych, rak piersi nawrotowy, receptor estrogenowy, szlak Hedgehog, szlak Notch, szlak PI3K/AKT, szlak Wnt, terapia celowana, terapia hormonalna, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak ampulli vatera – Epidemiologia
Rak ampulli Vatera jest rzadkim nowotworem przewodu pokarmowego o częstości występowania około 0,59 na 100 000 mieszkańców rocznie, stanowiącym 0,2% wszystkich nowotworów układu pokarmowego. Zachorowalność wzrasta z wiekiem, średni wiek diagnozy to 71±13 lat, a mężczyźni są bardziej narażeni (0,74 vs 0,48/100 000). Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (OR 1,7), cukrzycę (OR 2,6), nieswoiste zapalenia jelit (OR 5,6) oraz rodzinny wywiad nowotworów przewodu pokarmowego (OR 4,5). Szczególnie wysokie ryzyko występuje u pacjentów z zespołami genetycznymi, takimi jak FAP i zespół Lyncha, gdzie ryzyko jest 200-300-krotnie wyższe. Rokowanie jest lepsze niż w raku trzustki, z 5-letnim przeżyciem specyficznym dla choroby wynoszącym 38,8% i medianą przeżycia 31 miesięcy, przy czym przeżycie zależy od stadium zaawansowania (stadium I: 64%, stadium II: 27%, stadia III-IV: 17%). Kluczowe czynniki prognostyczne to podtyp histologiczny (jelitowy vs trzustkowo-żółciowy), status węzłów chłonnych, stopień zaawansowania guza, głębokość naciekania oraz margines chirurgiczny (R0).
5-fluorouracyl, badanie CT, CEA, chemioterapia adjuwantowa, cholangiocarcinoma, dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością, ekspresja PD-L1, gemcytabina, leczenie uzupełniające, mutacja K-ras, nawrót choroby, nieswoista choroba zapalna jelit, obstrukcja dróg żółciowych, operacja Whipple’a, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, podtyp jelitowy, podtyp trzustkowo-żółciowy, przeżycie specyficzne dla choroby, rak ampulli Vatera, resekcja chirurgiczna, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencjonowanie nowej generacji, zespół Lyncha, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Epidemiologia
Desmoplastic Small Round Cell Tumor (DSRCT) to niezwykle rzadki, wysoce złośliwy mięsak tkanek miękkich, charakteryzujący się specyficzną translokacją t(11;22)(p13;q12) prowadzącą do fuzji genów EWSR1-WT1. Standaryzowany względem wieku współczynnik zachorowalności wynosi około 0,3 przypadku na milion osób, z najwyższą częstością w grupie wiekowej 20-24 lat (0,74/milion). Choroba dotyka głównie młodych mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet 3,5-5:1) oraz osoby rasy czarnej (0,5/milion), a lokalizuje się przede wszystkim w jamie otrzewnej, miednicy i sieci większej. W około 90% przypadków stwierdza się rozległe, wieloogniskowe zmiany, często z przerzutami do wątroby (30%), płuc, opłucnej i węzłów chłonnych. Dane z bazy SEER (192 przypadki, lata 1973-2007) oraz nowsze analizy potwierdzają wzrost wykrywalności DSRCT, co wiąże się z postępem diagnostycznym i większą świadomością kliniczną.
baza SEER, chemioterapia adjuwantowa, czynnik prognostyczny, diagnostyka różnicowa, fuzja genów, guz drobny okrągły z desmoplastyczną stromą, jama brzuszna, jama otrzewnej, leczenie wielomodalne, mediana przeżycia, mięsak, opłucna, progresja choroby, przerzut do węzłów chłonnych, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia jamy brzusznej, receptor CXCR4, receptor VEGF, resekcja chirurgiczna, sieć większa, stratyfikacja ryzyka, terapia celowana molekularnie, translokacja chromosomalna, wodobrzusze, wskaźnik przeżycia, współczynnik zachorowalności, zmiany wieloogniskowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak płuca, szczególnie niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP), stanowi istotne wyzwanie kliniczne ze względu na niskie 5-letnie przeżycie na poziomie 18,6%. Standardowe metody oceny ryzyka oparte na stadium zaawansowania nie są wystarczająco precyzyjne, co potwierdza fakt, że nawet w stadium I umiera do 30% pacjentów w ciągu 5 lat. Modele prognostyczne, takie jak Lung Cancer Prognostic Index (LCPI), integrujące czynniki kliniczne, genetyczne i demograficzne, wykazują lepszą zdolność do stratyfikacji pacjentów i przewidywania przeżycia dwuletniego (od 84% do 5% w zależności od grupy LCPI). Genomika, w tym analiza mutacji somatycznych, obciążenia mutacjami nowotworowymi (TMB) oraz sygnatur genowych (np. 12-genowa sygnatura prognostyczna), odgrywa kluczową rolę w personalizacji terapii i prognozowaniu odpowiedzi na leczenie, zwłaszcza immunoterapię. Zaawansowane metody uczenia maszynowego, takie jak model kinetics-machine learning (kML) z indeksem c=0,79 oraz uczenie półnadzorowane (SSL) z dokładnością do 85%, poprawiają precyzję przewidywania przeżycia, wykorzystując dane kliniczne i radiomiczne z PET/CT.
biomarker molekularny, cecha radiomiczna, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, dehydrogenaza mleczanowa, gruczolakorak płuca, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, mutacja somatyczna, niedrobnokomórkowy rak płuca, obciążenie mutacjami nowotworowymi, przeciwciało monoklonalne, radiomika, rak płaskonabłonkowy, stadium zaawansowania nowotworu, sygnatura genowa, terapia adjuwantowa, terapia celowana, wydolność krążeniowo-oddechowa - Leksykon chorób i schorzeń
Pineoblastoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Pineoblastoma to agresywny, rzadki nowotwór szyszynki o niekorzystnym rokowaniu, choć obserwuje się znaczącą poprawę przeżywalności w ostatniej dekadzie. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wahają się od 36,4% do 69,5%, a w USA od 67% do 85%, zależnie od wieku, typu nowotworu i leczenia. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (dzieci ≤5 lat mają 5-letnie przeżycie około 15%, podczas gdy starsze dzieci około 57%), stopień resekcji guza (GTR wiąże się z lepszym rokowaniem), obecność przerzutów oponowych oraz odpowiedź na leczenie (CR/PR vs. MR/SD/PD). Płeć również wpływa na przeżycie, z lepszymi wynikami u kobiet. Od 2012 roku 5-letnie przeżycie wzrosło z 32,8% do 56,1%, co jest częściowo związane ze wzrostem odsetka całkowitych resekcji guza.
całkowita remisja, całkowita resekcja guza, chemioradioterapia adjuwantowa, chemioterapia adjuwantowa, choroba przerzutowa, częściowa remisja, dysfagia, gemcytabina, gen supresorowy, mutacja germinalna, napromienianie osi mózgowo-rdzeniowej, nortryptylina, pineoblastoma, progresja choroby, przerzut oponowy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od zdarzeń, radioterapia, resekcja guza, resekcja subtotalna, stabilizacja choroby, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jajnika – Leczenie
Rak jajnika (carcinoma ovarii) jest najgroźniejszym nowotworem ginekologicznym o wysokiej śmiertelności, wymagającym wielodyscyplinarnego leczenia. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca usunięcie jajników, macicy, węzłów chłonnych i sieci większej, z zastosowaniem zabiegów cytoredukcyjnych (debulking) w zaawansowanych stadiach. Chemioterapia standardowo opiera się na pochodnych platyny (karboplatyna, cisplatyna) i taksanach (paklitaksel, docetaksel), stosowanych w schematach adjuwantowych, neoadjuwantowych, dootrzewnowych (IP) oraz w hipertermii (HIPEC). Terapie celowane, takie jak bewacyzumab (przeciwciało anty-VEGF) oraz inhibitory PARP (olaparib, niraparib, rukaparib) są stosowane zwłaszcza w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach, szczególnie u pacjentek z mutacjami BRCA lub deficytem rekombinacji homologicznej (HRD). Immunoterapia (np. pembrolizumab) oraz terapia hormonalna (tamoksyfen, inhibitory aromatazy) stanowią uzupełnienie leczenia, a radioterapia jest stosowana głównie w leczeniu paliatywnym lub izolowanych przerzutów.
bewacyzumab, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia dootrzewnowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia przedoperacyjna, chirurgia robotyczna, cisplatyna, docetaksel, ginekolog onkolog, immunoterapia, inhibitor aromatazy, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych, karboplatyna, laparoskopia, leczenie hormonalne, letrozol, medycyna precyzyjna, mutacja BRCA, neuropatia obwodowa, niraparib, olaparib, opieka paliatywna, paklitaksel, pembrolizumab, pochodne platyny, radioterapia, radioterapia EBRT, rak jajnika, stopień zaawansowania klinicznego, taksany, tamoksyfen, terapia celowana, typ histologiczny nowotworu, zabieg cytoredukcyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Leczenie
Leczenie raka piersi wymaga podejścia wielodyscyplinarnego, obejmującego chirurgię onkologiczną, onkologię radiacyjną i medyczną, z indywidualnym planem terapeutycznym dostosowanym do typu, stadium nowotworu oraz statusu receptorów hormonalnych i HER2. Chirurgia, jako pierwszy etap, obejmuje lumpektomię lub różne formy mastektomii, z oceną węzłów chłonnych pachowych poprzez biopsję węzła wartowniczego (SLNB) lub limfadenektomię. Radioterapia, stosowana po operacjach oszczędzających pierś lub mastektomii (zwłaszcza przy guzach >5 cm lub zajętych węzłach), wykorzystuje techniki takie jak IMRT czy brachyterapię, a jej celem jest eliminacja pozostałych komórek nowotworowych i zmniejszenie ryzyka wznowy. Chemioterapia, zarówno neoadjuwantowa, jak i adjuwantowa, opiera się na schematach zawierających antracykliny i taksany (np. AC-T, TC, TCH), a jej wskazania obejmują m.in. raki HER2-dodatnie, potrójnie ujemne oraz z zajęciem węzłów chłonnych. Terapia hormonalna (tamoksyfen, inhibitory aromatazy, supresja funkcji jajników) jest kluczowa w rakach ER+/PR+, natomiast terapie celowane (trastuzumab, pertuzumab, inhibitory CDK4/6, PARP) i immunoterapia (pembrolizumab, atezolizumab) stanowią nowoczesne opcje dla wybranych podtypów biologicznych nowotworu.
biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia onkologiczna, immunoterapia, inhibitor aromatazy, kardiotoksyczność, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, mastektomia, mutacja genetyczna, neuropatia obwodowa, obrzęk limfatyczny, osteoporoza, potrójnie ujemny rak piersi, przerzutowy rak piersi, radioterapia, rak piersi, rak przewodowy in situ, receptor hormonalny, rekonstrukcja piersi, status HER2, status menopauzalny, tamoksyfen, terapia hormonalna, trastuzumab, węzeł chłonny pachowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Leczenie
Mięsak Ewinga to agresywny nowotwór kości i tkanek miękkich, najczęściej diagnozowany u dzieci i młodych dorosłych, wymagający wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego. Standardowe leczenie obejmuje chemioterapię skojarzoną (schemat VDC/IE lub VAC/IE) trwającą 6-9 miesięcy (około 14-15 cykli), leczenie miejscowe (chirurgia z zachowaniem kończyny lub amputacja, radioterapia o dawce 56-60 Gy) oraz chemioterapię adjuwantową. Chemioterapia zagęszczona (podawanie co 2 tygodnie) poprawia 5-letnie przeżycie wolne od zdarzeń do 73% w porównaniu do 65% przy standardowym 3-tygodniowym schemacie. Leczenie miejscowe jest dostosowane do resekcyjności guza, a radioterapia stosowana jest w przypadku nieresekcyjnych zmian lub uzupełniająco przy nieoptymalnych marginesach chirurgicznych. W przypadku przerzutów rokowanie jest gorsze (5-letnie przeżycie 20-30%), a terapia intensywniejsza, często z zastosowaniem wysokodawkowej chemioterapii i przeszczepienia komórek macierzystych.
aktynomycyna D, amputacja, antracyklina, białko fuzyjne, bleomycyna, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurg ortopeda, cyklofosfamid, doksorubicyna, etopozyd, gemcytabina z docetakselem, ifosfamid, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, kabozantynib, lenwatynib, mesna, mięsak Ewinga, mikroprzerzut, nowotwór kości, olaparib, onkolog, operacja oszczędzająca kończynę, palbocyklib, pembrolizumab, promieniowanie jonizujące, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep kostny, radioterapeuta, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, regorafenib, szczepionka przeciwnowotworowa, terapia CAR-T, terapia protonowa, terapia skojarzona, trabektedyna, translokacja chromosomowa, winkrystyna, wysokodawkowa chemioterapia - Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Leczenie
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to dziedziczny zespół predysponujący do rozwoju setek lub tysięcy gruczolakowatych polipów w jelicie grubym, które nieleczone prowadzą do raka jelita grubego, zwykle przed 40. rokiem życia. Podstawą leczenia jest profilaktyczna kolektomia, wykonywana najczęściej w okresie późnej młodości lub wczesnej dorosłości. Dostępne techniki chirurgiczne to kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym (IRA), proktokolektomia odtwórcza z zespoleniem zbiornika krętniczego z odbytem (IPAA) oraz całkowita proktokolektomia z wyłonieniem ileostomii (TPI). Wybór metody zależy od fenotypu choroby, wieku pacjenta, stanu klinicznego i preferencji, a zabiegi powinny być wykonywane w wyspecjalizowanych ośrodkach. Po operacji konieczne jest regularne monitorowanie – co 6-12 miesięcy w przypadku IRA i co 1-4 lata po IPAA – ze względu na ryzyko rozwoju polipów w pozostałych lub rekonstruowanych odcinkach przewodu pokarmowego, w tym żołądku i jelicie cienkim. W leczeniu uzupełniającym stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak sulindak, celekoksyb (zatwierdzony przez FDA i EMEA) oraz aspirynę, które redukują liczbę i wielkość polipów, choć nie eliminują ryzyka nowotworzenia.
badanie kontrolne, badanie odbytnicze, całkowita proktokolektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dysfunkcja zwieraczy, FAP, fluorouracyl, guz desmoidalny, ileostomia, inhibitor COX, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor mTOR, kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym, kolonoskopia, kwas acetylosalicylowy, kwas eikozapentaenowy, kwas obeticholowy, łagodna postać FAP, manifestacja pozajelitowa, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, oksaliplatyna, polip dwunastnicy, polipektomia, profilaktyczna kolektomia, proktokolektomia odtwórcza, radioterapia, rak jelita grubego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, szlak mTOR, sztuczny odbyt, terapia antybiotykowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Leczenie
Rak moczowodu (UTUC) to rzadki nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka przejściowego moczowodu, ściśle powiązany z rakiem pęcherza moczowego. Podstawą leczenia jest chirurgia, najczęściej radykalna nefroureterektomia obejmująca usunięcie nerki, moczowodu i mankietu pęcherzowego, wykonywana metodą otwartą, laparoskopową lub robotyczną. W wybranych przypadkach stosuje się zabiegi oszczędzające nerkę, takie jak resekcja segmentalna, ureteroneocystostomia czy chirurgia endoskopowa. Chemioterapia neoadjuwantowa (schematy oparte na cisplatynie) poprawia przeżycie w zaawansowanych stadiach, a adjuwantowa po nefroureterektomii (pT2-T4 i/lub pN+) zmniejsza ryzyko nawrotu. W terapii miejscowej niskiego stopnia stosuje się mitomycynę pyelocalyceal (Jelmyto) z 58% całkowitych odpowiedzi po 6 cotygodniowych instylacjach oraz BCG, z uwzględnieniem ryzyka posocznicy.
ablacja laserowa, atezolizumab, avelumab, Bacillus Calmette-Guérin, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia endoskopowa, cystoskopia, enfortumab-vedotin, erdafitinib, fulguracja, górny odcinek dróg moczowych, inhibitory punktów kontrolnych, ligand programowanej śmierci 1, nabłonek przejściowy, nefroureterektomia radykalna, niwolumab, pembrolizumab, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, terapia wiązką protonową, ureteroneocystostomia, urotelium, UTUC, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) stanowią 5-10% mięsaków tkanek miękkich, charakteryzując się agresywnym przebiegiem, szybkim wzrostem oraz wysokim ryzykiem nawrotów (~40%) i przerzutów, szczególnie do płuc. Około 50% przypadków występuje u pacjentów z neurofibromatozą typu 1 (NF1), gdzie ryzyko transformacji nerwiakowłókniaków w MPNST wynosi 10-15%. Podstawą leczenia jest szerokie wycięcie chirurgiczne z marginesem zdrowych tkanek, co często wymaga skomplikowanych zabiegów ze względu na bliskość struktur nerwowych, a w 32% przypadków konieczna jest amputacja kończyny. Radioterapia, w tym nowoczesne techniki VMAT, stosowana jest jako terapia neoadjuwantowa, adjuwantowa lub paliatywna, choć jej wpływ na przeżycie długoterminowe pozostaje niejednoznaczny. Chemioterapia, oparta głównie na doksorubicynie i ifosfamidzie, ma ograniczoną skuteczność, ale może być stosowana w neoadjuwancji, adjuwancji oraz w leczeniu paliatywnym zaawansowanych przypadków.
amputacja kończyny, apoptoza, ból przewlekły, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, doksorubicyna, gabapentyna, ifosfamid, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitory punktów kontrolnych, mięsak tkanek miękkich, MPNST, nawrót miejscowy, nerwiakowłókniak, neurofibromatoza typu 1, NF1, opieka paliatywna, osłonki nerwów obwodowych, pembrolizumab, przerzuty, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia paliatywna, szlak MAPK, szlak mTOR, szlak Wnt, terapia celowana, wycięcie chirurgiczne, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Leczenie
Rak mięśniakomięśniowy (RMS) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanek miękkich, najczęściej diagnozowany u dzieci, stanowiący około 3% wszystkich nowotworów złośliwych w tej grupie wiekowej. Leczenie RMS wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, obejmującego chirurgię, chemioterapię oraz radioterapię, dostosowane do indywidualnych cech pacjenta, takich jak lokalizacja i wielkość guza, typ histologiczny, stadium choroby oraz grupa ryzyka (niska, pośrednia, wysoka). Chirurgia dąży do całkowitego wycięcia guza z marginesem zdrowych tkanek ≥0,5-1 cm, a w przypadku niemożności resekcji stosuje się chemioterapię i/lub radioterapię neoadjuwantową. Standardowe schematy chemioterapii to VAC (winkrystyna, aktynomycyna D, cyklofosfamid) oraz IVA (ifosfamid, winkrystyna, aktynomycyna D), z możliwością zastosowania chemioterapii podtrzymującej, która poprawia 5-letnie przeżycie wolne od choroby z 70% do 78% u pacjentów wysokiego ryzyka. Radioterapia stosowana jest w dawkach 50,4 Gy (makroskopowa choroba resztkowa), 41,4 Gy (mikroskopowa) lub 0-36 Gy (całkowite wycięcie), z wykorzystaniem nowoczesnych technik takich jak IMRT czy terapia protonowa, minimalizujących uszkodzenia tkanek zdrowych.
brachyterapia, całkowite usunięcie guza, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia podtrzymująca, guz podstawy czaszki, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych, krioablacja, leukopenia, małopłytkowość, mięsak, nawrót lokalny, niedokrwistość, nowotwór tkanek miękkich, onkolog dziecięcy, patolog, podejście wielodyscyplinarne, przerzut, radioterapeuta, radioterapia konformalna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności, rhabdomyosarcoma, terapia genowa, terapia protonowa, typ histologiczny, wtórny nowotwór złośliwy, zapalenie jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Epidemiologia
Guzy mosznowe są częstym problemem klinicznym, wykrywanym u około 1,74% pacjentów poddawanych ultrasonografii (USG), z wyższą częstością wśród mężczyzn z niepłodnością (2,86%). Najczęstszą przyczyną bólu moszny u dorosłych jest zapalenie najądrza, natomiast nowotwory jądra manifestują się zwykle jako twarde, jednostronne guzki, z bólem w około 15% przypadków. Małe, przypadkowo wykryte guzy jądra (STM) często mają charakter łagodny – 41,12% zmian usuniętych chirurgicznie oraz 63,24% zmian wykrytych przypadkowo to zmiany łagodne. Nowotwory jądra stanowią około 0,5% wszystkich nowotworów u mężczyzn, z rocznym wskaźnikiem zachorowalności w USA na poziomie 6,0/100 000 mężczyzn (lata 2016-2020). Najwyższe wskaźniki zachorowalności obserwuje się w krajach skandynawskich i Europie Zachodniej (ASIR 5,8-13,2), a ryzyko jest istotnie wyższe u mężczyzn rasy białej w porównaniu do innych grup etnicznych.
alfa-fetoproteina, badanie ultrasonograficzne, chemioterapia adjuwantowa, guz mosznowy, interwencja chirurgiczna, marker nowotworowy, nasieniak, nienasieniak, nowotwór jądra, nowotwór złośliwy, orchidektomia, orchidopeksja, radioterapia adjuwantowa, rak jądra, samobadanie jąder, wirus brodawczaka ludzkiego, wnętrostwo, zapalenie najądrza - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy wilmsa – Leczenie
Guzy Wilmsa (nephroblastoma) stanowią najczęstszy nowotwór nerki u dzieci, z wysokim wskaźnikiem wyleczalności około 90% przy zastosowaniu wielomodalnego leczenia obejmującego chirurgię, chemioterapię i radioterapię. Leczenie jest indywidualizowane w zależności od stadium zaawansowania, histologii, wieku pacjenta oraz cech molekularnych guza, takich jak utrata heterozygotyczności 1p i 16q. Standardowo stosuje się radykalną nefrektomię lub częściową nefrektomię w przypadku guzów obustronnych, a chemioterapia opiera się na lekach takich jak winkrystyna, daktynomycyna, doksorubicyna, cyklofosfamid, etopozyd, karboplatyna i irynotekan. Radioterapia jest wskazana w stadium III i IV, przy niekorzystnej histologii lub gdy guz nie jest całkowicie resekcyjny, z dawkami około 1080 cGy dla jamy brzusznej i 1200 cGy dla płuc. Strategie leczenia różnią się geograficznie – protokoły NWTS/COG preferują najpierw chirurgię, a SIOP – chemioterapię neoadjuwantową.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia przedoperacyjna, cyklofosfamid, częściowa nefrektomia, daktynomycyna, doksorubicyna, etopozyd, guz Wilmsa, histologia anaplastyczna, histologia guza, immunoterapia, irynotekan, karboplatyna, kardiotoksyczność, nawrót guza, nefrektomia, nefrolog, nephroblastoma, nowotwór nerki, pęknięcie guza, podejście wielomodalne, przerzut, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, węzły chłonne, winkrystyna, wtórny nowotwór, wznowa miejscowa, zmiany chromosomalne - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Desmoplastyczny mięsak drobnokomórkowy z desmoplastyczną stromą (DSRCT) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, najczęściej dotykający młodych mężczyzn, charakteryzujący się licznymi guzami w jamie brzusznej i miednicy. Pięcioletnie przeżycie wynosi jedynie 10-25%, a leczenie opiera się na wielomodalnym podejściu łączącym chemioterapię (schematy zawierające ifosfamid, doksorubicynę, cyklofosfamid, winkrystynę, etopozyd, daktynomycynę), chirurgię cytoredukcyjną oraz radioterapię. Chemioterapia neoadjuwantowa i adjuwantowa jest kluczowa ze względu na chemowrażliwość nowotworu, a radioterapia stosowana jest głównie w celu eliminacji pozostałości pooperacyjnych. W przypadku rozsianej choroby rozważa się także hipertermiczną chemioterapię dootrzewnową (HIPEC), choć jej skuteczność pozostaje niejednoznaczna. Kompleksowa opieka wymaga multidyscyplinarnego zespołu specjalistów, w tym chirurgów onkologicznych, onkologów medycznych, radioterapeutów oraz specjalistów od leczenia bólu i rehabilitacji.
arteterapia, biomarker predykcyjny, biomarker prognostyczny, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemowrażliwość, chirurg onkologiczny, cyklofosfamid, cytoredukcja, cytoredukcja chirurgiczna, daktynomycyna, enfortumab-vedotin, etopozyd, guz drobny okrągły z desmoplastyczną stromą, ifosfamid, koniugat przeciwciało-lek, leczenie celowane, leczenie wielomodalne, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, muzykoterapia, onkolog medyczny, opieka paliatywna, oporność na leczenie, pielęgniarka onkologiczna, radioterapeuta, radioterapia, remisja, resekcja guza, ryzyko nawrotu, terapia zajęciowa, winkrystyna, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Leczenie
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) to heterogenna grupa nowotworów tkanek miękkich, obejmująca podtypy: dobrze zróżnicowany (WDLPS), odróżnicowany (DDLPS), śluzowaty/okrągłokomórkowy (MRCL) oraz pleomorficzny. Podtypy te różnią się biologicznie i klinicznie, co determinuje indywidualizację leczenia. Podstawą terapii jest chirurgiczne usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, z uwzględnieniem anatomicznych ograniczeń, zwłaszcza w przestrzeni zaotrzewnowej, gdzie resekcje mogą wymagać usunięcia sąsiednich narządów. Radioterapia, szczególnie neoadjuwantowa, jest kluczowa w leczeniu MRCL ze względu na jego wysoką radiosensytywność, natomiast w DDLPS stosuje się ją adjuwantowo w celu redukcji ryzyka wznowy miejscowej. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach i ifosfamidzie, wykazuje zróżnicowaną skuteczność: ORR dla MRCL wynosi około 40% (antracykliny) i 20% (trabektedyna), podczas gdy w WDLPS jest ograniczona (~12%). Nowoczesne terapie celowane, takie jak inhibitory CDK4/6 (np. palbocyklib) i MDM2 (brigimadlina), wykazują obiecujące wyniki w zaawansowanych WD/DDLS, a immunoterapia i terapie adoptywne limfocytów T/NK są przedmiotem intensywnych badań klinicznych.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, diagnostyka molekularna, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, doksorubicyna, erybulina, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych, liposarcoma, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, mięsak tłuszczakowaty pleomorficzny, mięsak tłuszczakowaty śluzowaty, nawrót nowotworu, odróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, pazopanib, podejście wielodyscyplinarne, podtyp histologiczny, profilowanie genomowe, przestrzeń zaotrzewnowa, przeżycie wolne od progresji, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, terapia skojarzona, trabektedyna - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Leczenie
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z neuroepitelium węchowego, stanowiący około 3% nowotworów wewnątrznosowych, najczęściej występujący u dzieci i młodzieży. Ze względu na lokalizację i inwazyjność, większość pacjentów prezentuje zaawansowane stadium choroby (Kadish B-D), co wymaga leczenia multimodalnego obejmującego chirurgię, radioterapię i chemioterapię. Chirurgia, zwłaszcza resekcja czaszkowo-twarzowa (CFR) lub endoskopowa resekcja czaszkowo-twarzowa (ECFR), pozostaje podstawą terapii, oferując najlepszą kontrolę miejscową i przeżycie. Radioterapia adjuwantowa (dawki 5500-6500 cGy, najczęściej 6000 cGy) jest wskazana przy bliskich lub pozytywnych marginesach, a chemioterapia pełni rolę głównie w zaawansowanych i przerzutowych przypadkach (stadium Kadish C i D), stosując schematy oparte m.in. na cyklofosfamidzie, winkrystynie, cisplatynie i etopozydzie. Pięcioletnie przeżycie po leczeniu multimodalnym wynosi ponad 70% u dzieci, a u dorosłych około 51%, z najlepszymi wynikami w grupach leczonych chirurgicznie z adjuwantową radioterapią (5-letnie przeżycie całkowite 67,5%).
biomarkery prognostyczne, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, esthesioneuroblastoma, immunoterapia, jaskra, klasyfikacja Hyamsa, klasyfikacja Kadisha, leczenie multimodalne, leczenie neoadjuwantowe, leczenie paliatywne, neuroblastoma węchowy, neuroepitelium węchowe, nowotwór wewnątrznosowy, opieka wspomagająca, podejście wielomodalne, przerzuty do węzłów chłonnych, przeżycie wolne od nawrotu, przeżycie wolne od progresji, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia adjuwantowa, radioterapia protonowa, radioterapia uzupełniająca, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja czaszkowo-twarzowa, resekcja en bloc, resekcja endoskopowa, terapia celowana, terapia radioizotopowa - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór – Leczenie
Leczenie nowotworów wymaga indywidualizacji i często obejmuje kombinację metod terapeutycznych, takich jak chirurgia, radioterapia, chemioterapia, terapia celowana, immunoterapia oraz hormonoterapia. Chirurgia umożliwia usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, natomiast radioterapia wykorzystuje promieniowanie jonizujące (np. promienie X) do niszczenia komórek nowotworowych, stosowana jest zarówno jako terapia neoadjuwantowa, adjuwantowa, jak i paliatywna. Chemioterapia, podawana najczęściej dożylnie, działa systemowo na szybko dzielące się komórki, ale wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, takimi jak nudności, wymioty czy mielosupresja. Terapie celowane i immunoterapia oferują większą selektywność wobec komórek nowotworowych, wykorzystując m.in. inhibitory kinaz, przeciwciała monoklonalne oraz inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego. Przeszczepienie komórek macierzystych pozwala na stosowanie wysokodawkowej chemioterapii lub radioterapii w nowotworach hematologicznych. Medycyna precyzyjna, oparta na profilowaniu genomowym i badaniu biomarkerów, umożliwia personalizację terapii, zwiększając jej skuteczność i minimalizując toksyczność.
ablacja, biomarker predykcyjny, biopsja, brachyterapia, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cytokina, guz nowotworowy, hipertermia, hormonoterapia, inhibitor angiogenezy, inhibitor kinazy, inhibitor punktów kontrolnych, komórka nowotworowa, krioterapia, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, margines zdrowych tkanek, medycyna precyzyjna, mikrobiom jelitowy, nanotechnologia, neuropatia obwodowa, opieka paliatywna, płynna biopsja, profilowanie genomowe, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia paliatywna, sekwencjonowanie nowej generacji, teleradioterapia, terapia CAR-T, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, terapia protonowa, terapia przeciwnowotworowa, wirus onkolityczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych – Leczenie
Nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych stanowią rzadką grupę nowotworów głowy i szyi, wymagającą kompleksowego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się na kombinacji chirurgii, radioterapii i chemioterapii, dostosowanej do typu histologicznego, lokalizacji i stopnia zaawansowania guza oraz stanu pacjenta. Chirurgia, często pierwsza linia terapii w wczesnych stadiach, obejmuje techniki od małoinwazyjnej chirurgii endoskopowej po bardziej rozległe zabiegi, takie jak maksillektomia czy resekcja podstawy czaszki. Radioterapia, stosowana jako terapia adjuwantowa, przedoperacyjna lub definitywna, wykorzystuje zaawansowane metody, takie jak IMRT, terapia protonowa czy radioterapia stereotaktyczna, z kursem trwającym zwykle 6-7 tygodni. Chemioterapia, najczęściej z użyciem cisplatyny, pełni rolę uzupełniającą, stosowaną neoadjuwantowo, adjuwantowo lub paliatywnie, w cyklach co 3-4 tygodnie przez około 6 miesięcy. Radiochemioterapia jest wskazana w zaawansowanych przypadkach lub przy obecności przerzutów do węzłów chłonnych.
brachyterapia, brodawczak odwrócony, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia indukcyjna, chemioterapia paliatywna, chirurgia endoskopowa, cisplatyna, czerniak, docetaksel, egzenteracja oczodołu, fluorouracyl, immunoterapia, inhibitor punktu kontrolnego, karboplatyna, komórka nowotworowa, maksillektomia, nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych, onkolog medyczny, osteoradionekroza, paklitaksel, radiochemioterapia, radioterapia stereotaktyczna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rehabilitacja mowy, rinektomia, terapia celowana, terapia protonowa, typ histologiczny nowotworu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak krtani – Leczenie
Rak krtani jest złośliwym nowotworem wymagającym zindywidualizowanego, wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego stadium zaawansowania, lokalizację guza oraz stan pacjenta. W leczeniu wczesnych stadiów (I-II) stosuje się chirurgię endoskopową (TLM) lub radioterapię, z dawkami promieniowania od 60,75 Gy do 66 Gy, które zapewniają wysoką skuteczność i zachowanie funkcji krtani. W zaawansowanych stadiach (III-IV) standardem jest chemioradioterapia, najczęściej z cisplatyną w dawce 100 mg/m² podawaną w dniach 1, 22 i 43, a także leczenie chirurgiczne, w tym laryngektomia całkowita w przypadku masywnego nacieku. Terapie celowane, takie jak cetuksymab (przeciwciało monoklonalne przeciw EGFR), oraz immunoterapia (pembrolizumab, niwolumab blokujące PD-1) są stosowane w wybranych przypadkach zaawansowanych i nawrotowych, szczególnie gdy chemioterapia platynowa jest przeciwwskazana lub nieskuteczna.
5-fluorouracyl, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia indukcyjna, cisplatyna, dawka promieniowania, docetaksel, fałd głosowy, gastrostomia PEG, kapecytabina, karboplatyna, krioablacja, laryngektomia całkowita, metotreksat, mowa przełykowa, niwolumab, nowotwór złośliwy, paklitaksel, pembrolizumab, proteza głosowa, przetoka tchawiczo-przełykowa, radioterapia konformalna 3D, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak krtani, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, terapia fotodynamiczna, tracheostomia, tyreoidektomia, węzeł chłonny szyi, zespół wielodyscyplinarny, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Leczenie
Leczenie podejrzanych guzów piersi opiera się na precyzyjnej diagnostyce, w tym badaniu klinicznym, obrazowym (mammografia, USG, MRI) oraz biopsji (FNA, gruboigłowa, chirurgiczna), co stanowi tzw. test potrójny o skuteczności diagnostycznej przekraczającej 99%. W przypadku zmian łagodnych, takich jak torbiele, gruczolakowłókniaki czy brodawczaki, stosuje się metody zachowawcze (obserwacja, aspiracja cienkoigłowa, kontrola obrazowa) lub interwencyjne (chirurgiczne usunięcie, krioablacja). Leczenie zmian włóknisto-torbielowatych obejmuje farmakoterapię przeciwbólową i hormonalną, natomiast infekcje i ropnie wymagają antybiotykoterapii oraz ewentualnego drenażu. W przypadku guzów łagodnych o średnicy powyżej 3-4 cm lub wykazujących cechy niepokojące, wskazane jest leczenie chirurgiczne lub alternatywne metody, takie jak krioablacja.
antybiotykoterapia, aspiracja cienkoigłowa, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja węzłów chłonnych, brachyterapia, brodawczak wewnątrzprzewodowy, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, gruczolakowłókniak, guz piersi, IMRT, inhibitor aromatazy, krioablacja, lumpektomia, mastektomia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rak hormonozależny, receptor estrogenowy, ropień piersi, tamoksyfen, teleradioterapia, terapia celowana, test potrójny, torbiel piersi, trastuzumab, zmiana łagodna, zmiana włóknisto-torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak moczowodu jest rzadkim nowotworem urotelialnym, rozwijającym się głównie w komórkach przejściowych wyściełających moczowody, z częstością występowania zwiększoną u pacjentów z historią raka pęcherza moczowego. Najczęstszym objawem jest krwiomocz, zarówno makroskopowy, jak i mikroskopowy, a diagnostyka opiera się na zaawansowanych technikach obrazowania oraz cyfrowej ureteroskopii wykonywanej w znieczuleniu. Leczenie jest zindywidualizowane i obejmuje głównie chirurgię – nefroureterektomię radykalną, segmentalną resekcję moczowodu, chirurgię endoskopową, elektrochirurgię lub laseroterapię – w zależności od lokalizacji, rozmiaru i stopnia zaawansowania guza. W przypadku rozsianej choroby stosuje się chemioterapię, immunoterapię, terapię celowaną oraz radioterapię, z uwzględnieniem potencjalnych działań niepożądanych, takich jak mielosupresja, neuropatia obwodowa czy zapalenie mięśnia sercowego.
badanie kliniczne, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia endoskopowa, chirurgia laserowa, elektrochirurgia, górny odcinek dróg moczowych, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, krwiomocz, krwiomocz makroskopowy, krwiomocz mikroskopowy, miedniczka nerkowa, mielosupresja, nefroureterektomia radykalna, neuropatia obwodowa, nietrzymanie moczu, obrzęk limfatyczny, opieka paliatywna, ostre uszkodzenie nerek, pęcherz moczowy, pielęgniarka onkologiczna, przezskórna nefrostomia, radioterapia, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, terapia celowana, urolog, uropatia zaporowa, wodonercze, zapalenie mięśnia sercowego, złośliwa niedrożność moczowodu - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsak Ewinga (ES) jest agresywnym pierwotnym nowotworem kości, najczęściej diagnozowanym u młodzieży, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia dla zlokalizowanej choroby przekraczającym 70%, podczas gdy w przypadku przerzutów do płuc i kości wskaźniki te spadają odpowiednio poniżej 30% i 20%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (lepsze rokowanie u dzieci <15 lat), obecność przerzutów (szczególnie do kości i szpiku), wielkość guza (>58 mm wiąże się z gorszym przeżyciem), lokalizacja pierwotna (dystalne części kończyn rokują lepiej niż miednica czy ściana klatki piersiowej) oraz odpowiedź histologiczna na chemioterapię neoadjuwantową. Wartości LDH w normie oraz brak złamań patologicznych również korelują z lepszym rokowaniem. Wieloczynnikowa analiza regresji Coxa potwierdziła niezależny wpływ wieku, przerzutów do kości, wielkości guza i chemioterapii na przeżycie ogólne (OS).
analiza regresji Coxa, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, czynnik prognostyczny, dehydrogenaza mleczanowa, guz przerzutowy, guz resztkowy, lokalizacja guza, mięsak Ewinga, model nomogramu, narzędzie predykcyjne, nowotwór kości, odpowiedź histologiczna, przerzut do kości, przerzut do płuc, radioterapia, ściana klatki piersiowej, stratyfikacja ryzyka, wskaźnik przeżycia, względny wskaźnik przeżycia, zajęcie szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Leczenie
Chirurgia stanowi podstawę leczenia mięsaka stawowego, z celem uzyskania mikroskopowo negatywnego marginesu (R0) o szerokości 1-2 cm, co minimalizuje ryzyko wznowy miejscowej. Preferowane jest leczenie oszczędzające kończynę, a amputacja jest zarezerwowana dla przypadków, gdzie nie jest możliwa resekcja oszczędzająca. Radioterapia, stosowana neoadjuwantowo lub adjuwantowo, jest wskazana zwłaszcza przy guzach ≥5 cm lub dodatnich marginesach resekcji, z dawkami promieniowania 40-60 Gy (w badaniu 61,2 Gy), poprawiając kontrolę miejscową. Chemioterapia, oparta głównie na ifosfamidzie i doksorubicynie, jest stosowana w leczeniu neoadjuwantowym, adjuwantowym oraz w chorobie przerzutowej, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem lub zaawansowaną chorobą. W populacji pediatrycznej chemioterapia wykazuje większą skuteczność, a u dorosłych jej rola pozostaje kontrowersyjna. W leczeniu przerzutowym preferowane są schematy łączone doksorubicyna + ifosfamid, z alternatywami takimi jak pazopanib i trabektedyna w kolejnych liniach terapii.
ablacja termiczna, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia oszczędzająca kończynę, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, gojenie rany, inhibitor EZH2, inhibitor HDAC, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak maziówkowy, mięsak stawowy, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja R0, teleradioterapia, terapia TCR, trabektedyna, wznowa miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nosa i zatok przynosowych – Leczenie
Nowotwory nosa i zatok przynosowych stanowią mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych głowy i szyi, co wymaga indywidualnego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się głównie na chirurgii, radioterapii i chemioterapii, dostosowanych do typu histologicznego, lokalizacji (zatoka szczękowa, sitowa, klinowa, jama nosowa), stadium zaawansowania oraz stanu ogólnego pacjenta. Chirurgia obejmuje techniki od małoinwazyjnej endoskopii po radykalne resekcje, takie jak maksylektomia czy egzenteracja oczodołu. Radioterapia, często w wysokich dawkach, stosowana jest jako leczenie samodzielne, neoadjuwantowe lub adjuwantowe, z wykorzystaniem zaawansowanych technik jak IMRT, terapia protonowa czy radiochirurgia stereotaktyczna. Chemioterapia, trwająca około 6 miesięcy, najczęściej opiera się na cisplatynie, karboplatynie, fluorouracylu, docetakselu i paklitakselu, stosowanych w różnych kombinacjach, również w ramach chemioradioterapii. Terapie celowane (inhibitory EGFR) oraz immunoterapia są rozważane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach.
brachyterapia, brodawczak odwrócony, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia indukcyjna, chirurg głowy i szyi, chirurgia endoskopowa, chirurgia podstawy czaszki, cisplatyna, czerniak, docetaksel, erlotynib, fluorouracyl, gefitynib, immunoterapia, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, karboplatyna, leczenie paliatywne, limfadenektomia szyjna, mięsak, nowotwór nosa i zatok przynosowych, obturator, paklitaksel, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rinektomia, stadium zaawansowania nowotworu, terapia protonowa, węzeł chłonny, zespół specjalistów - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsak stawowy (synovial sarcoma) to rzadki, wolno rosnący nowotwór tkanek miękkich, którego rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych i patologicznych. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia całkowitego (OS) wahają się od 50% do 60%, a przeżycie bez przerzutów wynosi 40-60%. Wiek pacjenta jest istotnym czynnikiem prognostycznym – dzieci i młodzi dorośli mają lepsze wyniki (5-letnie OS odpowiednio 89,3±4,6% i 73,0±3,8%), podczas gdy osoby starsze powyżej 50 roku życia wykazują gorsze rokowanie (5-letnie OS 43,0±7,0%). Wielkość guza jest kluczowa: guzy <5 cm wiążą się z 10-letnim przeżyciem na poziomie 88%, natomiast guzy >10 cm mają 10-letnie przeżycie zaledwie 8%. Lokalizacja guza również wpływa na rokowanie – dystalne kończyny (dłonie, stopy) korelują z lepszymi wynikami niż lokalizacje proksymalne lub tułowia. Stopień histologiczny, obecność genów fuzyjnych SYT/SSX2 oraz wskaźniki apoptozy (np. TUNEL-I >0,8%) mają znaczenie prognostyczne, podobnie jak nadekspresja bcl-2.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia paliatywna, czas przeżycia wolnego od progresji, czynnik prognostyczny, immunoterapia, liczba mitoz, martwica, mięsak stawowy, nawrót choroby, nowotwór tkanki miękkiej, późny nawrót, przeciwciało monoklonalne, przerzut nowotworowy, przerzut odległy, przeżycie bez przerzutów, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, rezonans magnetyczny, stopień histologiczny, stopień jądrowy, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżycia, zwapnienie - Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Leczenie
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% wszystkich raków piersi i charakteryzuje się unikalną biologią, w tym wysokim odsetkiem receptorów hormonalnych ER/PR-dodatnich (90-95%) oraz najczęściej negatywnym statusem HER2. Leczenie ILC wymaga podejścia wielodyscyplinarnego, obejmującego chirurgię (lumpektomia z radioterapią lub mastektomia), terapię hormonalną (SERM, inhibitory aromatazy, supresja jajników, SERD) oraz w wybranych przypadkach chemioterapię i terapię celowaną. Radioterapia jest standardem po lumpektomii i wskazana po mastektomii przy dużych guzach lub zajęciu węzłów chłonnych. Terapia hormonalna trwa zwykle 5-10 lat, a inhibitory aromatazy wykazują większą skuteczność u pacjentek z ILC, zwłaszcza po menopauzie. Chemioterapia jest stosowana ostrożnie ze względu na mniejszą wrażliwość ILC na cytostatyki, a jej korzyści są ograniczone do podgrup o wysokim ryzyku nawrotu, potwierdzonych testami genomowymi (np. Oncotype DX, Mammaprint).
abemacyklib, anastrozol, atezolizumab, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, eksemestan, fulwestrant, immunoterapia, inhibitory aromatazy, inhibitory CDK4/6, inhibitory punktów kontrolnych, inwazyjny rak zrazikowy, kryzotynib, letrozol, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, mastektomia, palbocyklib, radioterapia, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, receptory hormonalne, SERM, supresja jajników, tamoksyfen, terapia hormonalna - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Leczenie
Mięsak tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa nowotworów złośliwych rozwijających się w tkankach miękkich, wymagająca leczenia w wyspecjalizowanych ośrodkach onkologicznych. Podstawą terapii jest chirurgia z celem uzyskania marginesów wolnych od komórek nowotworowych (R0), co w ponad 90% przypadków pozwala na operacje oszczędzające kończynę. Radioterapia, stosowana przed-, śród- lub pooperacyjnie, zwiększa skuteczność leczenia miejscowego, wykorzystując nowoczesne techniki jak IMRT czy terapia protonowa. Chemioterapia, z doksorubicyną i ifosfamidem jako standardem, ma ograniczoną, ale istotną rolę w leczeniu neoadjuwantowym, adjuwantowym oraz paliatywnym. Terapie celowane (np. pazopanib, imatynib) oraz immunoterapia, w tym nowatorska terapia afamitresgene autoleucel (afami-cel) skierowana przeciwko MAGE-A4, stanowią obiecujące opcje dla wybranych podtypów mięsaków.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, choroba przerzutowa, dakarbazyna, docetaksel, doksorubicyna, erybulina, fuzja genu NTRK, gemcytabina, ifosfamid, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor NTRK, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, ipilimumab, koniugat przeciwciało-lek, limfadenektomia, margines chirurgiczny, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, niwolumab, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, pazopanib, pembrolizumab, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, regorafenib, sunitynib, szerokie wycięcie miejscowe, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia protonowa, tkanki miękkie, trabektedyna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Leczenie
Zespół Lyncha to dziedziczna predyspozycja do nowotworów, głównie jelita grubego i endometrium, wynikająca z mutacji genów naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Brak leczenia przyczynowego wymusza stosowanie strategii profilaktycznych, w tym regularnych badań przesiewowych (kolonoskopia co 1-2 lata od 20-25 lub 30-35 roku życia w zależności od mutacji), profilaktycznych zabiegów chirurgicznych (histerektomia, ooforektomia, kolektomia) oraz chemoprewencji, zwłaszcza aspiryną w dawce 75-100 mg/dobę przez minimum 2 lata, co może zmniejszyć ryzyko raka jelita grubego o około 50%. W leczeniu nowotworów związanych z zespołem Lyncha preferuje się chirurgię rozszerzoną, a ze względu na wysoką niestabilność mikrosatelitarną (MSI-H) i defekt naprawy DNA (dMMR) stosuje się immunoterapię inhibitorami punktów kontrolnych (pembrolizumab, niwolumab, dostarlimab, durwalumab), które wykazują wysoką skuteczność (ORR 46-71% dla raka jelita grubego MSI/dMMR). Chemioterapia oparta na 5-fluorouracylu ma ograniczoną skuteczność w II stadium raka jelita grubego u pacjentów z zespołem Lyncha.
5-fluorouracyl, biopsja endometrium, chemioterapia adjuwantowa, chemoprewencja, dostarlimab, doustne środki antykoncepcyjne, durwalumab, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, histerektomia, ileostomia, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, kolektomia, kolonoskopia, kwas acetylosalicylowy, marker CA-125, naproxen, niedobór naprawy niesparowanych zasad, niestabilność mikrosatelitarna, niwolumab, ooforektomia, pembrolizumab, poradnictwo genetyczne, radioterapia, subtotalna kolektomia, USG przezpochwowe, wkładka wewnątrzmaciczna, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Leczenie
Rak prącia (carcinoma penis) jest rzadkim nowotworem złośliwym, którego leczenie zależy od stadium zaawansowania, lokalizacji guza, stopnia inwazji oraz ogólnego stanu pacjenta. Podstawową metodą terapii jest chirurgia, obejmująca zabiegi od obrzezania, miejscowego wycięcia zmiany, przez chirurgię mikrograficzną Mohsa, glansektomię, częściową lub całkowitą amputację prącia, aż po limfadenektomię pachwinową w przypadku przerzutów. Radioterapia (teleradioterapia z dawką 4000 cGy w 20 frakcjach lub brachyterapia) stosowana jest jako leczenie pierwotne małych guzów, uzupełniające po operacji lub paliatywne. Chemioterapia, w tym schemat TIP (paklitaksel, ifosfamid, cisplatyna), jest wykorzystywana neoadiuwantowo, adiuwantowo oraz paliatywnie, a immunoterapia (imiquimod, inhibitory punktów kontrolnych, terapie adoptywne, szczepionki przeciw HPV) stanowi nowoczesne uzupełnienie terapii, szczególnie w zaawansowanych stadiach choroby.
5-fluorouracyl, amputacja prącia, brachyterapia, carcinoma in situ, chemioradioterapia, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia miejscowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia Mohsa, chirurgia onkologiczna, choroba Bowena, cisplatyna, glansektomia, ifosfamid, imikwimod, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, krioterapia, laseroterapia, leczenie zachowawcze, limfadenektomia, neoplazja śródnabłonkowa prącia, nowotwór złośliwy, obrzezanie, paklitaksel, radioterapia, rak prącia, teleradioterapia, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, typ histopatologiczny, wirus HPV, wycięcie miejscowe, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie
Rak płuca pozostaje główną przyczyną zgonów nowotworowych, z około 156 900 zgonami rocznie w USA. Pięcioletnie przeżycie wynosi jedynie 15,6%, co wynika z późnej diagnozy w zaawansowanym stadium. Wczesne wykrycie, zwłaszcza dzięki badaniom przesiewowym, znacząco poprawia rokowanie – 20-letnia przeżywalność u pacjentów zdiagnozowanych w badaniach przesiewowych wynosi 81%, a w stadium I nawet 95%. Jedyną rekomendowaną metodą przesiewową jest coroczna niskodawkowa tomografia komputerowa (LDCT), która zmniejsza śmiertelność o około 20% u osób z grupy wysokiego ryzyka (wiek 50-80 lat, 20 paczkolat historii palenia, palenie w ciągu ostatnich 15 lat). Badania przesiewowe nie są zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub innymi poważnymi schorzeniami ograniczającymi leczenie chirurgiczne.
badanie przesiewowe raka płuca, biomarker genetyczny, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia wspomagana robotem, drobnokomórkowy rak płuca, dyssekcja węzłów chłonnych, guzek płucny, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych układu odpornościowego, koniugat przeciwciało-lek, lobektomia, niedrobnokomórkowy rak płuca, niskodawkowa tomografia komputerowa, pneumonektomia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak płuca, receptor czynnika wzrostu, remisja choroby, resekcja klinowa, segmentektomia, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia celowana, terapia systemowa, torakoskopia wideo-asystowana, wskaźnik pięcioletniego przeżycia, wynik fałszywie dodatni, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy jelita grubego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Polipy jelita grubego wykazują zróżnicowany potencjał złośliwości, zależny od wielkości, liczby, typu histologicznego oraz cech morfologicznych. Polipy o średnicy ≥10 mm, zwłaszcza gruczolaki kosmkowe (villous adenoma), oraz polipy większe niż 20 mm wykazują istotnie wyższe ryzyko transformacji nowotworowej, sięgające nawet 50-75%. Usunięcie polipów neoplastycznych zmniejsza ryzyko rozwoju raka jelita grubego o około 80%. W przypadku złośliwych polipów (MP) z inwazją do błony podśluzowej, kluczowe jest rozpoznanie cech wysokiego ryzyka, takich jak dodatni margines resekcji, głęboka inwazja podśluzówkowa (>1 mm), słabe zróżnicowanie, inwazja naczyń, pączkowanie guza (tumor budding) oraz resekcja fragmentaryczna, które wskazują na konieczność kolektomii. Pięcioletnie przeżycie po polipektomii wynosi około 95%, a po kolektomii 82%, bez istotnej statystycznie różnicy (P=0,15).
adenoma, badanie przesiewowe, błona podśluzowa, chemioterapia adjuwantowa, gruczolak, gruczolak kosmkowy, iloraz szans, inwazja naczyń limfatycznych, inwazja podśluzówkowa, inwazyjny rak, kolektomia, kolonoskopia, krwawienie z odbytnicy, margines polipektomii, pączkowanie guza, polip jelita grubego, polipektomia, przerzut do węzłów chłonnych, rak jelita grubego, resekcja fragmentaryczna, transformacja nowotworowa, zaawansowany gruczolak - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Leczenie
Rak jelita grubego, trzeci pod względem częstości występowania nowotwór na świecie, wymaga indywidualizacji leczenia w oparciu o stadium zaawansowania, lokalizację guza (okrężnica lub odbytnica) oraz stan pacjenta. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca polipektomię, częściową lub całkowitą kolektomię, wykonywaną metodą otwartą, laparoskopową lub robotową. Chemioterapia systemowa, stosowana adjuwantowo, neoadjuwantowo lub paliatywnie, wykorzystuje schematy wielolekowe takie jak FOLFOX, FOLFIRI, CAPOX czy FOLFOXIRI, z lekami 5-fluorouracyl (5-FU), kapecytabiną, oksaliplatyną i irynotekanem. Radioterapia, szczególnie w raku odbytnicy, stosowana jest przed- i pooperacyjnie oraz paliatywnie, z wykorzystaniem technik IMRT i SBRT. Terapie celowane (anty-VEGF, anty-EGFR) wymagają oceny statusu genów KRAS/NRAS, a immunoterapia jest efektywna u pacjentów z MSI-H/dMMR, stosując inhibitory punktów kontrolnych (pembrolizumab, niwolumab, ipilimumab).
ablacja przerzutów, bewacyzumab, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia laparoskopowa, chirurgia robotowa, fluorouracyl, immunoterapia, infuzja tętnicza wątrobowa, inhibitor punktów kontrolnych, kolektomia całkowita, kolektomia częściowa, leczenie chirurgiczne, leczenie paliatywne, niestabilność mikrosatelitarna, polipektomia, radiochemioterapia, radioembolizacja, radioterapia, rak jelita grubego, stadium zaawansowania nowotworu, stomia, terapia CAR-T, terapia celowana