szerokie wycięcie miejscowe
Szerokie wycięcie miejscowe (wide local excision, WLE) to technika chirurgiczna stosowana głównie w leczeniu nowotworów, polegająca na usunięciu zmiany nowotworowej wraz z marginesem zdrowych tkanek. Procedura ta jest standardem postępowania w przypadku wielu nowotworów skóry, w tym czerniaka, oraz nowotworów tkanek miękkich.
Celem szerokiego wycięcia miejscowego jest całkowite usunięcie guza nowotworowego wraz z odpowiednim marginesem bezpieczeństwa, co zmniejsza ryzyko wznowy miejscowej. Wielkość marginesu zależy od typu nowotworu, jego stopnia zaawansowania i lokalizacji. Dla czerniaka skóry margines może wynosić od 0,5 cm do 2 cm, natomiast dla mięsaków tkanek miękkich często wymaga się szerszego marginesu.
Po wykonaniu wycięcia materiał poddawany jest badaniu histopatologicznemu, które potwierdza radykalność zabiegu poprzez ocenę marginesów chirurgicznych. W przypadku stwierdzenia nacieku nowotworowego w marginesie, konieczne może być poszerzenie zakresu wycięcia. Szerokie wycięcie miejscowe może być wykonywane jako samodzielna procedura lub jako element złożonego leczenia onkologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak podjęzykowy – Leczenie
Leczenie raka podjęzykowego wymaga indywidualnego, wielospecjalistycznego podejścia, uwzględniającego wielkość guza, stopień zaawansowania oraz lokalizację zmiany. Wczesne stadia (I i II) są zwykle leczone chirurgicznie (wide local excision dla guzów <0,5 cm z marginesem ≥1 cm) lub radioterapią, z 5-letnim przeżyciem swoistym dla choroby wynoszącym odpowiednio 90% i 80%. W przypadku przerzutów do węzłów chłonnych szyi zalecana jest limfadenektomia szyjna. Radioterapia, najczęściej EBRT, może być stosowana samodzielnie lub jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego, a nowoczesne techniki takie jak IMRT z SIB czy stereotaktyczne donapromienianie hipofrakcjonowane są opcją dla pacjentów niekwalifikujących się do operacji. Chemioterapia, najczęściej cisplatyna z 5-FU, oraz terapia celowana (cetuksymab) i immunoterapia (pembrolizumab, niwolumab) są stosowane w zaawansowanych stadiach lub nawrotach choroby. Terapia fotodynamiczna może być opcją w bardzo wczesnych zmianach powierzchniowych.
brachyterapia, cetuksymab, chemoradioterapia, chirurg głowy i szyi, cisplatyna i fluorouracyl, dno jamy ustnej, drugi pierwotny nowotwór, dysfagia, implant dentystyczny, inhibitor punktów kontrolnych, limfadenektomia szyjna, margines zdrowej tkanki, niwolumab, obrzęk limfatyczny, osteoradionekroza, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak podjęzykowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, suchość w ustach, szerokie wycięcie miejscowe, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, węzły chłonne szyi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Leczenie
Rak z komórek Merkla (MCC) to agresywny nowotwór neuroendokrynny skóry, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. W wczesnych stadiach (I i II) standardem jest szerokie wycięcie miejscowe z marginesem 1-2 cm, biopsja węzła wartowniczego oraz adjuwantowa radioterapia, szczególnie przy guzach >1 cm lub obecności czynników ryzyka. Radioterapia, stosowana w ciągu 4-6 tygodni po operacji, znacząco redukuje 5-letnie ryzyko nawrotu miejscowego. W stadium III leczenie obejmuje wycięcie guza z limfadenektomią, radioterapię oraz immunoterapię (np. pembrolizumab) w przypadku nieoperacyjnych guzów. W stadium IV preferowaną terapią pierwszego rzutu jest immunoterapia inhibitorami punktów kontrolnych (avelumab, pembrolizumab, retifanlimab), natomiast chemioterapia (cisplatyna/karboplatyna z etopozydem, topotekan) jest zarezerwowana dla pacjentów niekwalifikujących się do immunoterapii lub po jej niepowodzeniu. Leczenie paliatywne obejmuje radioterapię i/lub chirurgię w celu łagodzenia objawów.
analog somatostatyny, avelumab, badanie obrazowe, biopsja węzła wartowniczego, chirurg onkologiczny, chirurgia mikrograficzna Mohsa, cisplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna, etopozyd, inhibitor deacetylazy histonowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitory punktów kontrolnych, karboplatyna, leczenie adjuwantowe, leczenie paliatywne, limfadenektomia, nivolumab, nowotwór neuroendokrynny skóry, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, przeszczep skóry, rak z komórek Merkla, retifanlimab, stadium zaawansowania nowotworu, szerokie wycięcie miejscowe, topotekan, wielodyscyplinarne konsylium, wielodyscyplinarny zespół specjalistów, winkrystyna - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Epidemiologia
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, miejscowo agresywny mięsak skóry o pochodzeniu fibroblastycznym, charakteryzujący się powolnym wzrostem i niskim potencjałem przerzutowym. Roczna zapadalność wynosi od 0,8 do 6,25 przypadków na milion osób, z wyższą częstością u osób rasy czarnej (8,74 vs 4,53/milion) oraz u Afroamerykanów (6,5/milion). DFSP najczęściej dotyczy osób w wieku 20-50 lat, z lokalizacją głównie na tułowiu i barkach. Mimo niskiego ryzyka przerzutów (1% do węzłów chłonnych, 4% odległych), nowotwór cechuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (10-80%), szczególnie po szerokim wycięciu miejscowym (10-60%). Wariant włókniakomięsakowy (DFSP-FS) stanowi 5-15% przypadków i wiąże się z większą agresywnością oraz wyższym ryzykiem przerzutów (10-15%). Dziesięcioletnie przeżycie względne wynosi 99,1%, a przeżycie bez nawrotu 76%.
badanie epidemiologiczne, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, czynnik prognostyczny, dermatofibrosarcoma protuberans, imatynib, mięsak Kaposiego, mięsak skóry, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, nowotwór skóry, przerzut do płuc, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, remisja całkowita, sorafenib, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, transformacja włókniakomięsakowa, włókniakomięsak, wskaźnik przeżycia, zapadalność - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak – Leczenie
Czerniak, będący jednym z najgroźniejszych nowotworów skóry, wymaga leczenia dostosowanego do stadium zaawansowania, lokalizacji oraz stanu pacjenta. Wczesne stadia (0-II) leczy się głównie chirurgicznie poprzez szerokie wycięcie zmiany z marginesem zdrowej tkanki, a przy grubości guza ≥0,8 mm zalecana jest biopsja węzła wartowniczego. W stadium III wskazana jest limfadenektomia oraz leczenie adjuwantowe immunoterapią (pembrolizumab, niwolumab) lub terapią celowaną u pacjentów z mutacją BRAF (dabrafenib + trametynib). W zaawansowanym stadium IV podstawę stanowi immunoterapia (inhibitory PD-1, CTLA-4, LAG-3, lifileucel) oraz terapia celowana u chorych z mutacją BRAF V600E/K, stosowana w skojarzeniu inhibitorów BRAF i MEK. Radioterapia i chemioterapia pełnią rolę uzupełniającą, głównie w leczeniu paliatywnym lub w przypadku niepowodzenia innych metod. Terapia neoadjuwantowa z zastosowaniem immunoterapii jest coraz częściej badana w stadium III, wykazując obiecujące wyniki.
binimetynib, biopsja węzła wartowniczego, blizna pooperacyjna, chemioterapia, cisplatyna, czerniak, czerniak desmoplastyczny, czerniak in situ, dabrafenib, dakarbazyna, efekt abskopalny, enkorafenib, fotoprotekcja, immunoterapia, IMRT, inhibitor BRAF, inhibitor CTLA-4, inhibitor MEK, inhibitor PD-1, inhibitor punktu kontrolnego, interleukina-2, ipilimumab, komórka nowotworowa, leczenie chirurgiczne, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, lek cytotoksyczny, lifileucel, limfadenektomia, mutacja genu BRAF, niwolumab, nowotwór skóry, paklitaksel, pembrolizumab, przerzut czerniaka, radioterapia, radioterapia protonowa, radioterapia stereotaktyczna, stadium zaawansowania nowotworu, szczepionka przeciwnowotworowa, szerokie wycięcie miejscowe, temozolomid, terapia adjuwantowa, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, trametynib, wemurafenib, wskaźnik przeżycia, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący mięsak tkanki miękkiej, wywodzący się z fibroblastów skóry właściwej, najczęściej lokalizujący się na tułowiu i proksymalnych częściach kończyn. Charakteryzuje się infiltracyjnym wzrostem i wysokim ryzykiem miejscowych nawrotów, przy rzadkich przerzutach odległych. Diagnostyka opiera się na biopsji skóry oraz badaniach obrazowych (CT, MRI) w celu oceny zasięgu guza. Leczenie z wyboru stanowi chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS), która umożliwia precyzyjne usunięcie guza z oceną 100% marginesów, osiągając wskaźnik wyleczenia około 93,4% i minimalizując ryzyko nawrotów (1,3%). Alternatywnie stosuje się szerokie wycięcie miejscowe (WLE) z marginesem 2-3 cm, jednak z wyższym ryzykiem nawrotów (15,7% na tułowiu, 51,8% na głowie i szyi). W przypadku dodatnich marginesów lub choroby nieoperacyjnej zalecana jest radioterapia uzupełniająca (dawka 50-70 Gy) oraz terapia systemowa imatynibem (800 mg/dobę), szczególnie w przypadkach nawrotowych, przerzutowych lub nieoperacyjnych, z około 65% wskaźnikiem odpowiedzi na leczenie.
badanie palpacyjne, biopsja skóry, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, konferencja wielodyscyplinarna, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, onkolog kliniczny, płat mięśniowo-skórny, przerzut odległy, przeszczep skóry, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, szerokie wycięcie miejscowe, technika chirurgiczna, terapia neoadjuwantowa, terapia uzupełniająca, tomografia komputerowa, włókniakomięsak - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP) to wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub pośrednim stopniu złośliwości, charakteryzujący się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (20-50%) i niskim potencjałem przerzutowania (około 0,5% w klasycznej postaci). W ponad 90% przypadków obecna jest charakterystyczna translokacja t(17;22)(q22;q13) prowadząca do powstania fuzyjnego genu COL1A1-PDGFB. Pięcio- i dziesięcioletnie wskaźniki przeżycia wolnego od nawrotu wynoszą odpowiednio 86% i 76%. Czynniki pogarszające rokowanie to wiek >50 lat, wysoki indeks mitotyczny, dodatnie marginesy chirurgiczne, aneuploidia DNA, nadekspresja TP53 oraz obecność zmian włókniakomięsakowych. Wariant fibrosarcomatous DFSP (FS-DFSP) cechuje się agresywniejszym przebiegiem, z nawrotami miejscowymi u ponad 50% pacjentów i przerzutami u 10-15%, a także gorszą odpowiedzią na terapię imatynibem ze względu na utratę markera t(17;22).
aneuploidia DNA, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, dermatofibrosarcoma protuberans, fibrosarcomatous DFSP, imatynib, indeks mitotyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak tkanki miękkiej, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, pazopanib, przerzut, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzutowanie, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapia adiuwantowa, radioterapia uzupełniająca, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, translokacja chromosomowa, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Zapobieganie i profilaktyka
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, miejscowo agresywny nowotwór tkanek miękkich, charakteryzujący się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych, ale rzadko dający przerzuty. Etiologia DFSP pozostaje niejasna, co utrudnia opracowanie skutecznych metod pierwotnej prewencji. Czynniki ryzyka obejmują blizny po oparzeniach lub zabiegach chirurgicznych oraz predyspozycje u kobiet i osób rasy czarnej, jednak brak jest specyficznych protokołów zapobiegawczych. Profilaktyka wtórna opiera się na wczesnym wykrywaniu zmian poprzez regularne samobadanie skóry oraz kontrolne wizyty dermatologiczne co 3-6 miesięcy przez pierwsze 3 lata po leczeniu, a następnie raz w roku. Wczesne rozpoznanie i szybka interwencja są kluczowe dla poprawy rokowania, zwłaszcza że guz początkowo może manifestować się jako bezobjawowa grudka lub plama, powoli powiększająca się przez miesiące do lat.
badanie lekarskie, badanie skóry, bliznowacenie, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia Mohsa, dermatolog, interwencja chirurgiczna, karcynogen, kontrola pooperacyjna, krem z filtrem przeciwsłonecznym, margines chirurgiczny, monitorowanie, nowotwór tkanek miękkich, profilaktyka wtórna, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, przerzut, resekcja chirurgiczna, samobadanie skóry, szerokie wycięcie miejscowe, ujemny margines, wznowa, wznowa miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Leczenie
Mięsak tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa nowotworów złośliwych rozwijających się w tkankach miękkich, wymagająca leczenia w wyspecjalizowanych ośrodkach onkologicznych. Podstawą terapii jest chirurgia z celem uzyskania marginesów wolnych od komórek nowotworowych (R0), co w ponad 90% przypadków pozwala na operacje oszczędzające kończynę. Radioterapia, stosowana przed-, śród- lub pooperacyjnie, zwiększa skuteczność leczenia miejscowego, wykorzystując nowoczesne techniki jak IMRT czy terapia protonowa. Chemioterapia, z doksorubicyną i ifosfamidem jako standardem, ma ograniczoną, ale istotną rolę w leczeniu neoadjuwantowym, adjuwantowym oraz paliatywnym. Terapie celowane (np. pazopanib, imatynib) oraz immunoterapia, w tym nowatorska terapia afamitresgene autoleucel (afami-cel) skierowana przeciwko MAGE-A4, stanowią obiecujące opcje dla wybranych podtypów mięsaków.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, choroba przerzutowa, dakarbazyna, docetaksel, doksorubicyna, erybulina, fuzja genu NTRK, gemcytabina, ifosfamid, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor NTRK, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, ipilimumab, koniugat przeciwciało-lek, limfadenektomia, margines chirurgiczny, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, niwolumab, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, pazopanib, pembrolizumab, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, regorafenib, sunitynib, szerokie wycięcie miejscowe, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia protonowa, tkanki miękkie, trabektedyna - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Leczenie
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub średnim stopniu złośliwości, charakteryzujący się lokalną agresywnością i wysokim ryzykiem nawrotów. Podstawą leczenia jest chirurgiczne wycięcie zmiany z odpowiednimi marginesami, przy czym chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS) jest metodą z wyboru, zapewniającą około 98% wskaźnik wyleczenia i minimalizującą ryzyko nawrotu. Alternatywnie stosuje się szerokie wycięcie miejscowe (WLE) z marginesem 2-4 cm do powięzi. Radioterapia uzupełniająca (50-70 Gy) jest wskazana w przypadku dodatnich lub wąskich marginesów, nawrotów, przerzutów lub gdy resekcja jest niemożliwa lub grozi poważnymi defektami funkcjonalnymi i kosmetycznymi. W leczeniu nieoperacyjnym, nawrotowym lub przerzutowym stosuje się terapię celowaną imatynibem (800 mg/dobę), inhibitorem kinazy tyrozynowej PDGFR-β, skuteczną u 65-70% pacjentów z translokacją t(17;22). Imatynib może być także stosowany neoadjuwantowo w celu zmniejszenia masy guza przed operacją.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, brodawczakowłókniak kosmówkowy, całkowita remisja, charakterystyka molekularna nowotworu, chirurgia mikrograficzna Mohsa, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor multikinazowy, mięsak tkanek miękkich, nowotwór tkanki miękkiej, przerzut, radioterapia pooperacyjna, skóra właściwa, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, włókniakomięsak, wskaźnik wyleczenia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Leczenie
Rak sebacytowy to agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się na powiekach oraz skórze głowy i szyi. Podstawową metodą leczenia jest chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS), która umożliwia precyzyjne usunięcie guza z oceną marginesów w czasie rzeczywistym, co znacząco redukuje ryzyko nawrotów miejscowych (około 11%) i przerzutów regionalnych (6-8%) w porównaniu do szerokiego wycięcia miejscowego (WLE) z marginesem 5-6 mm, które wiąże się z 5-letnią śmiertelnością na poziomie 18% oraz nawrotami w 30-37% przypadków. W przypadku rozległego zajęcia powiek lub naciekania tkanek oczodołu konieczna może być egzenteracja oczodołu. Po resekcji często stosuje się chirurgię rekonstrukcyjną w celu przywrócenia funkcji i estetyki. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą, szczególnie w guzach T3 po egzenteracji, przy dodatnich marginesach lub przerzutach do węzłów chłonnych, a brachyterapia stanowi skuteczną opcję w leczeniu oczodołowym. Krioterapia i miejscowe stosowanie mitomycyny C mogą być rozważane w wybranych przypadkach, zwłaszcza przy zajęciu spojówki.
biopsja węzła wartowniczego, brachyterapia, całkowita remisja, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, chemoredukcja, chirurgia Mohsa, chirurgia rekonstrukcyjna, egzenteracja oczodołu, ekspresja PD-L1, gruczoł łojowy, immunoterapia, inhibitor EGFR, inhibitor punktów kontrolnych, komórka NK, krioterapia, limfadenektomia, limfocyt T, margines chirurgiczny, mitomycyna C, naciekanie okołonerwowe, niestabilność mikrosatelitarna, pembrolizumab, przerzut do węzłów chłonnych, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana