nadreaktywność wypieracza pęcherza

Nadreaktywność wypieracza pęcherza (ang. detrusor overactivity, DO) to zaburzenie czynnościowe charakteryzujące się mimowolnymi skurczami mięśnia wypieracza pęcherza moczowego podczas fazy napełniania. Jest jedną z głównych przyczyn zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB), który objawia się parciami naglącymi, częstomoczem oraz nokturią, a czasem również nietrzymaniem moczu.

Nadreaktywność wypieracza może mieć podłoże neurologiczne (neurogenic DO) – występuje wtedy w przebiegu chorób takich jak udar, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane czy urazy rdzenia kręgowego. Może też być idiopatyczna (idiopathic DO), gdy nie stwierdza się wyraźnej przyczyny neurologicznej. Rozpoznanie opiera się na badaniu urodynamicznym, które wykazuje niekontrolowane skurcze wypieracza podczas cystometrii napełnieniowej.

W leczeniu nadreaktywności wypieracza stosuje się terapię wielokierunkową. Podstawą są metody niefarmakologiczne, takie jak trening pęcherza moczowego, modyfikacja stylu życia i nawyków żywieniowych. Farmakoterapia obejmuje głównie leki antycholinergiczne (np. solifenacyna, tolterodyna) oraz β3-adrenomimetyki (mirabegron). W przypadkach opornych na leczenie rozważa się terapie inwazyjne, takie jak iniekcje toksyny botulinowej do wypieracza, neuromodulację nerwów krzyżowych lub augmentację pęcherza.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl