nieropne zapalenie tarczycy

Nieropne zapalenie tarczycy, znane również jako podostre zapalenie tarczycy lub zapalenie tarczycy de Quervaina, to stan zapalny gruczołu tarczowego o charakterze samoustępującym. Schorzenie to najczęściej pojawia się po przebytej infekcji wirusowej górnych dróg oddechowych i cechuje się bólem oraz tkliwością w okolicy tarczycy, często promieniującymi do ucha, szczęki lub potylicy.

W obrazie klinicznym dominują objawy ogólne jak gorączka, osłabienie, bóle mięśniowe oraz miejscowe: ból i obrzęk tarczycy. Charakterystyczną cechą jest dwufazowy przebieg – początkowo pacjenci doświadczają objawów nadczynności tarczycy (tachykardia, drżenie rąk, nadmierna potliwość) związanych z uszkodzeniem komórek pęcherzykowych i uwolnieniem hormonów, następnie przejściowej niedoczynności, aż do powrotu prawidłowej funkcji gruczołu.

Diagnostyka nieropnego zapalenia tarczycy opiera się na badaniu fizykalnym, oznaczeniu parametrów zapalnych (podwyższone OB, CRP), hormonów tarczycy oraz przeciwciał przeciwtarczycowych (zwykle nieobecne). Pomocne jest także badanie ultrasonograficzne, które ukazuje powiększenie gruczołu z obszarami o obniżonej echogeniczności. W leczeniu stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, a w cięższych przypadkach kortykosteroidy. Rokowanie jest dobre – większość pacjentów uzyskuje całkowitą remisję w ciągu 6-12 miesięcy.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl