farmakoterapia dermatologiczna
Farmakoterapia dermatologiczna obejmuje stosowanie substancji leczniczych w formie miejscowej lub ogólnoustrojowej w leczeniu chorób skóry. W leczeniu miejscowym wykorzystuje się różne postacie leków, takie jak maści, kremy, żele, roztwory, zawiesiny czy pianki, których wybór zależy od rodzaju zmiany skórnej, jej lokalizacji oraz preferencji pacjenta.
Główne grupy leków stosowanych w dermatologii to kortykosteroidy miejscowe (o różnej sile działania, stosowane w chorobach zapalnych skóry), leki przeciwgrzybicze (azole, allilaminny), antybiotyki miejscowe i ogólne, retinoidy (miejscowe i doustne, stosowane m.in. w trądziku i łuszczycy), leki immunomodulujące (takrolimus, pimekrolimus) oraz leki biologiczne.
W leczeniu chorób skóry istotna jest indywidualizacja terapii z uwzględnieniem nasilenia objawów, lokalizacji zmian, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Farmakoterapia dermatologiczna wymaga również monitorowania skuteczności i bezpieczeństwa, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu niektórych preparatów (np. steroidów miejscowych, które mogą powodować zanik skóry).
Nowoczesna farmakoterapia dermatologiczna obejmuje również leki biologiczne, które zrewolucjonizowały leczenie ciężkich postaci łuszczycy, atopowego zapalenia skóry czy pokrzywki przewlekłej. Leki te, ukierunkowane na specyficzne mediatory zapalenia, pozwalają na skuteczne leczenie przypadków opornych na terapie konwencjonalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Locoid 1 mg/g
Preparat Locoid w postaci kremu zawiera 17-maślan hydrokortyzonu w stężeniu 1 mg/g i jest przeciwwskazany do stosowania na zmiany skórne o etiologii infekcyjnej, w tym bakteryjnej (np. kiła, gruźlica), wirusowej (ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec), grzybiczej oraz pasożytniczej. Kortykosteroid może maskować objawy infekcji, obniżać lokalną odpowiedź immunologiczną i prowadzić do rozprzestrzeniania się patogenów. Ponadto, nie należy aplikować leku na owrzodzenia skóry i otwarte rany ze względu na ryzyko opóźnienia gojenia i zwiększonego wchłaniania substancji czynnej. Preparat jest również przeciwwskazany w przypadku zapalenia skóry wokół ust (dermatitis perioralis), trądziku pospolitego oraz trądziku różowatego, gdyż może nasilać objawy tych schorzeń i pogarszać stan skóry.
badanie dermatologiczne, farmakoterapia dermatologiczna, gruźlica skóry, infekcja wirusowa, kiła, kortykosteroid, maślan hydrokortyzonu, nadwrażliwość, opryszczka, ospa wietrzna, owrzodzenie skóry, półpasiec, reakcja alergiczna, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie okołoustne, zapalenie skóry wokół ust, zarażenie pasożytnicze - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z kłącza pięciornika – Interakcje
Wyciąg z kłącza pięciornika (Tormentillae extractum fluidum) jest składnikiem aktywnym maści Tormexal forte, zawierającej 3 g wyciągu na 100 g maści, wraz z tlenkiem cynku (20 g), ichtamolem (2 g) i boraksem (1 g). Dotychczas nie stwierdzono potwierdzonych interakcji tego preparatu z innymi lekami, w tym z alkoholem spożywanym doustnie, co jest zgodne z brakiem systemowego wchłaniania substancji. Jednak ze względu na miejscową aplikację i obecność innych składników aktywnych, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów dermatologicznych na tę samą powierzchnię skóry, zwłaszcza miejscowych kortykosteroidów, antybiotyków oraz preparatów zawierających alkohol, które mogą potencjalnie zmieniać wchłanianie lub nasilać działanie drażniące skóry.
antybiotyk miejscowy, boraks, charakterystyka produktu leczniczego, działanie drażniące, farmakoterapia dermatologiczna, ichtamol, interakcja lekowa, kortykosteroid miejscowy, lek miejscowy, podrażnienie skóry, preparat dermatologiczny, tlenek cynku, Tormexal forte, wchłanianie systemowe, wyciąg płynny z kłącza pięciornika, wyciąg z kłącza pięciornika