dehydrometabolit
Dehydrometabolit to substancja powstająca w wyniku procesu dehydrogenacji metabolitu, czyli produktu przemiany materii. Proces dehydrogenacji polega na usunięciu atomów wodoru z cząsteczki, co prowadzi do powstania wiązań nienasyconych.
W organizmie dehydrometabolity mogą powstawać jako produkty pośrednie lub końcowe wielu szlaków metabolicznych. Ich obecność i stężenie może mieć znaczenie diagnostyczne w rozpoznawaniu zaburzeń metabolicznych. Niektóre dehydrometabolity wykazują aktywność biologiczną, która może różnić się od aktywności ich związków macierzystych.
W diagnostyce laboratoryjnej identyfikacja dehydrometabolitów najczęściej odbywa się przy użyciu zaawansowanych technik analitycznych, takich jak chromatografia cieczowa sprzężona ze spektrometrią mas (LC-MS) czy spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR). Znajomość profilu dehydrometabolitów może dostarczyć ważnych informacji o stanie metabolicznym pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilostazol LEK-AM 100 mg
Cylostazol, stosowany w terapii choroby naczyń obwodowych, wykazuje szybkie osiągnięcie stanu stacjonarnego po podaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę, w ciągu 4 dni. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminami, a jego metabolity również wykazują znaczne powinowactwo do białek (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Cylostazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, dając dwa aktywne metabolity: dehydrometabolit o działaniu przeciwagregacyjnym 4-7 razy silniejszym niż lek macierzysty oraz 4′-trans-hydroksymetabolit o aktywności około 20% cylostazolu. Stężenia metabolitów w osoczu wynoszą około 41% (dehydrometabolit) i 12% (4′-trans-hydroksymetabolit) w stosunku do cylostazolu (AUC). Okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie nerkowe (74%) oraz z kałem (26%).
4′-trans-hydroksymetabolit, AUC, choroba naczyń obwodowych, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocilostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne, faza eliminacji, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem - Leksykon substancji czynnych
Cylostazol – Właściwości farmakokinetyczne
Cylostazol, stosowany w terapii chorób naczyń obwodowych, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego po 4 dniach podawania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95-98%), głównie albuminami, a jego metabolity – dehydrocylostazol i 4′-trans-hydroksycylostazol – wykazują różne stopnie wiązania (odpowiednio 97,4% i 66%). Metabolizm cylostazolu odbywa się głównie przez CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP1A2, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Dehydrocylostazol wykazuje 4-7-krotnie silniejsze działanie przeciwagregacyjne niż lek macierzysty, a 4′-trans-hydroksymetabolit ma około 20% aktywności cylostazolu. Okres półtrwania cylostazolu i jego metabolitów wynosi około 10,5 godziny, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm i wydalanie metabolitów z moczem (74% dawki), bez obecności niezmienionego leku w moczu.
aktywność przeciwagregacyjna, albumina, AUC, biodostępność leku, biotransformacja, choroba naczyń obwodowych, ciężka niewydolność nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzym wątrobowy, faza eliminacji, indukcja enzymów mikrosomalnych, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie osoczowe, metabolit cylostazolu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny osocza, stężenie terapeutyczne, trans-hydroksymetabolit, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Decilosal 100 mg
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym i wazodylatacyjnym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawany w dawce 150 mg dwa razy na dobę nie wydłuża czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak współstosowanie z ASA zwiększa hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a z klopidogrelem wymaga ostrożności i monitorowania czasu krwawienia. W przypadku doustnych antykoagulantów, takich jak warfaryna, pomimo braku wpływu na metabolizm i parametry krzepnięcia, zaleca się częste kontrole ze względu na ryzyko krwawień. Stosowanie cylostazolu jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe. Należy również zwrócić uwagę na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających ciśnienie tętnicze oraz alkoholu, który może dodatkowo zwiększać ryzyko krwawień i hipotensji.
4′-trans-hydroksymetabolit, agregacja płytek, alkaloid sporyszu, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas krwawienia, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, enzym cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, hipotensja, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lowastatyna, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, symwastatyna, tachykardia, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik krzepliwości, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Cilozek 50 mg
Cylostazol, będący inhibitorem fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W badaniach klinicznych dawka 150 mg dwa razy na dobę nie wydłużała czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) zwiększało hamowanie agregacji płytek o 23-25%, bez istotnego wzrostu krwawień. Kombinacja cylostazolu z klopidogrelem nie powodowała dodatkowego wydłużenia czasu krwawienia, choć badanie CASTLE wskazało na wyższe ryzyko krwotoków przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu, ASA i cylostazolu. Stosowanie cylostazolu z warfaryną nie wpływało na PT, aPTT ani czas krwawienia, jednak zaleca się ostrożność i regularne monitorowanie. Przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe ze względu na znaczne ryzyko krwawień.
4′-trans-hydroksymetabolit, agregacja płytek, azolowy lek przeciwgrzybiczny, ciśnienie tętnicze, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krwawienia, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, erytromycyna, fenytoina, indeks terapeutyczny, induktor izoenzymu, inhibitor enzymu cytochromu P-450, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketokonazol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, metabolizm wątrobowy, omdlenie, omeprazol, ryfampicyna, tachykardia, układ krzepnięcia, warfaryna, wskaźnik krzepliwości, ziele dziurawca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilozek 50 mg
Cylostazol, stosowany w terapii choroby naczyń obwodowych, wykazuje przewidywalną farmakokinetykę przy dawkowaniu 100 mg dwa razy na dobę, osiągając stan stacjonarny w ciągu 4 dni. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminami, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Metabolizm odbywa się intensywnie w wątrobie, głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C19 i CYP1A2, bez indukcji enzymów mikrosomalnych, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Powstają dwa główne metabolity: dehydrocylostazol (41% AUC cylostazolu, aktywność 4-7 razy wyższa niż lek macierzysty) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol (12% AUC, aktywność około 20% cylostazolu). Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z okresem półtrwania około 10,5 godziny, a 74% dawki wydalane jest z moczem, głównie jako metabolity.
4′-trans-hydroksycylostazol, 4′-trans-hydroksymetabolit, albumina, AUC, biodostępność leku, choroba naczyń obwodowych, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka, farmakokinetyka nieliniowa, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Stepcil 100 mg
Cylostazol, jako inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. W badaniach klinicznych dawka 150 mg dwa razy na dobę nie wydłużała czasu krwawienia, jednak jednoczesne stosowanie z ASA zwiększało hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a z klopidogrelem nie wpływało istotnie na czas krwawienia, choć obserwowano zwiększone ryzyko krwotoków przy terapii skojarzonej z ASA i klopidogrelem. Przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe. W przypadku warfaryny i innych antykoagulantów doustnych zaleca się ostrożność i częste monitorowanie parametrów krzepliwości (PT, APTT, czas krwawienia) ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia.
agregacja płytek, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, bloker kanałów wapniowych, cisapryd, ciśnienie tętnicze, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzym cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, indeks terapeutyczny, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, metabolizm wątrobowy, odruchowa tachykardia, omeprazol, parametr krzepliwości, pimozyd, pochodna sporyszu, rifampicyna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, Stepcil, symwastatyna, układ krzepnięcia, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilozek 100 mg
Cilozek (cylostazol) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach stosowania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95-98%, głównie albuminami), co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Cylostazol jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP1A2, bez indukcji enzymów mikrosomalnych. Powstają dwa główne metabolity: dehydrocylostazol o działaniu przeciwagregacyjnym 4-7 razy silniejszym niż lek macierzysty (stanowi około 41% AUC cylostazolu) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol o aktywności około 20% (około 12% AUC). Pozorny okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm i wydalanie z moczem (74% dawki), przy nieoznaczalnej ilości niezmienionego leku w moczu.
4′-trans-hydroksycylostazol, 4′-trans-hydroksymetabolit, choroba naczyń obwodowych, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy wątrobowe, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Cylostazol – Interakcje
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. W badaniach klinicznych dawka 150 mg dwa razy na dobę nie wydłużała czasu krwawienia, jednak jednoczesne stosowanie z ASA zwiększało hamowanie agregacji płytek o 23-25%, bez istotnego wzrostu ryzyka krwawień. Kombinacja z klopidogrelem nie wpływała na PT, APTT ani liczbę płytek, ale wymaga ostrożności i monitorowania czasu krwawienia, zwłaszcza przy stosowaniu ≥2 leków przeciwpłytkowych lub przeciwzakrzepowych, co jest przeciwwskazane. W przypadku warfaryny brak wpływu na metabolizm i parametry krzepliwości, lecz zalecane jest częste monitorowanie. Cylostazol metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP2C19, a jego aktywność farmakologiczna może wzrastać pod wpływem inhibitorów tych enzymów, co wymaga redukcji dawki do 50 mg 2×/dobę (np. erytromycyna, ketokonazol, omeprazol). Słabe inhibitory CYP3A4 (diltiazem) i umiarkowane spożycie soku grejpfrutowego nie wymagają modyfikacji dawki.
atorwastatyna, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, enzym cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, makrolid, odruchowa tachykardia, omeprazol, parametry krzepliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, symwastatyna, warfaryna, ziele dziurawca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Decilosal 100 mg
Cylostazol, aktywny składnik leku Decilosal, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach podawania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminą, a także metabolity cylostazolu wykazują znaczne wiązanie (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Pozorny okres półtrwania cylostazolu wynosi 10,5 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C19 i CYP1A2, bez indukcji enzymów mikrosomalnych. Główne metabolity to dehydrocylostazol (4-7 razy silniejszy efekt przeciwagregacyjny, AUC ~41% cylostazolu) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol (aktywność 20% cylostazolu, AUC ~12%). Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (74% dawki), z nieoznaczalną ilością niezmienionego leku, co potwierdza konieczność metabolizmu przed wydaleniem.
4′-trans-hydroksymetabolit, albumina, białko osocza, choroba naczyń obwodowych, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, Decilosal, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzym mikrosomalny, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, okres półtrwania, stan stacjonarny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Cilostazol LEK-AM 50 mg
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie cylostazolu w dawce 150 mg dwa razy na dobę nie wydłuża czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak jednoczesne podawanie z lekami przeciwpłytkowymi (np. ASA, klopidogrelem) zwiększa hamowanie agregacji płytek o 23-25% i może podnosić ryzyko krwawień, zwłaszcza w terapii trójlekowej (ASA + klopidogrel + cylostazol). Cylostazol jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2C19, a inhibitory tych enzymów (np. erytromycyna, ketokonazol, omeprazol) zwiększają AUC cylostazolu odpowiednio o 72-117% i całkowitą aktywność farmakologiczną o 34-47%, co wymaga redukcji dawki do 50 mg dwa razy na dobę. Współistniejące stosowanie z substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. lowastatyna, cyzapryd) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak miopatia czy rabdomioliza.
agregacja płytek, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, efekt hipotensyjny, erytromycyna, funkcja płytek krwi, induktor izoenzymu CYP2C19, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy III, ketokonazol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lowastatyna, odruchowa tachykardia, omeprazol, parametr krzepnięcia, proces krzepnięcia, rabdomioliza, statyna, terapia trójlekowa, trans-hydroksymetabolit, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noclaud 100 mg
Cylostazol, substancja czynna leku Noclaud 100 mg, wykazuje przewidywalną farmakokinetykę z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach podawania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminą. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do powstania dwóch głównych metabolitów: dehydrometabolitu o 4-7-krotnie silniejszej aktywności przeciwagregacyjnej i 4′-trans-hydroksymetabolitu o znacznie niższej aktywności (około 20% aktywności substancji macierzystej). Okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (74%) i kałem, bez obecności niezmienionego leku w moczu.
4′-trans-hydroksycylostazol, 4′-trans-hydroksymetabolit, aktywność przeciwagregacyjna, albumina, AUC, choroba naczyń obwodowych, ciężka niewydolność nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, indukcja wątrobowych enzymów mikrosomalnych, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, równowaga farmakodynamiczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilostazol LEK-AM 50 mg
Cylostazol, podawany w dawce 100 mg dwa razy na dobę, osiąga stan stacjonarny w ciągu 4 dni terapii u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminą, a jego metabolity wykazują zróżnicowane powinowactwo do białek (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Metabolizm cylostazolu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do powstania dwóch aktywnych metabolitów: dehydrocilostazolu (4-7 razy silniejszy efekt przeciwagregacyjny) oraz 4′-trans-hydroksycilostazolu (aktywność stanowi 20% leku macierzystego). Stężenia metabolitów w osoczu, wyrażone jako AUC, wynoszą około 41% i 12% stężenia cylostazolu. Okres półtrwania cylostazolu i jego metabolitów wynosi około 10,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (74% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez kał (26%).
albumina, AUC, choroba naczyń obwodowych, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocilostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne wątrobowe, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, stan stacjonarny leku, trans-hydroksymetabolit, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby