leki anty-VEGF
Leki anty-VEGF (anty-naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu) to grupa leków biologicznych, które hamują działanie VEGF – białka stymulującego powstawanie nowych naczyń krwionośnych. Mechanizm ich działania polega na blokowaniu receptorów VEGF lub wiązaniu wolnego VEGF, co prowadzi do zahamowania patologicznej angiogenezy.
Najczęściej stosowane leki z tej grupy to bewacyzumab (Avastin), ranibizumab (Lucentis), aflibercept (Eylea) oraz brolucizumab (Beovu). Znajdują one zastosowanie głównie w okulistyce w leczeniu wysiękowej postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD), obrzęku plamki w przebiegu cukrzycy (DME), retinopatii cukrzycowej oraz zakrzepu żyły środkowej siatkówki. W onkologii stosowane są w terapii wielu nowotworów, m.in. raka jelita grubego, płuca, nerki czy jajnika.
Podanie leków anty-VEGF w okulistyce odbywa się najczęściej w formie iniekcji doszklistkowych. Terapia wymaga regularnych podań w określonych odstępach czasu, zależnych od konkretnego preparatu i schorzenia. Wśród działań niepożądanych wymienia się możliwe powikłania oczne (zapalenie wnętrza gałki ocznej, zaćma, zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe) oraz rzadziej występujące powikłania ogólnoustrojowe (incydenty zakrzepowo-zatorowe, nadciśnienie tętnicze).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej – Leczenie
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej (AMD) odpowiada za 10-15% przypadków AMD, ale jest przyczyną około 90% poważnej utraty widzenia. Patomechanizm opiera się na neowaskularyzacji podsiatkówkowej z przeciekaniem płynu i krwi, prowadząc do szybkiej utraty widzenia centralnego. Standardem leczenia są iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF, które blokują czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, hamując angiogenezę i zmniejszając obrzęk plamki. Leki stosowane w terapii to m.in. ranibizumab (co 4 tygodnie), aflibercept (co 8 tygodni), brolucizumab (co 12 tygodni) oraz faricimab (co 12-16 tygodni), a także off-label bewacyzumab. Skuteczność terapii anty-VEGF jest wysoka: u 90-95% pacjentów zatrzymuje się dalsza utrata wzroku, u 70% wzrok pozostaje stabilny lub poprawia się nieznacznie, a u 30-40% obserwuje się znaczącą poprawę widzenia. Schemat leczenia rozpoczyna się od fazy nasycającej (3 comiesięczne iniekcje), po której stosuje się różne strategie podtrzymujące, takie jak schemat treat-and-extend czy podawanie leków pro re nata (PRN).
aflibercept, angiopoetyna-2, bewacyzumab, brolucizumab, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, endophthalmitis, faricimab, formuła AREDS2, fotokoagulacja laserowa, laser, leki anty-VEGF, mokra postać AMD, nieprawidłowe naczynia krwionośne, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, plamka żółta, ranibizumab, siatka Amslera, telomeraza, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, terapia laserowa, wektor wirusowy, zastrzyk doszklistkowy, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem - Leksykon chorób i schorzeń
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej – Objawy
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej (AMD) to zaawansowana forma choroby, charakteryzująca się neowaskularyzacją naczyniówkową, prowadzącą do przecieku płynu i krwi pod siatkówkę oraz szybkim pogorszeniem widzenia centralnego. Stanowi około 10-20% przypadków AMD, ale odpowiada za 80-90% poważnej utraty wzroku. Choroba dotyczy głównie osób powyżej 50. roku życia, a jej progresja jest szybka i agresywna, z nagłym początkiem objawów takich jak zniekształcenie widzenia (faliste linie), mroczki centralne, obniżona ostrość i kontrast widzenia oraz trudności w adaptacji do ciemności. Patogeneza opiera się na nadmiernej ekspresji VEGF, co prowadzi do rozwoju nieprawidłowych naczyń krwionośnych, obrzęku, krwawienia i bliznowacenia plamki żółtej. Bez leczenia anty-VEGF, 79-90% oczu z mokrą postacią AMD osiąga ślepotę prawną (ostrość wzroku <20/200).
adaptacja do ciemności, błona Brucha, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dołek siatkówki, fotokoagulacja laserowa, fovea, leki anty-VEGF, mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej, mroczki, neowaskularne zwyrodnienie plamki żółtej, neowaskularyzacja, neowaskularyzacja naczyniówkowa, nieprawidłowe naczynia krwionośne, odwarstwienie siatkówki, promieniowanie UV, siatka Amslera, ślepota prawna, suplement AREDS2, terapia fotodynamiczna, uszkodzenie fotoreceptorów, uszkodzenie siatkówki, utrata widzenia centralnego, wrażliwość na kontrast - Leksykon chorób i schorzeń
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej (wet AMD) to zaawansowana forma AMD, charakteryzująca się neowaskularyzacją podplamkową prowadzącą do przeciekania naczyń, obrzęku i bliznowacenia, co skutkuje szybką utratą widzenia centralnego. Stanowi około 10-20% przypadków AMD, ale odpowiada za 90% ciężkiej utraty wzroku. Diagnostyka opiera się na ocenie ostrości wzroku, OCT i angiografii fluoresceinowej. Leczenie pierwszego rzutu to iniekcje anty-VEGF, takie jak ranibizumab, aflibercept, brolucizumab czy faricimab, podawane co 4-12 tygodni w celu hamowania angiogenezy i redukcji przeciekania naczyń. Terapia anty-VEGF zmniejsza utratę wzroku o 41% i ryzyko utraty samodzielności o 19%. Kompleksowa opieka obejmuje monitorowanie progresji, edukację pacjenta i rodziny, wsparcie psychospołeczne oraz rehabilitację wzroku, w tym stosowanie siatki Amslera i urządzeń wspomagających widzenie.
aflibercept, angiografia fluoresceinowa, bewacyzumab, brolucizumab, faricimab, kwasy omega-3, leki anty-VEGF, lupa, luteina, mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej, nieprawidłowe naczynia krwionośne, odwarstwienie siatkówki, optyczna koherentna tomografia, ostrość wzroku, ranibizumab, rehabilitacja wzroku, siatka Amslera, sucha postać AMD, suplementacja witaminowo-mineralna, terapeuta zajęciowy, terapia genowa, terapia komórkami macierzystymi, utrata widzenia centralnego, widzenie centralne, zeaksantyna, zniekształcenie obrazu, zwyrodnienie plamki związane z wiekiem