hiperkaliemia miejscowa
Hiperkaliemia miejscowa to podwyższone stężenie potasu (K+) w ograniczonym obszarze ciała, najczęściej w tkankach, które nie odzwierciedla ogólnego stężenia potasu we krwi. Może być efektem lokalnego uszkodzenia tkanek, urazu, niedokrwienia lub martwicy, gdy potas uwalniany jest z uszkodzonych komórek do przestrzeni międzykomórkowej.
Zjawisko to często obserwuje się przy zmiażdżeniach, oparzeniach, rabdomiolizie ograniczonej do jednej kończyny czy po długotrwałym ucisku tkanek. W przeciwieństwie do hiperkaliemii ogólnoustrojowej, hiperkaliemia miejscowa może nie dawać typowych objawów elektrokardiograficznych, ale może prowadzić do lokalnych zaburzeń funkcji mięśni, nerwów oraz mikrokrążenia.
Diagnostyka hiperkaliemii miejscowej opiera się głównie na badaniu klinicznym oraz pomiarach stężenia potasu w tkankach przy użyciu specjalistycznych metod. Leczenie polega przede wszystkim na usunięciu przyczyny, zapewnieniu odpowiedniego przepływu krwi przez dotknięty obszar oraz wspomaganiu eliminacji nadmiaru potasu poprzez płynoterapię i w razie potrzeby stosowanie leków przyspieszających transport potasu do komórek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kalii chloridum 0,15% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (1,5 mg + 9 mg)/ml
Roztwór do infuzji Kalii chloridum 0,15% + Natrii chloridum 0,9% Kabi zawiera 20 mmol/l K+, 154 mmol/l Na+ oraz 174 mmol/l Cl– i wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego, równowagi kwasowo-zasadowej oraz nawodnienia pacjenta. W leczeniu odwodnienia izotonicznego zaleca się podawanie 500 ml do 3 litrów na dobę. W profilaktyce hipokaliemii dawka potasu nie powinna przekraczać 50 mmol/dobę (ok. 2,5 l roztworu), natomiast w leczeniu hipokaliemii u dorosłych podaje się 20 mmol potasu w ciągu 2-3 godzin (7-10 mmol/godz.), z koniecznością monitorowania EKG. U dzieci dawka wynosi 0,3-0,5 mmol/kg mc./godz., maksymalnie 2-3 mmol/kg mc./dobę, z częstym kontrolowaniem parametrów laboratoryjnych. U pacjentów z niewydolnością nerek dawki należy odpowiednio zmniejszyć i dostosować na podstawie regularnych badań elektrolitów.
badanie laboratoryjne, chlorek potasu, chlorek sodu, droga dożylna, hiperkaliemia miejscowa, hipokaliemia, leczenie hipokaliemii, odwodnienie izotoniczne, odwodnienie pozakomórkowe, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, stężenie elektrolitów, stężenie jonów, stwardnienie żył, zaburzenie czynności nerek, zapis EKG, żyła centralna, żyła obwodowa