VZV
VZV (Varicella-Zoster Virus) to wirus z rodziny Herpesviridae, który powoduje dwie odrębne jednostki chorobowe: ospę wietrzną (pierwotne zakażenie) oraz półpasiec (reaktywacja latentnego wirusa). Wirus po pierwotnym zakażeniu pozostaje w zwojach nerwowych w stanie uśpienia i może ulec reaktywacji nawet po wielu latach.
Ospa wietrzna charakteryzuje się wysypką pęcherzykową, gorączką i ogólnym osłabieniem. Półpasiec objawia się najczęściej jednostronną, bolesną wysypką zlokalizowaną w obrębie jednego lub kilku dermatomów, często poprzedzoną neuralgicznym bólem. Neuralgia popółpaścowa może utrzymywać się miesiącami po ustąpieniu zmian skórnych.
Diagnostyka VZV obejmuje głównie badania serologiczne (IgM, IgG), PCR materiału z wykwitów skórnych oraz badania immunohistochemiczne. W leczeniu stosuje się leki przeciwwirusowe (acyklowir, walacyklowir, famcyklowir), szczególnie u pacjentów z grup ryzyka powikłań. Dostępne są szczepionki przeciwko VZV, zalecane zarówno w profilaktyce ospy wietrznej u dzieci, jak i półpaśca u osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – inVirum 200 mg
Acyklowir, substancja czynna leku inVirum, jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego o kodzie ATC J05AB01, wykazującym wysoką selektywność działania przeciwwirusowego wobec wirusów Herpes simplex typu 1 i 2 (HSV-1, HSV-2) oraz wirusa Varicella-zoster (VZV). Mechanizm działania opiera się na fosforylacji acyklowiru przez wirusową kinazę tymidynową do formy monofosforanowej, a następnie przez enzymy komórkowe do trójfosforanu, który jest wbudowywany w wirusowy DNA, prowadząc do zahamowania syntezy łańcucha DNA i replikacji wirusa. Dzięki temu mechanizmowi lek wykazuje niską toksyczność wobec komórek gospodarza, gdyż aktywacja acyklowiru zachodzi wyłącznie w komórkach zakażonych wirusem. Preparat dostępny jest w postaci tabletek zawierających 200 mg substancji czynnej.
acyklowir, analog nukleozydu purynowego, dwufosforan acyklowiru, fosforylacja, herpes simplex, Herpesviridae, HSV-1, HSV-2, kinaza tymidynowa, lek przeciwwirusowy, nukleozyd, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, ospa wietrzna, polimeraza DNA, półpasiec, synteza łańcucha DNA, toksyczność leku, trójfosforan acyklowiru, VZV, wirus varicella zoster, zakażenie herpeswirusem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Milgamma N (50 mg + 50 mg + 0,5 mg)/ml
Milgamma N to lek złożony w postaci roztworu do wstrzykiwań domięśniowych, zawierający tiaminy chlorowodorek (100 mg/ampułkę), pirydoksyny chlorowodorek (100 mg/ampułkę) oraz cyjanokobalaminę (1 mg/ampułkę). Preparat wykazuje kompleksowe działanie na układ nerwowy i jest wskazany w leczeniu różnorodnych schorzeń neurologicznych, takich jak zapalenia nerwów, neuralgie, polineuropatie (w tym cukrzycowe, alkoholowe i inne), mialgie, zespoły korzonkowe, pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, półpasiec oraz porażenie nerwu twarzowego. Lek stosowany jest także jako terapia wspomagająca w niedoborach witamin z grupy B oraz w okresach zwiększonego zapotrzebowania na te witaminy. Preparat przeznaczony jest wyłącznie dla dorosłych, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży.
alkohol benzylowy, ból neuropatyczny, cyjanokobalamina, hiperglikemia, lidokaina chlorowodorek, mialgia, neuralgia, niedobór witaminowy, pirydoksyna chlorowodorek, polineuropatia, polineuropatia alkoholowa, polineuropatia cukrzycowa, półpasiec, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, tiamina chlorowodorek, VZV, witaminy z grupy B, zapalenie nerwów, zespół korzonkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Zapobieganie i profilaktyka
Uwiteus, czyli zapalenie błony naczyniowej oka, obejmuje tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę, stanowiąc istotne zagrożenie dla wzroku, odpowiadając za około 10% przypadków ślepoty w USA. Profilaktyka uwiteusa opiera się na regularnych badaniach okulistycznych (zalecane co 1-2 lata lub częściej przy chorobach współistniejących), stosowaniu ochrony oczu w celu zapobiegania urazom, skutecznym leczeniu chorób ogólnoustrojowych (np. autoimmunologicznych, infekcji) oraz unikaniu czynników ryzyka, takich jak palenie czy niedobór witaminy D. Przedoperacyjna profilaktyka u pacjentów z uwiteusem obejmuje doustne kortykosteroidy (prednizolon 0,5 mg/kg/dzień przez 2 tygodnie) oraz u chorych z podejrzeniem herpetycznego uwiteusa acyklowir 800 mg/dzień przez 1 miesiąc. Szczepienia przeciwko VZV u osób powyżej 50. roku życia zmniejszają ryzyko półpaśca i powikłań uwiteusowych. Rifabutyna w dawce 300 mg/dzień stosowana u pacjentów HIV z CD4+ <100/μL zapobiega MAC i rzadko wywołuje uwiteus, jednak wyższe dawki w połączeniu z innymi lekami zwiększają ryzyko zapalenia.
anatomia oka, badanie okulistyczne, błona naczyniowa oka, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra wtórna, kortykosteroidy, kwasy omega-3, leki biologiczne, leki immunosupresyjne, leki przeciwwirusowe, leptospiroza, medycyna ajurwedyjska, metotreksat, obrzęk plamki żółtej, przedni uwiteus, remisja choroby, rifabutyna, uwiteus, VZV, witamina D, zaćma powikłana, zapalenie tęczówki, zespół Behceta, zrosty tylne - Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poopółpaścowa – Patofizjologia i mechanizm
Neuralgia poopółpaścowa (PHN) to przewlekły ból neuropatyczny utrzymujący się co najmniej 3 miesiące po wygojeniu zmian skórnych półpaśca, lokalizujący się w dermatomach objętych wysypką. Patofizjologia PHN obejmuje uszkodzenie neuronów obwodowych i ośrodkowych, prowadzące do sensytyzacji obwodowej i ośrodkowej oraz zjawiska deaferentacji. W badaniach histologicznych stwierdza się zanik mieliny, aksonów i rogów grzbietowych rdzenia kręgowego, co koreluje z objawami bólowymi. Kluczową rolę odgrywają mediatory zapalne (substancja P, bradykinina, cytokiny IL-1, IL-6, TNF-α), które obniżają próg pobudliwości nocyceptorów i nasilają procesy zapalne. Wysoki poziom IL-6 w surowicy koreluje z nasileniem bólu, a leczenie pregabaliną obniża wartości OB i CRP, wskazując na zmniejszenie stanu zapalnego. Mechanizmy molekularne obejmują m.in. kanały wapniowe, receptory NMDA, TRPV1 i TRPA1, które modulują transmisję bólu i są celami terapeutycznymi, np. kapsaicyna działa poprzez defunkcjonalizację receptorów TRPV1. Neurotransmitery takie jak CGRP i substancja P oraz ich receptory (NK-1R) są zaangażowane w patogenezę bólu, a antagonista NK-1R, aprepitant, wykazuje potencjał terapeutyczny poprzez hamowanie rozprzestrzeniania wirusa i aktywacji mikrogleju.
allodynia, antagonista receptora NMDA, ból neuropatyczny, CGRP, GABA, herpes zoster, hiperalgezja, kwas gamma-aminomasłowy, neuralgia poopółpaścowa, patofizjologia, peptyd związany z genem kalcytoniny, receptor neurokinin 1, sensytyzacja obwodowa, sensytyzacja ośrodkowa, substancja P, układ nerwowy współczulny, VZV, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus półpaśca, włókna C, włókno nerwowe, zwój korzenia grzbietowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aciclovir Aurovitas 400 mg
Acyklowir, substancja czynna preparatu Aciclovir Aurovitas 400 mg, jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego o wysokiej selektywności wobec wirusów z grupy herpes, w tym HSV-1, HSV-2 oraz VZV. Mechanizm działania opiera się na aktywacji przez wirusową kinazę tymidynową (TK), która fosforyluje acyklowir do monofosforanu, a następnie enzymy komórkowe przekształcają go do trifosforanu. Trifosforan acyklowiru hamuje wirusową polimerazę DNA, prowadząc do przerwania syntezy łańcucha DNA i zahamowania replikacji wirusa. Dzięki niskiej toksyczności wobec komórek gospodarza i silnemu działaniu przeciwwirusowemu, acyklowir charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, co jest istotne w terapii zakażeń herpeswirusowych.
aktywność przeciwwirusowa, analog nukleozydu, difosforan acyklowiru, herpes simplex, HSV-1, HSV-2, kinaza tymidynowa, lek przeciwwirusowy, monofosforan acyklowiru, nukleozydy i nukleotydy, obniżona odporność, ospa wietrzna, polimeraza DNA, półpasiec, replikacja wirusowa, szczep wirusowy, terapia przeciwwirusowa, trifosforan acyklowiru, Varicella-zoster, VZV, wirus herpes, zakażenie narządów płciowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aciclovir Altan 250 mg/ml
Aciclovir Altan w dawce 250 mg, podawany dożylnie w formie roztworu do infuzji, jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń wirusami z rodziny Herpesviridae, w tym HSV i VZV, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością (po przeszczepach, onkologicznych, z HIV, wrodzonymi niedoborami odporności czy poddawanych terapii glikokortykosteroidami). Lek stosuje się w ciężkich zakażeniach, takich jak rozsiane zmiany skórne i błon śluzowych, zajęcie narządów wewnętrznych (zapalenie płuc, wątroby, przełyku), pierwotne zakażenia narządów płciowych o ciężkim przebiegu, półpasiec oczny i rozsiany oraz powikłania neurologiczne. Szczególnym wskazaniem jest opryszczkowe zapalenie mózgu, wymagające natychmiastowego leczenia dożylnego w celu osiągnięcia terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym. U noworodków zakażenia HSV mogą przebiegać z zajęciem skóry, oczu, OUN lub uogólnione, co stanowi stan zagrożenia życia i wymaga pilnej terapii.
acyklowir, AIDS, chemioterapia onkologiczna, działanie niepożądane, funkcja nerek, herpes simplex, HSV, immunosupresja, nerw czaszkowy, obniżona odporność, opryszczka u noworodków, opryszczkowe zakażenie narządów płciowych, opryszczkowe zapalenie mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, półpasiec oczny, powikłanie neurologiczne, przeszczep narządów, sól sodowa, terapia dożylna, terapia glikokortykosteroidami, terapia immunosupresyjna, Varicella-zoster, VZV, wirus HIV, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wrodzony niedobór odporności, zakażenie herpeswirusem, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Heviran 200 mg
Heviran, zawierający acyklowir, dostępny jest w tabletkach o dawkach 200 mg, 400 mg i 800 mg. Dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia wirusowego, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. W leczeniu opryszczki pospolitej u dorosłych stosuje się 200 mg pięć razy na dobę (co 4 godziny, z przerwą nocną) przez 5 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich zakażeniach pierwotnych. U pacjentów z obniżoną odpornością dawkę można podwoić do 400 mg. Profilaktyka nawrotów u osób immunokompetentnych obejmuje 200 mg cztery razy na dobę lub 400 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zmniejszania dawki. W terapii ospy wietrznej i półpaśca zalecana dawka to 800 mg pięć razy na dobę przez 7 dni, z rozpoczęciem leczenia w ciągu 24 godzin od pojawienia się wysypki. Dawkowanie pediatryczne jest dostosowane do wieku i masy ciała, np. dzieci ≥6 lat otrzymują 800 mg cztery razy na dobę, a dzieci <2 lat 200 mg cztery razy na dobę.
acyklowir, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Herpes Simplex Virus, HSV, klirens kreatyniny, kumulacja acyklowiru, niewydolność nerek, obniżona odporność, okres prodromalny, opryszczka pospolita, ospa wietrzna, pacjent geriatryczny, pacjent immunokompetentny, pacjent pediatryczny, półpasiec, przeszczepienie szpiku, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, VZV, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HSV, zakażenie pierwotne, zmniejszona odporność - Leksykon leków
Interakcje leku – Priorix –
Szczepionka Priorix, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, może być podawana jednocześnie z wieloma innymi szczepionkami inaktywowanymi i skoniugowanymi, takimi jak DTPa, dTpa, Hib, IPV, OPV, HBV, HAV, MenB, MenC, MenACWY, VZV oraz szczepionka przeciw pneumokokom, pod warunkiem podania w różne miejsca ciała. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podaniu Priorix i szczepionki Bexsero (przeciw meningokokom grupy B), ze względu na zwiększone ryzyko gorączki, tkliwości w miejscu wstrzyknięcia, zmiany nawyków żywieniowych oraz drażliwości. W przypadku szczepionek zawierających żywe wirusy, które nie mogą być podane jednocześnie, zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 1 miesiąca. U pacjentów po podaniu ludzkiej immunoglobuliny lub transfuzji krwi szczepienie Priorix powinno być odroczone o 3 do 11 miesięcy, aby uniknąć obniżenia skuteczności szczepienia z powodu biernie nabytych przeciwciał.
anergia, anergia tuberkulinowa, doustna szczepionka przeciw polio, DTPA, fałszywie ujemny wynik, Haemophilus influenzae typu B, HAV, HBV, inaktywowana szczepionka przeciw polio, IPV, lek immunosupresyjny, ludzka immunoglobulina, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, szczepionka Bexsero, szczepionka Priorix, szczepionka przeciw meningokokom grupy B, szczepionka przeciw odrze śwince i różyczce, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw pneumokokom, test tuberkulinowy, transfuzja krwi, układ immunologiczny, VZV, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Acyklowir, zawarty w preparacie Aciclovir Aurovitas w dawce 200 mg, jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego z grupy leków przeciwwirusowych (kod ATC: J05AB01). Wykazuje selektywną aktywność hamującą replikację wirusów herpes, w tym HSV typu 1 i 2 oraz VZV, dzięki specyficznej fosforylacji przez wirusową kinazę tymidynową (TK). Mechanizm działania polega na przekształceniu acyklowiru do trifosforanu, który jest substratem dla wirusowej polimerazy DNA i powoduje przerwanie syntezy łańcucha DNA, co skutecznie hamuje replikację wirusa. Wysoka selektywność leku wynika z braku efektywnego wykorzystania acyklowiru przez kinazę tymidynową w zdrowych komórkach, co przekłada się na niską toksyczność dla gospodarza.
acyklowir, analog nukleozydu purynowego, fosforylacja, herpes simplex, HSV, inhibitor odwrotnej transkryptazy, kinaza tymidynowa, lek przeciwwirusowy, monofosforan acyklowiru, nukleozydy i nukleotydy, obniżona odporność, oporność wirusowa, polimeraza DNA, replikacja wirusa, trifosforan acyklowiru, Varicella-zoster, VZV, wirus herpes, wrażliwość na lek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Heviran 800 mg
Heviran, zawierający acyklowir, jest dostępny w dawkach 200 mg, 400 mg oraz 800 mg w formie tabletek powlekanych, stosowanych doustnie. W leczeniu zakażeń wirusem opryszczki pospolitej (HSV) u dorosłych z prawidłową odpornością zaleca się dawkę 200 mg pięć razy na dobę (co 4 godziny) przez 5 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich zakażeniach. U pacjentów z obniżoną odpornością dawka może być zwiększona do 400 mg pięć razy na dobę. Profilaktycznie u osób z prawidłową odpornością stosuje się 200 mg cztery razy na dobę (co 6 godzin) lub alternatywnie 400 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin), z możliwością stopniowego zmniejszania dawki. W leczeniu ospy wietrznej i półpaśca zalecana dawka to 800 mg pięć razy na dobę (co 4 godziny) przez 7 dni, z rozpoczęciem terapii w ciągu 24 godzin od pojawienia się zmian skórnych. Dawkowanie u dzieci jest dostosowane do wieku i masy ciała, np. dzieci powyżej 6 lat otrzymują 800 mg cztery razy na dobę, a dzieci poniżej 2 lat – 200 mg cztery razy na dobę.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. Przy klirensie kreatyniny poniżej 10 ml/min w leczeniu HSV zaleca się 200 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin). W terapii ospy wietrznej i półpaśca u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens 10-25 ml/min) stosuje się 800 mg trzy razy na dobę (co 8 godzin), a przy ciężkich zaburzeniach (<10 ml/min) – 800 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin). U osób w podeszłym wieku należy uwzględnić ryzyko upośledzenia funkcji nerek i zapewnić odpowiednie nawodnienie. Tabletki 800 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki, a przyjmowanie leku nie jest zależne od posiłków. Terapia profilaktyczna powinna być okresowo przerywana co 6-12 miesięcy w celu oceny przebiegu choroby.
acyklowir, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Herpes Simplex Virus, immunosupresja, klirens kreatyniny, nawodnienie organizmu, obniżona odporność, okres prodromalny, ospa wietrzna i półpasiec, profilaktyka opryszczki, przeszczepienie szpiku kostnego, tabletka powlekana, terapia zapobiegawcza, VZV, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HSV, zakażenie nawracające - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – VARIVAX nie mniej niż 1350 PFU/0,5 ml
Szczepionka VARIVAX, zawierająca żywy, atenuowany wirus ospy wietrznej (szczep Oka/Merck) w dawce co najmniej 1350 PFU na 0,5 ml, wykazuje wysoką skuteczność kliniczną w zapobieganiu ospie wietrznej. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność na poziomie 81-100% w różnych grupach wiekowych i schematach szczepień, z najlepszymi wynikami po podaniu dwóch dawek (skuteczność do 98% w ciągu 10 lat). Szczepienie w ciągu 3 dni od ekspozycji na wirusa może zapobiec rozwojowi choroby, a podanie szczepionki 4-5 dni po ekspozycji łagodzi przebieg ospy. W populacji dzieci 12 miesięcy do 12 lat, po jednej dawce, odsetek ciężkich przypadków ospy wietrznej wyniósł jedynie 1,7% w porównaniu do 36% w grupie nieszczepionej, co wskazuje na 95% względne zmniejszenie ciężkości choroby.
atenuowany wirus, badanie kohortowe, badanie przekrojowe, badanie z podwójnie ślepą próbą, dawka przypominająca, immunogenność szczepionki, jednostki PFU, miano przeciwciał, odpowiedź humoralna, ospa wietrzna, pamięć immunologiczna, półpasiec, profilaktyka poekspozycyjna, serokonwersja, seroprotekcja, średnia geometryczna miana, szczep Oka/Merck, szczepionka MMRV, VZV, wirus ospy wietrznej - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Epidemiologia
Ospa wietrzna (varicella) jest wysoce zakaźną chorobą wirusową wywoływaną przez wirus varicella-zoster (VZV), charakteryzującą się pęcherzykową wysypką, gorączką i złym samopoczuciem. Przed wprowadzeniem szczepień, zachorowalność w krajach o klimacie umiarkowanym sięgała 90% wśród dzieci do 10. roku życia, z wtórnym wskaźnikiem ataku w kontaktach domowych 90-100%. Okres inkubacji wynosi 10-21 dni, a zakaźność trwa od 1-2 dni przed wysypką do momentu pokrycia wszystkich zmian strupami (zwykle 5-7 dni). Epidemiologia wykazuje sezonowość w klimacie umiarkowanym (zima-wczesna wiosna) i odmienny wzorzec w tropikach (miesiące chłodne i suche). Globalnie rocznie notuje się około 140 mln przypadków, 4,2 mln hospitalizacji i 4200 zgonów, z tendencją spadkową dzięki szczepieniom. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, z rzadkim potwierdzeniem laboratoryjnym (PCR, izolacja wirusa, immunofluorescencja), które zyskuje na znaczeniu w dobie szczepień i zmniejszonej liczby dzikich zakażeń.
badanie immunofluorescencyjne, dochodzenie epidemiologiczne, droga kropelkowa, gorączka, nadzór epidemiologiczny, ognisko epidemiczne, okres inkubacji, okres zakaźności, płyn mózgowo-rdzeniowy, powikłania ospy wietrznej, przełamanie odporności poszczepiennej, reakcja łańcuchowa polimerazy, seropozytywność, system informacji geograficznej, szczepionka przeciw ospie wietrznej, VZV, wirus varicella zoster, wysypka pęcherzykowa, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hascovir Control 200 mg
Acyklowir, substancja czynna preparatu Hascovir Control, jest syntetycznym analogiem nukleozydu guanozyny, należącym do grupy leków przeciwwirusowych (ATC: J05AB01). Jego mechanizm działania opiera się na selektywnej aktywacji wewnątrzkomórkowej przez kinazę tymidyny indukowaną przez wirusa, co prowadzi do powstania trójfosforanu acyklowiru – aktywnej formy leku. Trójfosforan acyklowiru działa jako substrat i inhibitor polimerazy DNA wirusa HSV, blokując elongację łańcucha DNA i hamując replikację wirusową. Selektywność działania wynika z około 200-krotnie większego powinowactwa do kinazy tymidyny wirusa w porównaniu do kinazy komórek gospodarza, co ogranicza toksyczność dla zdrowych komórek.
acyklowir, analog nukleozydu, guanozyna, HSV-1, HSV-2, inhibitor odwrotnej transkryptazy, kinaza tymidyny, lek przeciwwirusowy, monofosforylacja, mononukleoza zakaźna, nukleozyd i nukleotyd, polimeraza DNA wirusa, replikacja wirusowa, terapia przeciwwirusowa, trójfosforan acyklowiru, VZV, wirus cytomegalii, wirus opryszczki zwykłej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hascovir 200 mg/5 ml
Lek Hascovir w postaci zawiesiny doustnej zawiera acyklowir w stężeniu 200 mg/5 ml (40 mg/ml) i jest stosowany w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki pospolitej, ospy wietrznej oraz półpaśca. Dawkowanie jest uzależnione od wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz stanu układu odpornościowego. W leczeniu opryszczki pospolitej u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat zaleca się 200 mg (5 ml) pięć razy na dobę (co 4 godziny z przerwą nocną), co daje dawkę dobową 1000 mg (25 ml) przez 5 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich przypadkach. Profilaktycznie u pacjentów immunokompetentnych stosuje się 200 mg (5 ml) cztery razy na dobę (800 mg/dobę) lub 400 mg (10 ml) dwa razy na dobę (800 mg/dobę). U pacjentów immunosupresyjnych dawki mogą być podwojone do 400 mg (10 ml) cztery razy na dobę (1600 mg/dobę). W leczeniu ospy wietrznej i półpaśca dawka wynosi 800 mg (20 ml) pięć razy na dobę (4000 mg/dobę) przez 7 dni, z koniecznością szybkiego rozpoczęcia terapii, najlepiej w ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się zmian skórnych. Dzieci poniżej 2 lat otrzymują połowę dawki dorosłych, a dawkowanie można także dostosować do masy ciała (20 mg/kg cztery razy na dobę, max. 800 mg). U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, szczególnie przy klirensie kreatyniny <10 ml/min, gdzie zaleca się 200 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin) w leczeniu opryszczki oraz odpowiednie modyfikacje dawkowania w przypadku ospy wietrznej i półpaśca (800 mg 3 razy na dobę przy umiarkowanych zaburzeniach i 800 mg 2 razy na dobę przy ciężkich zaburzeniach).
acyklowir, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka profilaktyczna, forma dożylna leku, Herpes Simplex Virus, klirens kreatyniny, leczenie profilaktyczne, nawodnienie organizmu, okres prodromalny, ospa wietrzna, pacjent immunokompetentny, pacjent immunosupresyjny, pacjent w podeszłym wieku, półpasiec, przeszczepienie szpiku, strzykawka doustna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, VZV, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zaburzenia wchłaniania, zaburzenie czynności nerek, zakażenie pierwotne, zawiesina doustna, zmiana skórna, zmniejszona odporność - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Diagnostyka i diagnoza
Iryt, czyli przednie zapalenie błony naczyniowej, to stan zapalny tęczówki, wymagający szybkiej diagnozy i leczenia w celu zapobiegania powikłaniom takim jak jaskra, zaćma, zrosty tęczówki czy trwała utrata wzroku. Diagnostyka opiera się na badaniu okulistycznym z użyciem lampy szczelinowej, gdzie kluczowym objawem jest obecność komórek zapalnych i białek („flare”) w komorze przedniej, ocenianych w skali 0-4+. Dodatkowo ocenia się przekrwienie rzęskowe, złogi ropotwórcze na śródbłonku rogówki, zrosty (synechiae), zmiany ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz obecność pierścienia Vossiusa w irycie pourazowym. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. owrzodzenie rogówki, jaskrę ostrą, zapalenie rogówki i twardówki oraz odwarstwienie siatkówki. Klasyfikacja irytu (ostry, przewlekły, nawracający, ziarniniakowy vs nieziarniniakowy, jednostronny vs obustronny) jest istotna dla wyboru terapii i dalszego postępowania.
angiografia fluoresceinowa, antygen HLA-B27, badanie dna oka, badanie lampą szczelinową, badanie okulistyczne, białe krwinki, choroba zapalna jelit, ciśnienie wewnątrzgałkowe, CRP, endoftalmit, enzym konwertujący angiotensynę, HSV, iryt idiopatyczny, iryt nawracający, iryt nieziarniniakowy, iryt pourazowy, iryt przewlekły, iryt ziarniniakowy, jaskra ostra, krople cykloplegiczne, krople steroidowe, lampa szczelinowa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, morfologia krwi, OB, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki, optyczna koherentna tomografia, owrzodzenie rogówki, perforacja gałki ocznej, próba tuberkulinowa, przeciwciała przeciwjądrowe, przednie zapalenie błony naczyniowej, sarkoidoza, spondyloartropatia, światłowstręt, tępy uraz oka, VZV, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie rogówki, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa