polineuropatia cukrzycowa

Polineuropatia cukrzycowa to jedno z najczęstszych przewlekłych powikłań cukrzycy, dotykające włókna nerwów obwodowych. Rozwija się u około 50% pacjentów z długotrwałą cukrzycą, zarówno typu 1, jak i typu 2. Patogeneza tego schorzenia jest złożona i obejmuje zarówno mechanizmy metaboliczne, jak i naczyniowe, prowadzące do uszkodzenia nerwów.

Klinicznie polineuropatia cukrzycowa najczęściej manifestuje się jako symetryczna, dystalna neuropatia czuciowo-ruchowa. Pacjenci zgłaszają parestezje, drętwienie, mrowienie oraz ból, szczególnie nasilony w godzinach nocnych. Objawy typowo rozpoczynają się od stóp i postępują proksymalnie. W badaniu fizykalnym stwierdza się osłabienie lub zniesienie czucia wibracji, dotyku, temperatury oraz obniżenie lub brak odruchów ścięgnistych.

Diagnostyka polineuropatii cukrzycowej opiera się na badaniu klinicznym, testach elektrofizjologicznych (EMG, przewodnictwo nerwowe) oraz ocenie czucia przy użyciu monofilamentu i kamertonu. Leczenie obejmuje przede wszystkim ścisłą kontrolę glikemii, która może spowolnić progresję neuropatii. W terapii bólu neuropatycznego stosuje się leki przeciwdepresyjne (amitryptylinę, duloksetynę), przeciwpadaczkowe (pregabalinę, gabapentyną) oraz miejscowe preparaty zawierające kapsaicynę lub lidokainę.

Istotnym elementem postępowania jest profilaktyka powikłań, szczególnie zespołu stopy cukrzycowej, poprzez regularne badanie stóp, odpowiednią pielęgnację i edukację pacjenta. Neuropatia autonomiczna, będąca wariantem polineuropatii cukrzycowej, może prowadzić do dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego, pokarmowego oraz moczowo-płciowego, wymagając odrębnego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl