obwodowa polineuropatia cukrzycowa

Obwodowa polineuropatia cukrzycowa to najczęstsza przewlekła powikłanie cukrzycy, charakteryzujące się uszkodzeniem nerwów obwodowych. Dotyka około 50% pacjentów z długotrwałą cukrzycą, zarówno typu 1, jak i typu 2. Patogeneza tego schorzenia jest złożona i obejmuje mechanizmy metaboliczne (stres oksydacyjny, glikacja białek), naczyniowe (mikroangiopatia) oraz immunologiczne.

Klinicznie polineuropatia cukrzycowa objawia się najczęściej symetrycznie w dystalnych częściach kończyn, szczególnie dolnych. Pacjenci zgłaszają parestezje, drętwienie, ból o charakterze piekącym lub kłującym, nasilający się w nocy. Z czasem dochodzi do osłabienia czucia dotyku, temperatury i wibracji. W zaawansowanych przypadkach występuje osłabienie siły mięśniowej i zaniki mięśni, a także zaburzenia propriocepcji prowadzące do niestabilności chodu.

Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne z oceną czucia, odruchów i siły mięśniowej, badania elektromiograficzne (EMG) oraz przewodnictwa nerwowego (ENG). W ocenie ciężkości neuropatii pomocne są skale jak Michigan Neuropathy Screening Instrument czy Toronto Clinical Neuropathy Score. Badania laboratoryjne, w tym poziom HbA1c, służą do oceny kontroli glikemii i wykluczenia innych przyczyn neuropatii.

Leczenie polineuropatii cukrzycowej opiera się na ścisłej kontroli glikemii, która może spowolnić progresję choroby. W terapii bólu neuropatycznego stosuje się pregabalinę, gabapentyną, duloksetynę oraz trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. W przypadkach opornych na leczenie rozważa się stosowanie opioidów, kapsaicyny miejscowo lub leczenie inwazyjne. Istotne jest również wdrożenie profilaktyki powikłań, szczególnie zespołu stopy cukrzycowej, poprzez regularną kontrolę stóp i edukację pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl