płucna postać wąglika

Płucna postać wąglika to najcięższa i najbardziej niebezpieczna forma zakażenia bakterią Bacillus anthracis, charakteryzująca się wysoką śmiertelnością sięgającą 45-80% nawet przy wdrożeniu leczenia. Infekcja rozpoczyna się od wniknięcia przetrwalników bakterii do dróg oddechowych, gdzie są fagocytowane przez makrofagi i transportowane do węzłów chłonnych śródpiersia.

Okres wylęgania choroby wynosi od 1 do 60 dni, ale zwykle objawy pojawiają się po 1-5 dniach. Początkowo pacjenci prezentują niespecyficzne, grypopodobne symptomy: gorączkę, ogólne osłabienie, bóle mięśniowe i kaszel nieproduktywny. Po 2-4 dniach następuje gwałtowne pogorszenie z rozwojem ostrej niewydolności oddechowej, poszerzeniem śródpiersia (widocznym w badaniach obrazowych), krwawym wysiękiem opłucnowym i wstrząsem septycznym.

Diagnostyka obejmuje badania mikrobiologiczne (posiewy krwi, plwociny), testy PCR, badania serologiczne oraz obrazowanie klatki piersiowej. W leczeniu stosuje się skojarzoną antybiotykoterapię (najczęściej ciprofloksacyna lub doksycyklina w połączeniu z innymi antybiotykami), wspomaganie oddechowe oraz intensywną terapię przeciwwstrząsową. Kluczowe znaczenie ma szybkie wdrożenie leczenia, najlepiej przed wystąpieniem objawów ogólnoustrojowych.

Ze względu na potencjalne wykorzystanie B. anthracis jako broni biologicznej, płucna postać wąglika podlega ścisłemu nadzorowi epidemiologicznemu i wymaga natychmiastowego zgłoszenia do odpowiednich służb sanitarnych. Dla osób z grupy wysokiego ryzyka ekspozycji dostępna jest szczepionka przeciwwąglikowa.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl