antykoncepcja dopochwowa
Antykoncepcja dopochwowa to metoda zapobiegania ciąży, polegająca na umieszczaniu we wnętrzu pochwy środków antykoncepcyjnych. Do najczęściej stosowanych form tego typu antykoncepcji należą pierścienie dopochwowe, błony dopochwowe oraz kapturki naszyjkowe.
Pierścień dopochwowy to elastyczny krążek wykonany z tworzywa sztucznego, który uwalnia hormony (estrogen i progestagen) bezpośrednio do krwiobiegu przez śluzówkę pochwy. Skuteczność tej metody wynosi około 99% przy prawidłowym stosowaniu. Pierścień zakłada się na 3 tygodnie, po czym następuje tygodniowa przerwa.
Błony i gąbki dopochwowe działają jako fizyczna bariera i zawierają środek plemnikobójczy. Kapturki naszyjkowe natomiast umieszczane są bezpośrednio na szyjce macicy, blokując dostęp plemników do kanału szyjki. Skuteczność tych metod jest niższa niż w przypadku antykoncepcji hormonalnej i wynosi 71-86% przy typowym użytkowaniu.
Antykoncepcja dopochwowa oferuje korzyści w postaci nieinwazyjności, odwracalności działania oraz mniejszej ilości działań niepożądanych w porównaniu z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Nie chroni jednak przed infekcjami przenoszonymi drogą płciową, co należy uwzględnić przy wyborze odpowiedniej metody zapobiegania ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septolete D 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorku benzalkoniowego, substancji czynnej w produkcie Septolete D, wykazały umiarkowaną toksyczność ostrą z wartością DL50 wynoszącą 467,7 mg/kg u samic myszy oraz 806 mg/kg u samców. W badaniach reprodukcyjnych dopochwowe podawanie wysokich dawek (50-200 mg/kg) samicom szczurów po kopulacji powodowało zwiększoną resorbcję i umieralność płodów, jednak dawki te były około 143-krotnie wyższe niż stosowane w antykoncepcji dopochwowej u kobiet. Nie zaobserwowano natomiast wzrostu częstości wad okołoporodowych, co wskazuje na brak istotnego potencjału teratogennego. Podawanie do 100 mg/kg/dobę ciężarnym myszom nie powodowało zwiększenia nieprawidłowości płodów, potwierdzając bezpieczeństwo teratogenne substancji.
analiza toksykologiczna, antykoncepcja dopochwowa, badanie teratogenne, badanie toksykologiczne, chlorek benzalkoniowy, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, model zwierzęcy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test Amesa, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, umieralność płodów, uszkodzenie DNA, wpływ na płodność - Leksykon leków
Interakcje leku – Macmiror complex (100 mg + 40000 j.m.)/g
Produkt leczniczy Macmiror Complex w postaci maści dopochwowej zawiera nifuratel (100 mg/g) oraz nystatynę (40 000 j.m./g) i nie wykazuje udokumentowanych interakcji z innymi lekami, co potwierdzają badania kliniczne i doświadczenie porejestracyjne. Miejscowe stosowanie minimalizuje ryzyko interakcji ogólnoustrojowych, jednak zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów dopochwowych, zwłaszcza ze względu na możliwe interakcje farmakodynamiczne oraz fizyczne (np. wypłukiwanie lub rozrzedzenie leku). Zalecany jest odstęp czasowy minimum 2 godzin między aplikacjami różnych produktów oraz stosowanie maści co najmniej 2 godziny po higienie intymnej, aby uniknąć zmniejszenia przyczepności do śluzówki. Nifuratel i nystatyna, ze względu na minimalną absorpcję ogólnoustrojową, nie wykazują istotnych interakcji z lekami systemowymi.
absorpcja ogólnoustrojowa, antybiotyk polienowy, antykoncepcja dopochwowa, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, glikol propylenowy, higiena intymna, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, leki dopochwowe, Macmiror Complex, maść dopochwowa, metylu p-hydroksybenzoesan, nifuratel, nystatyna, pochodna nitrofuranu, propylu p-hydroksybenzoesan, reakcja alergiczna