właściwości antydiuretyczne
Właściwości antydiuretyczne to zdolność substancji do zmniejszania objętości produkowanego moczu poprzez zwiększenie reabsorpcji wody w nerkach. Najważniejszym hormonem o działaniu antydiuretycznym jest wazopresyna (ADH – hormon antydiuretyczny), wydzielana przez tylny płat przysadki mózgowej w odpowiedzi na wzrost osmolalności osocza lub zmniejszenie objętości krwi krążącej.
Mechanizm działania antydiuretycznego polega głównie na zwiększeniu przepuszczalności kanalików zbiorczych nerek dla wody poprzez wbudowywanie kanałów wodnych akwaporyny-2 do błony komórkowej. Wazopresyna wiąże się z receptorami V2 w kanalikach zbiorczych, co prowadzi do aktywacji cyklazy adenylanowej, wzrostu stężenia cAMP i uruchomienia kaskady sygnałowej skutkującej przemieszczeniem akwaporyn do błony komórkowej.
Właściwości antydiuretyczne wykazują również niektóre leki, np. desmopresyna (analog wazopresyny) stosowana w leczeniu moczówki prostej, karbamazepina, chlorpropamid czy niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne. Nadmierne działanie antydiuretyczne może prowadzić do hiponatremii i zatrucia wodnego, natomiast niedobór działania antydiuretycznego skutkuje poliurią i odwodnieniem, jak w przypadku moczówki prostej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Oksytocyna zawarta w preparacie Oxytocin Grindeks (8,3 lub 16,7 µg/ml) wykazuje szybki początek działania po podaniu dożylnym (około 1 minuty) oraz domięśniowym (2-4 minuty), z efektem terapeutycznym utrzymującym się 30-60 minut po podaniu im. W trakcie infuzji dożylnej stan stacjonarny osiągany jest po 20-40 minutach, a stężenia w osoczu u ciężarnych przy szybkości infuzji 4 mIU/min wynoszą 2-5 mIU/ml. Objętość dystrybucji wynosi około 12,2 l (170 ml/kg u mężczyzn), a oksytocyna charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza oraz zdolnością przenikania przez barierę łożyskową i obecnością w mleku kobiecym. Metabolizm oksytocyny odbywa się głównie dzięki oksytocynazie, enzymowi o zmiennej aktywności w ciąży i porodzie, zlokalizowanemu głównie w łożysku i macicy, a eliminacja zachodzi przez wątrobę, nerki i krążenie ogólnoustrojowe. Okres półtrwania wynosi 3-20 minut, a mniej niż 1% leku wydalane jest niezmienione z moczem.
aktywność enzymatyczna, aminopeptydaza glikoproteinowa, bariera łożyskowa, biotransformacja, efekt terapeutyczny, enzym metabolizujący, infuzja dożylna, klirens metaboliczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksytocyna, oksytocynaza, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przenikanie przez barierę łożyskową, stan stacjonarny, tkanka łożyskowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości antydiuretyczne, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Oxytocin Grindeks, dostępny w stężeniach 8,3 oraz 16,7 mikrogramów/ml, wykazuje specyficzną farmakokinetykę zależną od drogi podania i stanu fizjologicznego pacjenta. Po dożylnej infuzji z szybkością 4 mIU/min u ciężarnych stężenia w osoczu osiągają 2-5 mIU/ml, a stan stacjonarny pojawia się po 20-40 minutach. Jednorazowe podanie dożylne skutkuje efektem terapeutycznym już po około 1 minucie, natomiast domięśniowe po 2-4 minutach, z czasem działania odpowiednio 30-60 minut (i.m.) i nieco krótszym (i.v.). Objętość dystrybucji wynosi około 12,2 l (~170 ml/kg u mężczyzn), a oksytocyna charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza. Hormon przenika przez barierę łożyskową dwukierunkowo i jest obecny w mleku kobiecym, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
aminopeptydaza glikoproteinowa, bariera łożyskowa, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka, hormon peptydowy, infuzja dożylna, klirens metaboliczny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksytocyna, oksytocynaza, podanie domięśniowe, podanie dożylne, stan stacjonarny, tkanka łożyskowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości antydiuretyczne, wstrzyknięcie jednorazowe, zaburzenia czynności wątroby
