wchłanianie fluoru
Wchłanianie fluoru to proces absorpcji tego pierwiastka przez organizm, przede wszystkim w przewodzie pokarmowym oraz w mniejszym stopniu przez skórę i płuca. Głównym miejscem wchłaniania fluoru jest żołądek i jelito cienkie, gdzie jony fluorkowe przenikają przez błonę śluzową drogą biernej dyfuzji, zależnej od pH środowiska.
Biodostępność fluoru zależy od wielu czynników, w tym od postaci chemicznej związku, pH przewodu pokarmowego oraz obecności innych składników pokarmowych. W kwaśnym środowisku żołądka fluor występuje głównie w postaci niezdysocjowanego kwasu fluorowodorowego (HF), który łatwiej przenika przez błony komórkowe niż jony fluorkowe (F-).
Po wchłonięciu fluor jest transportowany w osoczu krwi, głównie w postaci jonów fluorkowych. Pierwiastek ten wykazuje powinowactwo do tkanek uwapnionych (kości i zęby), gdzie może zastępować jony hydroksylowe w strukturze hydroksyapatytów, tworząc fluoroapatyty. Około 50% wchłoniętego fluoru ulega retencji w organizmie, głównie w układzie kostnym, a pozostała część jest wydalana przez nerki.
W stomatologii wchłanianie fluoru ma szczególne znaczenie dla profilaktyki próchnicy zębów. Miejscowa aplikacja preparatów fluorkowych (pasty, żele, lakiery) pozwala na wchłanianie fluoru bezpośrednio przez szkliwo zębów, co prowadzi do jego remineralizacji i zwiększenia odporności na działanie kwasów bakteryjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Aminofluorki – Właściwości farmakokinetyczne
Aminofluorki, obecne w preparatach stomatologicznych takich jak Fluormex, wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują ich skuteczność w profilaktyce próchnicy. Preparaty te, dostępne w formie żelu (33,19 mg aminofluorków i 22,1 mg fluorku sodu/g) oraz płynu (133 mg aminofluorków/g), działają głównie miejscowo na powierzchni zębów, z ograniczonym wchłanianiem fluoru przez śluzówkę jamy ustnej, stanowiącym mniej niż 1% całkowitego dziennego wchłaniania. Po aplikacji fluor jest eliminowany w 50% z moczem, 15-25% z kałem i potem, a pozostała część ulega wiązaniu w tkankach twardych zęba, gdzie kumuluje się w zębinie, wykazując gradient stężenia – wyższe w pobliżu miazgi niż przy połączeniu szkliwo-zębinowym, a także wzrost stężenia wraz z wiekiem pacjenta.
aminofluorek, biodostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja fluoru, efektywność terapeutyczna, eliminacja fluoru, fluorek sodu, kumulacja fluoru, płyn stomatologiczny, preparat stomatologiczny, profilaktyka próchnicy, śluzówka jamy ustnej, stężenie fluoru, stomatologia profilaktyczna, wchłanianie fluoru, zębina, żel stomatologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Produkt leczniczy Fluormex w postaci żelu zawiera 12,5 mg czynnego fluoru na 1 g preparatu (12 500 ppm), będącego kombinacją aminofluorków (33,19 mg/g) oraz sodu fluorku (22,1 mg/g). Aminofluorki wykazują działanie miejscowe ograniczone do powierzchni zębów, z minimalnym (<1%) wchłanianiem przez śluzówkę jamy ustnej. Po podaniu fluor ulega eliminacji głównie przez nerki – 50% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin, natomiast 15-25% usuwane jest z kałem i potem. Pozostała część fluoru kumuluje się w tkankach twardych organizmu, co jest istotne z punktu widzenia długoterminowego działania preparatu.