Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne
Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g

Produkt leczniczy Fluormex w postaci żelu zawiera 12,5 mg czynnego fluoru na 1 g preparatu (12 500 ppm), będącego kombinacją aminofluorków (33,19 mg/g) oraz sodu fluorku (22,1 mg/g). Aminofluorki wykazują działanie miejscowe ograniczone do powierzchni zębów, z minimalnym (<1%) wchłanianiem przez śluzówkę jamy ustnej. Po podaniu fluor ulega eliminacji głównie przez nerki – 50% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin, natomiast 15-25% usuwane jest z kałem i potem. Pozostała część fluoru kumuluje się w tkankach twardych organizmu, co jest istotne z punktu widzenia długoterminowego działania preparatu.

Pobierz ChPL PDF Fluormex – Żel – (33,19 mg + 22,1 mg)/g

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie fluoru
Dystrybucja i eliminacja fluoru
Kumulacja fluoru w tkankach zębowych
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

Kategoria leku

Produkt leczniczy Fluormex w postaci żelu zawiera kombinację aminofluorków (33,19 mg/g) oraz sodu fluorku (22,1 mg/g), co odpowiada zawartości 12,5 mg czynnego fluoru w 1 g żelu (12 500 ppm). Właściwości farmakokinetyczne tego preparatu charakteryzują się specyficznym zachowaniem fluoru w organizmie.¹

Wchłanianie fluoru

Działanie terapeutyczne aminofluorków zawartych w preparacie Fluormex ogranicza się głównie do powierzchni zębów. Wchłanianie fluoru przez śluzówkę jamy ustnej jest znacząco ograniczone i stanowi mniej niż 1% dziennego wchłaniania tej substancji przez organizm.²

Dystrybucja i eliminacja fluoru

Po wprowadzeniu fluoru do organizmu podlega on określonym procesom eliminacji. W ciągu 24 godzin od przyjęcia, 50% wchłoniętego fluoru zostaje wydalone z moczem. Dodatkowo około 15-25% fluoru jest wydalane z kałem i potem. Pozostała ilość fluoru nie podlegająca eliminacji w tym czasie ulega wiązaniu w tkankach twardych organizmu.³

Kumulacja fluoru w tkankach zębowych

Stężenie fluoru w zębinie nie jest stałe i wykazuje zmienność zależną od kilku czynników. Charakterystyczną cechą jest wzrost stężenia fluoru w zębinie wraz z wiekiem pacjenta. Ponadto dystrybucja fluoru w obrębie zębiny nie jest jednorodna – stężenie tej substancji jest wyższe w obszarach położonych bliżej miazgi zęba w porównaniu do miejsc przy połączeniu szkliwno-zębinowym.⁴

Parametr farmakokinetyczny	Wartość/Opis
Zawartość czynnego fluoru	12,5 mg/g (12 500 ppm)
Miejsce działania aminofluorków	Powierzchnia zębów
Wchłanianie przez śluzówkę jamy ustnej	<1% dziennego wchłaniania
Eliminacja z moczem (24h)	50% przyjętej dawki
Eliminacja z kałem i potem	15-25% przyjętej dawki
Kumulacja	W tkankach twardych (pozostała ilość)
Stężenie w zębinie	Wzrasta z wiekiem, wyższe przy miazdze niż przy połączeniu szkliwno-zębinowym

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.