wrażliwa powierzchnia zęba startego protezami częściowymi
Wskazanie

Wrażliwa powierzchnia zęba startego protezami częściowymi to problem, który często dotyka pacjentów użytkujących protezy ruchome. Zjawisko to występuje, gdy metalowe klamry protez częściowych lub ich elementy retencyjne powodują abrazję (ścieranie) szkliwa i odsłonięcie wrażliwej warstwy zębiny. Dochodzi wówczas do nadwrażliwości zębów na bodźce termiczne (zimno, ciepło), chemiczne (kwaśne pokarmy, napoje) oraz mechaniczne (szczotkowanie).

Leczenie tego problemu obejmuje kilka strategii. W pierwszej kolejności stosuje się preparaty do znoszenia nadwrażliwości, takie jak pasty z hydroksyapatytem (np. Sensodyne Repair & Protect, Elmex Sensitive Professional) czy preparaty zawierające związki fluoru (np. Colgate Sensitive Pro-Relief, Meridol). W gabinecie stomatologicznym można wykonać zabieg fluoryzacji preparatami o wysokim stężeniu fluoru (Duraphat, Fluor Protector) lub zastosować systemy adhezyjne (np. Gluma Desensitizer, Clearfil SE Protect).

W przypadkach bardziej zaawansowanych stosuje się odbudowę utraconych tkanek materiałami kompozytowymi (np. Filtek Supreme, Tetric EvoCeram) lub wykonuje się licówki kompozytowe. Istotna jest również modyfikacja protezy poprzez korektę klamer lub zastosowanie innych elementów retencyjnych, które minimalizują siły ścierne działające na zęby.

Największą trudnością w leczeniu wrażliwej powierzchni zęba startego protezami częściowymi jest konieczność jednoczesnego rozwiązania problemu nadwrażliwości i zapobiegania dalszemu ścieraniu tkanek. Często wymaga to kompleksowego podejścia obejmującego zarówno leczenie objawowe (znoszenie nadwrażliwości), jak i przyczynowe (modyfikacja protezy, zmiana koncepcji leczenia protetycznego). Wyzwaniem jest również utrzymanie długotrwałego efektu terapeutycznego, gdyż pacjent nadal musi użytkować protezę, co może prowadzić do nawrotu problemów.

W niektórych przypadkach konieczne jest rozważenie alternatywnych rozwiązań protetycznych, takich jak protezy szkieletowe z precyzyjnymi elementami retencyjnymi lub – jeśli to możliwe – uzupełnienia stałe czy implanty, które nie powodują mechanicznego ścierania zębów własnych pacjenta.