metabolizm pirfenidonu
Pirfenidon to doustny lek przeciwzwłóknieniowy, stosowany głównie w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF). Jego działanie polega na hamowaniu syntezy kolagenu, redukcji proliferacji fibroblastów oraz zmniejszaniu produkcji mediatorów zapalnych i cytokin prozapalnych.
Metabolizm pirfenidonu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie jest metabolizowany przez cytochrom P450 (CYP), szczególnie izoenzym CYP1A2, a w mniejszym stopniu przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Głównym metabolitem jest 5-karboksypirfenidon. Około 80% dawki leku jest wydalane przez nerki w postaci metabolitów, a mniej niż 1% w postaci niezmienionej.
Interakcje lekowe związane z metabolizmem pirfenidonu dotyczą głównie inhibitorów lub induktorów CYP1A2. Silne inhibitory CYP1A2 (np. fluwoksamina, cyprofloksacyna) mogą zwiększać stężenie pirfenidonu we krwi, natomiast induktory (np. omeprazol, ryfampicyna) mogą je zmniejszać. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na zmieniony metabolizm leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Metabolizm pirfenidonu odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP (2C9, 2C19, 2D6, 2E1) w mniejszym stopniu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na pirfenidon (np. 4-krotny wzrost przy fluwoksaminie), co wymaga przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania. Silne i selektywne inhibitory CYP1A2 (np. enoksacyna) mogą podwoić do czterokrotnie zwiększyć stężenie leku, co wymaga redukcji dawki do 801 mg/dobę (267 mg × 3) i ścisłego monitorowania działań niepożądanych. Umiarkowani inhibitory, jak cyprofloksacyna 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg × 3). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu innych umiarkowanych inhibitorów CYP1A2 (amiodaron, propafenon) oraz inhibitorów CYP2C9, 2C19 i 2D6, które mogą zwiększać stężenie pirfenidonu i nasilać działania niepożądane. Spożycie soku grejpfrutowego jest niezalecane ze względu na hamowanie CYP1A2 i ryzyko zwiększenia ekspozycji na lek.
alkohol etylowy, amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, ekspozycja na pirfenidon, enoksacyna, etanol, farmakokinetyka pirfenidonu, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitory enzymów, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy CYP, klirens pirfenidonu, metabolizm pirfenidonu, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, propafenon, ryfampicyna, selektywny inhibitor CYP1A2, sok grejpfrutowy, stężenie pirfenidonu w osoczu -
Leksykon leków
Pirfenidon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP (CYP2C9, 2C19, 2D6, 2E1) w mniejszym stopniu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, enoksacyna czy cyprofloksacyna, znacząco zwiększają ekspozycję na pirfenidon, co może prowadzić do wzrostu ryzyka działań niepożądanych. Przykładowo, fluwoksamina powoduje czterokrotny wzrost stężenia pirfenidonu i jest przeciwwskazana w terapii łączonej. W przypadku enoksacyny zaleca się redukcję dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie), a przy cyprofloksacynie 750 mg do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Umiarkowane inhibitory CYP1A2 (amiodaron, propafenon) oraz inhibitory innych izoenzymów CYP (np. flukonazol, chloramfenikol, fluoksetyna) wymagają ostrożności ze względu na potencjalny wzrost stężenia pirfenidonu.
amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, ekspozycja na pirfenidon, enoksacyna, enzym CYP1A2, farmakokinetyka pirfenidonu, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, idiopatyczne włóknienie płuc, indukcja CYP1A2, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy CYP, klirens pirfenidonu, metabolizm pirfenidonu, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, silny inhibitor CYP1A2, sok grejpfrutowy, stężenie pirfenidonu w osoczu, umiarkowany inhibitor CYP1A2 -
Leksykon leków
Lek Pirfenidone Aurovitas jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pirfenidon lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (18,85 mg w tabletkach 267 mg oraz 56,55 mg w tabletkach 801 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także historia obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania pirfenidonu oraz jednoczesne stosowanie fluwoksaminy, silnego inhibitora CYP1A2, który może prowadzić do toksycznego wzrostu stężenia pirfenidonu w osoczu. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, krańcową niewydolnością wątroby oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub krańcową niewydolnością nerek wymagającą dializoterapii, ze względu na ryzyko kumulacji leku i brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w tych grupach.
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów wątrobowych podczas terapii. Należy również zachować ostrożność u osób z nietolerancją laktozy oraz u pacjentów stosujących leki będące silnymi induktorami lub inhibitorami CYP1A2 ze względu na ryzyko interakcji farmakologicznych. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań lekarz powinien jednoznacznie odradzić stosowanie Pirfenidone Aurovitas, rozważyć alternatywne metody leczenia idiopatycznego włóknienia płuc oraz omówić z pacjentem potencjalne zagrożenia. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zaleca się najpierw leczenie choroby podstawowej przed ewentualnym włączeniem terapii pirfenidonem.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dializoterapia, fluwoksamina, hepatotoksyczność, idiopatyczne włóknienie płuc, induktory CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, krańcowa niewydolność wątroby, laktoza jednowodna, metabolizm pirfenidonu, nadwrażliwość na pirfenidon, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, zaburzenia czynności wątroby
