cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych
Cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych (LADA – Latent Autoimmune Diabetes in Adults) to forma cukrzycy, która łączy cechy zarówno cukrzycy typu 1, jak i typu 2. Charakteryzuje się powolnym, postępującym zniszczeniem komórek β trzustki przez proces autoimmunologiczny, jednak przebiega wolniej niż klasyczna cukrzyca typu 1.
Pacjenci z LADA są zazwyczaj diagnostykowani po 30. roku życia i początkowo mogą nie wymagać insulinoterapii. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się obecność autoprzeciwciał, najczęściej przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (anty-GAD), ale także przeciwko komórkom wyspowym (ICA), insulinie (IAA) czy białku IA-2.
Leczenie LADA stanowi wyzwanie kliniczne, ponieważ pacjenci wymagają indywidualnego podejścia. Początkowo mogą reagować na doustne leki przeciwcukrzycowe, jednak z czasem, w miarę postępującego zaniku funkcji komórek β, konieczne jest włączenie insulinoterapii. Wczesna identyfikacja pacjentów z LADA jest istotna dla opóźnienia progresji choroby i zachowania resztkowej funkcji komórek β trzustki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Empelic
Empagliflozyna (produkt leczniczy Empelic) wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z nietypowym obrazem klinicznym i glikemią poniżej 14 mmol/l (250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia oddychania czy dezorientacja powinny natychmiast skłonić do diagnostyki ketonemii, preferencyjnie we krwi. Leczenie należy przerwać w przypadku podejrzenia kwasicy ketonowej, hospitalizacji z powodu ciężkich chorób lub dużych zabiegów chirurgicznych, a wznowienie terapii możliwe jest dopiero po normalizacji stężenia ciał ketonowych i stabilizacji stanu pacjenta. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z małą rezerwą komórek beta, cukrzycą typu LADA, zapaleniem trzustki, odwodnieniem, zmniejszoną dawką insuliny, nadużywających alkoholu oraz u osób starszych (≥75 lat).
albuminuria, antybiotykoterapia, badanie przedmiotowe, choroba naciekowa, ciała ketonowe, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, dezorientacja, diureza osmotyczna, EGFR, elektrolity, empagliflozyna, glikemia, glukozuria, hematokryt, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, jadłowstręt, kardiomiopatia Takotsubo, kwasica ketonowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek moczopędny, martwicze zapalenie powięzi krocza, nudności, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, wymioty, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Empagliflozyna, jako inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z umiarkowanym hiperglikemią (<14 mmol/l lub 250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania, dezorientacja czy senność powinny skłonić do natychmiastowej diagnostyki ketonemii i przerwania terapii. Leczenie empagliflozyną jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z eGFR <30 ml/min/1,73 m² (lub CrCl <30 ml/min), a dawka powinna być ograniczona do 10 mg/dobę przy eGFR 30-60 ml/min/1,73 m². U pacjentów z niewydolnością serca nie zaleca się stosowania leku przy eGFR <20 ml/min/1,73 m². Regularna ocena czynności nerek jest obligatoryjna przed i w trakcie terapii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych.
albuminuria, choroba naciekowa, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, elektrolity, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, hematokryt, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia Takotsubo, klirens kreatyniny, kwasica ketonowa, lek moczopędny, martwicze zapalenie powięzi krocza, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Empelic
Empagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz niewydolności serca, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z umiarkowanym wzrostem glikemii (<14 mmol/l lub 250 mg/dl). Objawy prodromalne obejmują nudności, wymioty, jadłowstręt, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania (np. oddech Kussmaula), dezorientację oraz zmęczenie lub senność. W przypadku podejrzenia kwasicy ketonowej należy natychmiast przerwać leczenie, hospitalizować pacjenta, monitorować stężenie ciał ketonowych we krwi i wznowić terapię dopiero po stabilizacji stanu. Leczenie empagliflozyną jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z eGFR <30 ml/min/1,73 m² (cukrzyca typu 2) lub <20 ml/min/1,73 m² (niewydolność serca). U pacjentów z eGFR 30-60 ml/min/1,73 m² dawka powinna być ograniczona do 10 mg. Regularne monitorowanie czynności nerek jest zalecane co najmniej raz w roku oraz przed włączeniem leków nefrotoksycznych.
5-anhydroglucitol, albuminuria, amputacja kończyny dolnej, choroba naciekowa, ciała ketonowe, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, empagliflozyna, glukozuria, hematokryt, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia Takotsubo, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie powięzi krocza, niewydolność nerek, oddech Kussmaula, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera