insulina glargine
Insulina glargine to długodziałający analog insuliny stosowany w leczeniu cukrzycy typu 1 i 2. Po wstrzyknięciu podskórnym tworzy mikroprecypitaty, z których insulina jest powoli uwalniana, zapewniając stabilne stężenie we krwi przez około 24 godziny, bez wyraźnych szczytów działania.
Jej struktura molekularna została zmodyfikowana poprzez zastąpienie asparaginy glicyną w pozycji A21 oraz dodanie dwóch reszt argininy na końcu łańcucha B, co zmienia punkt izoelektryczny cząsteczki i spowalnia jej wchłanianie. Dzięki temu insulina glargine naśladuje fizjologiczne podstawowe wydzielanie insuliny endogennej.
W praktyce klinicznej insulina glargine najczęściej podawana jest raz na dobę, co zwiększa komfort pacjenta i poprawia adherencję do leczenia. Wykazuje mniejsze ryzyko hipoglikemii, szczególnie nocnej, w porównaniu z insuliną NPH. Jest stosowana jako insulina bazowa w schematach insulinoterapii, często w połączeniu z insulinami szybko- lub krótkodziałającymi pokrywającymi zapotrzebowanie poposiłkowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lonamo Duo 50 mg + 850 mg
Lonamo Duo to złożony doustny lek hipoglikemizujący zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna jest silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4, który zwiększa stężenie inkretyn GLP-1 i GIP, poprawiając wydzielanie insuliny i hamując wydzielanie glukagonu w warunkach hiperglikemii, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych dodanie sytagliptyny do metforminy skutkowało istotnym obniżeniem HbA1c o około 0,7% do 1,9% w zależności od schematu leczenia, bez istotnego wpływu na masę ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Kombinacja ta poprawia również funkcję komórek beta trzustki, co potwierdzają parametry HOMA-β i stosunek proinsuliny do insuliny.
biguanid, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina A1C, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metformina chlorowodorek, metformina o przedłużonym uwalnianiu, mieszanka insulinowa, niestabilna dławica piersiowa, parametry glikemiczne, pochodne sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, stosunek proinsuliny do insuliny, transporter glukozy, trójglicerydy, udar mózgu, uwalnianie insuliny, wskaźnik HOMA-β, wydzielanie glukagonu, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mifomet 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Mifomet, zawierający sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid), jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, oferując synergistyczne mechanizmy działania. Sytagliptyna zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina zmniejsza wątrobową produkcję glukozy, poprawia insulinowrażliwość tkanek obwodowych oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych wykazano, że Mifomet istotnie obniża HbA₁c (średnio o 0,7–2,1% w zależności od schematu leczenia), glikemię na czczo oraz poposiłkową, bez istotnego przyrostu masy ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Terapia jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną, glimepirydem i pioglitazonem.
agonista PPARγ, biguanid, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, DPP-4, GIP, glikogenoliza, glimepiryd, glipizyd, GLP-1, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, GLUT-1, GLUT-4, HbA1c, hemoglobina A1C, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina glargine, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, metformina, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, synteza insuliny, sytagliptyna, trójglicerydy, udar mózgu, wątrobowa produkcja glukozy, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jansitin Duo 50 mg + 1000 mg
Jansitin Duo to preparat zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (1000 mg), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna jest silnym, selektywnym inhibitorem DPP-4, który zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina, jako biguanid, działa poprzez poprawę wrażliwości tkanek na insulinę. Badania kliniczne wykazały, że dodanie sytagliptyny do metforminy skutkuje istotnym obniżeniem HbA1c o około 0,7% przy wyjściowym poziomie około 8,0%, poprawą glikemii na czczo i poposiłkowej oraz korzystnym wpływem na funkcję komórek beta, bez istotnego wzrostu masy ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, analog GLP-1, biguanid, cukrzyca typu 2, dysfagia, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor DPP-4, inkretyna, insulina glargine, insulinoterapia, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metforminy chlorowodorek, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy, proinsulina, sytagliptyny chlorowodorek, test tolerancji glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 850 mg
Sytagliptyna w połączeniu z metforminą stanowi złożony lek doustny stosowany w terapii cukrzycy typu 2, łączący mechanizmy działania inhibitora DPP-4 oraz biguanidu. Sytagliptyna zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu, bez ryzyka hipoglikemii i przy braku wpływu na masę ciała. Metformina natomiast zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie, zwiększa insulinowrażliwość tkanek obwodowych oraz opóźnia wchłanianie glukozy, dodatkowo korzystnie wpływając na profil lipidowy. W badaniach klinicznych sytagliptyna skutecznie obniża HbA₁c, glukozę na czczo i poposiłkową, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z metforminą, insuliną, glimepirydem czy pioglitazonem, przy zachowaniu niskiego ryzyka hipoglikemii i stabilnej masy ciała (np. HbA₁c redukcja do -1,35% przy terapii skojarzonej z insuliną).
analog GLP-1, cholesterol całkowity, cukrzyca typu 2, frakcja LDL cholesterolu, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie cukrzycy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, metformina, model oceny homeostazy HOMA-β, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, syntaza glikogenowa, sytagliptyna, transporter glukozy, wydzielanie glukagonu, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jamesi 50 mg + 1000 mg
Jamesi to złożony preparat przeciwcukrzycowy łączący sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę chlorowodorek (biguanid), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych dodanie sytagliptyny do metforminy, glimepirydów, pioglitazonu czy insuliny znacząco poprawiało kontrolę glikemii, obniżając HbA1c średnio o 0,5–1,9%, przy dawkach sytagliptyny 50–100 mg/dobę i metforminy 500–2000 mg/dobę. Częstość hipoglikemii pozostawała niska i porównywalna z placebo, a zmiany masy ciała były minimalne lub korzystne (np. spadek masy ciała o 1,5 kg w porównaniu do wzrostu o 1,1 kg przy glipizydzie). W badaniu TECOS (N=14 671) sytagliptyna nie zwiększała ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą sercowo-naczyniową, potwierdzając bezpieczeństwo kardiologiczne terapii.
agonista PPARγ, biguanid, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, leki hipoglikemizujące, markery funkcji komórek beta, metformina, model HOMA-β, pochodne sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, sytagliptyna, transportery glukozy, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks to złożony doustny lek hipoglikemizujący, łączący sytagliptynę – silny i selektywny inhibitor DPP-4, oraz metforminę – biguanid o wielokierunkowym mechanizmie działania. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina natomiast zmniejsza wytwarzanie glukozy w wątrobie, poprawia insulinowrażliwość tkanek obwodowych oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych potwierdzono, że skojarzone stosowanie sytagliptyny i metforminy istotnie obniża wartości HbA₁c (średnio o 0,7–1,2%) oraz glukozę na czczo, bez istotnego wpływu na masę ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Dodanie sytagliptyny do terapii insuliną lub innymi lekami przeciwcukrzycowymi również poprawia kontrolę glikemii, przy zachowaniu bezpieczeństwa terapii.
badanie TECOS, badanie UKPDS, biguanid, doustny lek hipoglikemizujący, glikemia na czczo, glipizyd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina A1C, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, insulina glargine, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, komplementarny mechanizm działania, metformina o przedłużonym uwalnianiu, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oszczędzanie insuliny, pochodna sulfonylomocznika, reaktywność komórek beta, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, terapia trójskładnikowa, udar mózgu, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), łączący sytagliptynę – silny i selektywny inhibitor DPP-4, oraz metforminę – biguanid o wielokierunkowym działaniu hipoglikemizującym. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu, minimalizując ryzyko hipoglikemii. Metformina zmniejsza wątrobową produkcję glukozy, poprawia insulinowrażliwość mięśni oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych wykazano, że skojarzone stosowanie obu substancji daje addytywny efekt poprawy kontroli glikemii, z istotnym obniżeniem HbA₁c (średnio o 0,5-1,2%) i glukozy na czczo, bez istotnego wpływu na masę ciała oraz z niskim ryzykiem hipoglikemii. Terapia jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną, glimepirydem i pioglitazonem.
biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, parametry glikemii, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, powikłania cukrzycy, ryzyko sercowo-naczyniowe, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, transporter glukozy GLUT-1, trójglicerydy, wchłanianie glukozy, wrażliwość na insulinę, wskaźnik HOMA-β, wydzielanie glukagonu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sademlip 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sademlip, zawierający sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid), jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, łącząc dwa komplementarne mechanizmy działania w celu poprawy kontroli glikemii. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny zależnie od glukozy oraz hamowania wydzielania glukagonu, bez ryzyka hipoglikemii przy niskim stężeniu glukozy. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych dodanie sytagliptyny do metforminy lub innych schematów terapeutycznych (glimepiryd, pioglitazon, insulina) skutkowało istotnym obniżeniem HbA₁c o wartości od -0,5% do -2,1%, bez istotnego wzrostu masy ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. W badaniu TECOS (N=14 671) sytagliptyna nie zwiększała ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą sercowo-naczyniową, potwierdzając bezpieczeństwo kardiologiczne terapii.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, badanie TECOS, badanie UKPDS, biguanid, chlorowodorek metforminy, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, działanie hipoglikemizujące, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina glargine, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, niestabilna dławica piersiowa, parametr glikemii, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy w osoczu, stężenie glukozy we krwi, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, test tolerancji glukozy, transporter glukozy, uwalnianie insuliny, wskaźnik HOMA-β, wydzielanie glukagonu, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Sitagliptyna – Właściwości farmakodynamiczne
Sitagliptyna jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu DPP-4, co zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, prowadząc do glukozozależnego wzrostu wydzielania insuliny oraz hamowania wydzielania glukagonu. Dzięki temu sitagliptyna obniża stężenie glukozy na czczo i po posiłku oraz redukuje HbA1c, przy minimalnym ryzyku hipoglikemii i neutralnym wpływie na masę ciała. W badaniach klinicznych wykazano poprawę funkcji komórek beta trzustki, co potwierdzają wskaźniki HOMA-β oraz stosunek proinsuliny do insuliny. Sitagliptyna charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa.
aktywna postać GLP-1, analog amyliny, analog GLP-1, badanie TECOS, cukrzyca typu 2, działania niepożądane sercowo-naczyniowe, glikemia na czczo, glikemia poposiłkowa, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina A1C, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor DPP-4, inkretyny, insulina glargine, komórki alfa, komórki beta, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, niewydolność serca, osocze krwi, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, receptor PPARγ, stosunek proinsuliny do insuliny, test tolerancji glukozy, wskaźnik HOMA-β, wychwyt glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Eprocliv 850 mg + 50 mg
Eprocliv to lek złożony stosowany w terapii cukrzycy typu 2, łączący sytagliptynę – silny i selektywny inhibitor DPP-4 – oraz metforminę chlorowodorek, biguanid o wielokierunkowym działaniu hipoglikemizującym. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu, minimalizując ryzyko hipoglikemii. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach, co skutkuje obniżeniem glikemii na czczo i po posiłku. W badaniach klinicznych wykazano, że terapia skojarzona sytagliptyną i metforminą istotnie obniża HbA₁c (np. o 0,7–2,1% w zależności od schematu i dawki) oraz glukozę na czczo, bez zwiększenia ryzyka hipoglikemii i z minimalnym wpływem na masę ciała. Dodanie sytagliptyny do różnych schematów terapeutycznych (metformina, glimepiryd, pioglitazon, insulina) poprawia kontrolę glikemii, przy czym częstość hipoglikemii pozostaje porównywalna z placebo, a masa ciała pozostaje stabilna lub wykazuje niewielki wzrost (np. +1,1 kg przy dodaniu do glimepirydu).
Badanie TECOS, obejmujące 14 671 pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą sercowo-naczyniową, potwierdziło bezpieczeństwo kardiologiczne sytagliptyny (100 mg/dobę) stosowanej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, wykazując brak zwiększenia ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (HR 0,98; 95% CI 0,89–1,08) oraz niewydolności serca wymagającej hospitalizacji. W badaniu tym sytagliptyna obniżyła HbA₁c o średnio 0,29% w porównaniu z placebo (p < 0,001) i zmniejszyła częstość hipoglikemii (24,9% vs. 37,8%). Metformina, jako składnik terapii, wykazuje korzystny wpływ na profil lipidowy oraz zmniejsza ryzyko powikłań cukrzycowych i śmiertelności, co potwierdza badanie UKPDS. W populacji pediatrycznej (10–17 lat) skojarzenie sytagliptyny z metforminą nie wykazało wystarczającej skuteczności, dlatego nie jest zalecane. Podsumowując, Eprocliv stanowi efektywną i bezpieczną opcję terapeutyczną w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, szczególnie w terapii skojarzonej, z korzystnym profilem bezpieczeństwa i neutralnym wpływem na masę ciała.
analog GLP-1, biguanid, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glikogenoliza, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina A1C, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, proinsulina, receptor PPARγ, syntaza glikogenowa, transporter glukozy, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ansifora Duo 50 mg + 1000 mg
Ansifora Duo to preparat łączący sytagliptynę (50 mg) i metforminę (1000 mg), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, który dzięki synergicznemu mechanizmowi działania obu substancji poprawia kontrolę glikemii. Sytagliptyna jest silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4, zwiększającym stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w zależności od poziomu glukozy, bez ryzyka hipoglikemii. Metformina natomiast zmniejsza wątrobową produkcję glukozy, poprawia insulinowrażliwość mięśni oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach, dodatkowo korzystnie wpływając na profil lipidowy. W badaniach klinicznych dodanie sytagliptyny do metforminy lub innych schematów terapeutycznych (glimepiryd, pioglitazon, insulina) skutkowało istotnym obniżeniem HbA1c o 0,5–2,1% w zależności od terapii, bez istotnego wzrostu masy ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii.
agonista receptora PPAR gamma, aktywna postać GLP-1, biguanid, cholesterol frakcji LDL, cukrzyca typu 2, glipizyd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, komplementarny mechanizm działania, meglitynid, metformina, parametry glikemii, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, powikłania cukrzycy, sytagliptyna, terapia skojarzona, wskaźnik HOMA-β, wychwyt glukozy, zawał mięśnia sercowego, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jamesi 56,688 mg + 850 mg
Jamesi to lek przeciwcukrzycowy z grupy złożonych doustnych leków hipoglikemizujących (ATC: A10BD07), łączący sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid). Sytagliptyna zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w zależności od poziomu glukozy, bez zwiększonego ryzyka hipoglikemii. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych Jamesi skutecznie obniża HbA1c o 0,5-2,1% w zależności od schematu leczenia i dawki, bez istotnego wpływu na masę ciała lub z niewielkim jej zmniejszeniem (np. -1,5 kg w porównaniu do +1,1 kg przy glipizydzie). Częstość hipoglikemii jest niska i porównywalna z placebo, a wskaźniki funkcji komórek beta (HOMA-β, stosunek proinsuliny do insuliny) ulegają poprawie.
biguanid, chlorowodorek metforminy, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, glikogenoliza, glipizyd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, gospodarka lipidowa, hemoglobina glikowana, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyny, insulina glargine, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, model HOMA-β, niestabilna dławica piersiowa, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, transportery glukozy, trójglicerydy, udar mózgu, UKPDS, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Eprocliv 1000 mg + 50 mg
Eprocliv to złożony doustny lek hipoglikemizujący, zawierający sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę chlorowodorek (biguanid), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna zwiększa stężenie inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach prawidłowej lub podwyższonej glikemii, bez ryzyka hipoglikemii. Metformina działa poprzez zmniejszenie produkcji glukozy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych wykazano, że skojarzone stosowanie sytagliptyny i metforminy istotnie obniża HbA₁c (np. do -1,9% przy dawce 50 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy dwa razy dziennie) oraz glikemię na czczo i po posiłku, bez istotnego wpływu na masę ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Dodanie sytagliptyny do innych terapii, w tym insuliny, glimepirydem czy pioglitazonem, również poprawia kontrolę glikemii, przy zachowaniu bezpieczeństwa i stabilnej masy ciała.
biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, EGFR, enzym DPP-4, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, niestabilna dławica piersiowa, syntaza glikogenowa, transporter glukozy, triglicerydy, udar mózgu, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego