zespół Liddle’a

Zespół Liddle’a to rzadkie, genetycznie uwarunkowane zaburzenie charakteryzujące się nadciśnieniem tętniczym o wczesnym początku, hipokaliemią oraz zahamowaniem aktywności reninowej osocza. Schorzenie jest spowodowane mutacjami w genach kodujących podjednostki nabłonkowego kanału sodowego (ENaC), co prowadzi do jego konstytutywnej aktywacji i nadmiernej reabsorpcji sodu w dystalnych odcinkach nefronu.

Klinicznie zespół Liddle’a objawia się zazwyczaj w dzieciństwie lub wczesnej dorosłości ciężkim nadciśnieniem tętniczym, które słabo reaguje na konwencjonalne leki hipotensyjne. Pacjenci często prezentują niskie stężenie potasu w surowicy, alkalozę metaboliczną oraz niską aktywność reniny i aldosteronu, co odróżnia to schorzenie od pierwotnego hiperaldosteronizmu.

Diagnostyka zespołu Liddle’a opiera się na obrazie klinicznym, badaniach biochemicznych oraz analizie genetycznej. W leczeniu stosuje się przede wszystkim leki blokujące kanały ENaC, takie jak amiloryd i triamteren, które wykazują wysoką skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego i normalizacji zaburzeń elektrolitowych. Nie należy natomiast stosować antagonistów aldosteronu, ponieważ są one nieskuteczne w tym schorzeniu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl