zaburzenie endokrynologiczne
Zaburzenia endokrynologiczne to grupa schorzeń związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu wydzielania wewnętrznego. Układ ten składa się z gruczołów endokrynnych, które produkują i wydzielają hormony regulujące liczne procesy fizjologiczne, w tym metabolizm, wzrost i rozwój, funkcje tkanek, aktywność seksualną, sen i nastrój.
Zaburzenia endokrynologiczne mogą wynikać z nadmiernego (hiperfunkcja) lub niedostatecznego (hipofunkcja) wydzielania hormonów, a także z nieprawidłowej odpowiedzi tkanek docelowych na działanie hormonów. Do najczęstszych zaburzeń endokrynologicznych należą cukrzyca, choroby tarczycy (niedoczynność, nadczynność, zapalenie), choroby przysadki mózgowej, nadnerczy, przytarczyc oraz zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej.
Diagnostyka zaburzeń endokrynologicznych obejmuje badania laboratoryjne (oznaczanie stężenia hormonów we krwi), testy dynamiczne (ocena odpowiedzi na bodźce stymulujące lub hamujące wydzielanie hormonów) oraz badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny). Leczenie jest zależne od rodzaju zaburzenia i może obejmować farmakoterapię (substytucję hormonalną lub leki hamujące nadmierne wydzielanie hormonów), leczenie chirurgiczne lub radioterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lewotyroksyna – Przeciwwskazania stosowania
Lewotyroksyna sodowa, syntetyczny analog T4, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu, takimi jak metylu parahydroksybenzoesan sodowy (9 mg/5 ml w Althyxin), glicerol (3780 mg/5 ml w Althyxin) czy laktoza jednowodna (65,88–65,91 mg/tabletka w Novothyral). Przeciwwskazania obejmują nieleczoną nadczynność tarczycy, subkliniczną lub jawną tyreotoksykozę (obniżone TSH przy prawidłowych T3 i T4), nieleczoną niedoczynność nadnerczy i przysadki, a także ostre stany kardiologiczne, takie jak świeżo przebyty ostry zawał mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego i pancarditis. W tych sytuacjach podanie lewotyroksyny może prowadzić do zaostrzenia objawów, w tym przełomu nadnerczowego lub poważnych powikłań sercowych, ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na tlen i przyspieszenie akcji serca.
choroba niedokrwienna serca, długotrwała niedoczynność tarczycy, eutyreoza, hormon tarczycy, hormon tarczycy T4, laktoza jednowodna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, liotyronina, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy płodu, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, ostry stan kardiologiczny, pancarditis, parahydroksybenzoesan sodowy, parametr tarczycowy, powikłanie kardiologiczne, preparat lewotyroksyny, przełom nadnerczowy, reakcja alergiczna, tyreotoksykoza, tyreotoksykoza subkliniczna, uszkodzenie płodu, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wszystkich warstw serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Euthyrox N 75 75 mcg
Euthyrox N 75 zawiera 75 µg lewotyroksyny sodowej, syntetycznego hormonu tarczycy stosowanego jako substytut w niedoczynności tarczycy oraz w terapii supresyjnej TSH. Lek jest wskazany w leczeniu wola obojętnego, gdzie zmniejsza stymulację tarczycy przez TSH i redukuje objętość gruczołu, co jest istotne u pacjentów z dolegliwościami uciskowymi lub problemami kosmetycznymi. Po operacyjnym usunięciu wola stosowanie Euthyrox N 75 zapobiega nawrotom poprzez supresję TSH. W niedoczynności tarczycy terapia substytucyjna jest długoterminowa, umożliwiając normalizację parametrów hormonalnych (TSH, fT4) i ustąpienie objawów. W leczeniu raka tarczycy lek stosuje się w dawkach supresyjnych, obniżających TSH poniżej normy, co zmniejsza ryzyko nawrotu choroby. Ponadto, Euthyrox N 75 jest używany w terapii „blokuj i zastępuj” w nadczynności tarczycy, łącząc leczenie tyreostatykami z suplementacją lewotyroksyną w celu zapobiegania niedoczynności i powiększeniu gruczołu.
badanie hormonów tarczycy, badanie obrazowe tarczycy, choroba wieńcowa, endokrynolog, hormon tyreotropowy, leczenie supresyjne, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, rak tarczycy, suplementacja skojarzona, terapia radiojodem, terapia substytucyjna, trijodotyronina wolna, tyreostatyk, tyroksyna wolna, wole obojętne, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Zapobieganie i profilaktyka
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (menorrhagia) dotyczą około 20% kobiet i mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak anemia z niedoboru żelaza. Wczesna diagnostyka i regularne badania ginekologiczne są kluczowe dla identyfikacji przyczyn, które obejmują zaburzenia hormonalne, mięśniaki, polipy czy defekty krzepnięcia. Farmakologicznie stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) redukujące krwawienie o około 30%, kwas traneksamowy zmniejszający krwawienie o 40%, doustne środki antykoncepcyjne i progestyny, które regulują cykl i redukują obfitość krwawień o około 40%, a także hormonalne wkładki domaciczne (IUD) z lewonorgestrelem, które mogą zmniejszyć krwawienie nawet o 95% po 3 miesiącach stosowania. Agoniści i antagoniści GnRH (np. relugolix, elagolix) są stosowani w ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy mięśniakach macicy.
ablacja endometrium, agonista GnRH, anemia, anemia z niedoboru żelaza, aspiryna, doustny środek antykoncepcyjny, elagolix, embolizacja tętnic macicznych, flawonoid, histerektomia, krwawienie miesiączkowe, kwas traneksamowy, lewonorgestrel, menorrhagia, mięśniak macicy, myomektomia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, octan leuprolidu, octan medroksyprogesteronu, polip, progestyn, prostaglandyna, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia, relugolix, suplement żelaza, szpik kostny, wkładka domaciczna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vitaminum E Medana 300 mg
Przedawkowanie witaminy E w postaci all-rac-α-tokoferylu octanu, szczególnie produktu Vitaminum E Medana zawierającego 300 mg substancji czynnej w kapsułce, może wywołać wieloukładowe objawy niepożądane. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha, a także reakcje alergiczne o różnym nasileniu, zmęczenie, osłabienie, bóle głowy oraz zaburzenia widzenia. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest wzrost ciśnienia śródczaszkowego, wymagający pilnej interwencji neurologicznej i neurochirurgicznej. Ponadto, przedawkowanie może prowadzić do zaburzeń endokrynologicznych, w tym obniżenia stężenia hormonów tarczycy i dysfunkcji gruczołów płciowych, a także do nadpobudliwości psychoruchowej.
all-rac-α-tokoferylu octan, ból brzucha, ciśnienie śródczaszkowe, diagnostyka różnicowa, gruczoł płciowy, hormon tarczycy, konsultacja neurochirurgiczna, konsultacja neurologiczna, kortykosteroid, leczenie neurochirurgiczne, leczenie objawowe, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, nadpobudliwość, nieostre widzenie, objaw neurologiczny, objaw żołądkowo-jelitowy, ocena okulistyczna, reakcja alergiczna, witamina E, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Produkt leczniczy Velaxin ER zawierający wenlafaksynę w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do bardzo często zgłaszanych należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz pocenie się, w tym poty nocne (częstość ≥1/10). Istotne są również często występujące zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i trombocytopenia, które mogą stanowić poważne zagrożenie zdrowotne i wymagają natychmiastowej interwencji. Rzadko obserwuje się zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) oraz zwiększone stężenie prolaktyny, a bardzo rzadko hiponatremię i zmniejszenie apetytu.
agranulocytoza, anorgazmia, bruksizm, depersonalizacja, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, majaczenie, mania, myśli samobójcze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nietypowy sen, obniżone libido, omam, pancytopenia, parametr hematologiczny, pobudzenie, poty nocne, poziom elektrolitów, reakcja anafilaktyczna, stan splątania, suchość jamy ustnej, trombocytopenia, Velaxin ER, wenlafaksyna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie orgazmu, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Bromodosis (nieprzyjemny zapach stóp) – Diagnostyka i diagnoza
Bromodosis, definiowana jako nieprzyjemny zapach stóp, wymaga kompleksowej diagnostyki opartej na szczegółowym wywiadzie oraz badaniu fizykalnym. Kluczowe jest różnicowanie przyczyn, takich jak hyperhidrosis plantaris, infekcje bakteryjne (np. keratoliza drążąca wywołana przez bakterie Brevibacterium spp., Staphylococcus epidermidis, Kytococcus sedentarius), grzybice stóp i paznokci (tinea pedis, onychomycosis) oraz zaburzenia endokrynologiczne. Diagnostyka obejmuje ocenę zmian skórnych (zaczerwienienie, łuszczenie, pęcherze, wgłębienia na podeszwach), test skrobiowo-jodowy potwierdzający nadmierną potliwość, badania mikrobiologiczne (posiewy mykologiczne i wymazy bakteriologiczne) oraz badania krwi w celu wykluczenia chorób współistniejących, takich jak cukrzyca czy choroby tarczycy. Charakterystyczne zapachy (np. zapach sera, octu, amoniaku) mogą wskazywać na specyficzne patogeny i ułatwić identyfikację etiologii bromodosis.
badanie fizykalne, badanie krwi, Brevibacterium, bromodosis, choroba tarczycy, choroba współistniejąca, cukrzyca, dermatoskopia, grzybica paznokci, grzybica stóp, hyperhidrosis, infekcja grzybicza, kwas izowalerianowy, Kytococcus sedentarius, nadmierna potliwość, neuropatia cukrzycowa, nieprzyjemny zapach stóp, onychomycosis, pitted keratolysis, plantar hyperhidrosis, posiew mykologiczny, Propionibacterium acnes, rozpoznanie różnicowe, staphylococcus epidermidis, stopa atlety, stopa cukrzycowa, test skrobiowo-jodowy, tinea pedis, wymaz bakteriologiczny, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tirosint Sol 88 mcg
Lek Tirosint Sol, zawierający lewotyroksynę sodową w postaci roztworu doustnego, jest stosowany w terapii zaburzeń funkcji tarczycy. Przy prawidłowym stosowaniu i monitorowaniu parametrów klinicznych oraz laboratoryjnych, działania niepożądane są zazwyczaj minimalne. W przypadku przedawkowania lub braku tolerancji dawki mogą pojawić się objawy nadczynności tarczycy, takie jak tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, bóle głowy, drżenie, niepokój, bezsenność, osłabienie mięśni, skurcze, zaczerwienienie, gorączka, nadpotliwość, zmniejszenie masy ciała, wymioty, biegunka oraz zaburzenia miesiączkowania. W takich sytuacjach zaleca się zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie leczenia, a następnie ostrożne wznowienie terapii.
badanie kliniczne, bezsenność, biegunka, dawka suprafizjologiczna, dusznica bolesna, działanie niepożądane, kołatanie serca, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nadpotliwość, nadwrażliwość, niepokój wewnętrzny, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, parametr laboratoryjny, personel medyczny, pokrzywka, produkt leczniczy, przedawkowanie, reakcja alergiczna, roztwór doustny, rzekomy guz mózgu, skurcz mięśni, tachykardia, Tirosint Sol, wymioty, wysypka, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie funkcji tarczycy, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glimepiride Aurovitas
Glimepiride Aurovitas, jako pochodna sulfonylomocznika, wymaga szczególnej ostrożności w praktyce klinicznej ze względu na ryzyko hipoglikemii, która może manifestować się szerokim spektrum objawów neurologicznych, psychicznych, sercowo-naczyniowych oraz skórnych. Lek należy przyjmować bezpośrednio przed lub w trakcie posiłku, aby zminimalizować ryzyko hipoglikemii, której objawy mogą imitować udar mózgu, co wymaga szybkiej i trafnej diagnostyki. W przypadku wystąpienia hipoglikemii konieczne jest natychmiastowe podanie węglowodanów, gdyż sztuczne środki słodzące nie są skuteczne. Nawrót hipoglikemii po początkowym ustąpieniu objawów wymaga szczególnej czujności i ewentualnej hospitalizacji. Monitorowanie terapii obejmuje regularne oznaczanie glikemii, HbA1c, funkcji wątroby oraz morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem leukocytów i płytek krwi.
arytmia serca, ciężka hipoglikemia, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, drgawki mózgowe, działanie hipoglikemizujące, funkcja nerek, funkcja wątroby, glimepiryd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, morfologia krwi, niedobór G6PD, niedobór laktazy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, pochodna sulfonylomocznika, wstrząs hipoglikemiczny, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie endokrynologiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oziclide MR 60 mg
Oziclide MR to lek zawierający 60 mg gliklazydu w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg (pół tabletki) raz na dobę, przyjmowana podczas śniadania. Dawkę można stopniowo zwiększać co najmniej co miesiąc do maksymalnie 120 mg (dwie tabletki) na dobę, z możliwością wcześniejszej modyfikacji po 2 tygodniach, jeśli nie obserwuje się poprawy kontroli glikemii. Tabletki można dzielić, co ułatwia dostosowanie dawki. W przypadku zamiany z innych leków zawierających gliklazyd lub innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, dawkę początkową ustala się na 30 mg, a dalsze dawkowanie dostosowuje się do stężenia glukozy we krwi, z uwzględnieniem okresu półtrwania poprzedniego leku i ryzyka hipoglikemii.
biguanid, choroba naczyń obwodowych, choroba tętnic, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, gliklazyd, HbA1c, hipoglikemia, inhibitor alfa-glukozydazy, kontrola glikemii, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność tętnicy szyjnej, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy, substancja czynna, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół trisomii x – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół trisomii X (47,XXX) to genetyczne zaburzenie występujące u około 1 na 1000 żywych urodzeń żeńskich, spowodowane obecnością dodatkowego chromosomu X. Etiologia opiera się na nondysjunkcji chromosomów podczas gametogenezy, najczęściej niezależnej od dziedziczenia. Zaawansowany wiek matki (>45 lat) stanowi istotny czynnik ryzyka. Diagnostyka prenatalna, w tym nieinwazyjny test UNITY Aneuploidy Screen (NIPT), umożliwia wczesne wykrycie trisomii X, co pozwala na wdrożenie odpowiedniego poradnictwa genetycznego i planowanie dalszej opieki. Pomimo braku możliwości zapobiegania i leczenia przyczynowego, wczesna identyfikacja zespołu jest kluczowa dla optymalizacji wsparcia rozwojowego i edukacyjnego pacjentek.
badanie genetyczne, badanie neuropsychologiczne, badanie przesiewowe noworodków, diagnostyka prenatalna, dodatkowy chromosom X, medycyna spersonalizowana, nieinwazyjny test prenatalny, nieprawidłowy zapis EEG, nondisjunction, opóźnienie rozwojowe, poradnictwo genetyczne, problem behawioralny, środek neuroprotekcyjny, terapia fizyczna, terapia logopedyczna, terapia testosteronem, zaburzenie chromosomowe, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie genetyczne, zaburzenie językowe, zaburzenie psychologiczne, zespół Klinefeltera, zespół potrójnego X, zespół trisomii X - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie wtórne – Etiologia i przyczyny
Nadciśnienie wtórne stanowi 5-10% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się obecnością odwracalnej przyczyny, w przeciwieństwie do nadciśnienia pierwotnego. Najczęstsze etiologie obejmują choroby miąższu nerek (2,5-5%), zwężenie tętnicy nerkowej (0,2-4%), pierwotny hiperaldosteronizm (5-10%), obturacyjny bezdech senny (30-50% pacjentów z OBS ma nadciśnienie wtórne) oraz stosowanie leków takich jak NLPZ, doustne środki antykoncepcyjne czy kortykosteroidy. Mechanizmy patofizjologiczne różnią się w zależności od przyczyny i obejmują m.in. aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron, zatrzymanie sodu i wody, nadprodukcję katecholamin czy hipoksemię nocną. Wiek pacjenta wpływa na profil etiologiczny – u dzieci dominują choroby nerek i koarktacja aorty, u młodych dorosłych dysplazja włóknisto-mięśniowa tętnic nerkowych, a u osób starszych miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej i niewydolność nerek.
akromegalia, aparat przykłębuszkowy, choroba miąższu nerek, choroba naczyniowo-nerkowa, choroba wielotorbielowata nerek, ciśnienie śródczaszkowe, dysplazja włóknisto-mięśniowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, guz chromochłonny, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipoksemia nocna, kłębuszkowe zapalenie nerek, koarktacja aorty, miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej, nadciśnienie oporne, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nadciśnienie złośliwe, nadczynność tarczycy, nadprodukcja kortyzolu, nefropatia cukrzycowa, nefropatia toczniowa, neuropatia autonomiczna, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obturacyjny bezdech senny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pheochromocytoma, pierwotna nadczynność przytarczyc, pierwotny hiperaldosteronizm, podwyższone ciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uropatia zaporowa, zaburzenie endokrynologiczne, zespół Conna, zespół Cushinga, zespół Liddle’a, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Eugia 15 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Eugia) w dawkach terapeutycznych 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg może powodować poważne działania niepożądane w przypadku przedawkowania, zwłaszcza hematologiczne. Dane kliniczne wskazują, że dawki ≥150 mg, a nawet jednorazowe dawki do 400 mg, były stosowane w badaniach, gdzie głównym objawem toksyczności była supresja szpiku kostnego prowadząca do pancytopenii, neutropenii, trombocytopenii i/lub niedokrwistości. Inne potencjalne objawy przedawkowania obejmują nasilenie tromboembolizmu żylnego, reakcji skórnych, zaburzeń czynności wątroby, nerek oraz endokrynologicznych, choć brak jest precyzyjnych danych dotyczących zależności dawka-odpowiedź dla tych efektów.
antidotum, cytopenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, lenalidomid, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, parametr hematologiczny, powikłanie infekcyjne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, preparat krwiopochodny, profil bezpieczeństwa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przedawkowanie lenalidomidu, reakcja skórna, rozmaz krwi, supresja szpiku kostnego, toksyczność dawki, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę
Budesonide Easyhaler w dawce 100 μg/dawkę, stosowany wziewnie, może powodować działania niepożądane o różnej częstości, w tym kandydozę jamy ustnej i gardła, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia endokrynologiczne (np. zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci), zaburzenia psychiczne (lęk, depresja), zaćmę, jaskrę, kaszel, skurcz oskrzeli oraz zmniejszenie gęstości kości. Ryzyko ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów zależy od dawki, czasu ekspozycji, wcześniejszego stosowania kortykosteroidów oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. W badaniach klinicznych u ponad 13 000 pacjentów częstość lęku i depresji była niższa w grupie leczonej budezonidem (odpowiednio 0,52% i 0,67%) niż w grupie placebo (0,63% i 1,15%).
Budesonide Easyhaler, budezonid, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, demineralizacja kości, depresja, duszność, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, glikokortykosteroid, grzybica, hormon kory nadnerczy, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, krwiak podskórny, lęk, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadnercza, nadpobudliwość psychomotoryczna, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, podrażnienie gardła, pokrzywka, proszek do inhalacji, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, świąd, wysypka, zaburzenie endokrynologiczne, zaćma - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amaryl 2
Preparat Amaryl (glimepiryd) wymaga podawania krótko przed lub w trakcie posiłku w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii, która może manifestować się szerokim spektrum objawów neurologicznych (np. ból głowy, zaburzenia koncentracji, afazja), psychicznych (niepokój, agresja, delirium), gastrycznych (nudności, wymioty) oraz ogólnych (senność, znużenie). Ciężka hipoglikemia może prowadzić do drgawek, utraty przytomności, a nawet śpiączki, a jej obraz kliniczny może imitować udar mózgu, co wymaga szczególnej czujności diagnostycznej. W przypadku wystąpienia hipoglikemii zaleca się szybkie podanie węglowodanów prostych, gdyż sztuczne środki słodzące są nieskuteczne. Nawrót hipoglikemii jest możliwy, zwłaszcza przy stosowaniu sulfonylomocznika, co wymaga monitorowania i ewentualnej hospitalizacji w ciężkich przypadkach.
afazja, ból głowy, bradykardia, brak laktazy, ciężka hipoglikemia, delirium, dławica piersiowa, glimepiryd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, insulinoterapia, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy, tachykardia, udar, węglowodany, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Epidemiologia
Karłowatość definiowana jest jako wzrost poniżej -2 odchyleń standardowych lub w trzecim percentylu dla wieku i płci, z częstością występowania około 2,5% w populacji USA. Dysplazje szkieletowe, stanowiące około 5% wad wrodzonych, występują z częstością 1:4000-5000 urodzeń, z letalnością 0,95 na 10 000 porodów. Achondroplazja, najczęstsza nieletealna dysplazja, odpowiada za ponad 90% przypadków karłowatości, z częstością 1:20 000 do 1:30 000 żywych urodzeń (3,72 na 100 000 według EUROCAT). Dziedziczenie jest autosomalne dominujące, z 80% mutacji de novo, a wiek ojcowski powyżej 35 lat znacząco zwiększa ryzyko mutacji. Monitorowanie kliniczne wymaga specyficznych wykresów wzrostu i pomiarów proporcji ciała, a opieka powinna być multidyscyplinarna, szczególnie w pierwszych dwóch latach życia, ze względu na ryzyko powikłań neurologicznych, oddechowych i ortopedycznych.
achondroplazja, dysplazja szkieletowa, dysplazja thanatophoryczna, gen FGFR3, hiperrefleksja, hipotonia, karłowatość, karłowatość pierwotna, kifoza piersiowo-lędźwiowa, makrocefalia, mozaicyzm linii zarodkowej, mutacja de novo, niedożywienie, niewydolność oddechowa, niski wzrost, obwód głowy, osteogenesis imperfecta, poradnictwo genetyczne, stenoza kręgosłupa, wiotkość stawów, wosorityd, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flutixon Neb 0,5 mg/2 ml
Przedawkowanie flutykazonu propionianu w postaci zawiesiny do nebulizacji (0,5 mg/2 ml) może prowadzić do istotnych zaburzeń endokrynologicznych, głównie związanych z zahamowaniem czynności kory nadnerczy. W przypadku jednorazowego podania dawki większej niż zalecana, obserwuje się przemijające obniżenie stężenia kortyzolu w osoczu, które zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni bez konieczności intensywnego leczenia. Monitorowanie stężenia kortyzolu pozwala na ocenę powrotu prawidłowej funkcji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. W sytuacji przewlekłego przedawkowania, objawiającego się m.in. zespołem Cushinga (zaokrąglenie twarzy, zwiększenie masy ciała, osłabienie mięśniowe, osteoporoza, zaburzenia glikemii), dochodzi do długotrwałego zahamowania czynności kory nadnerczy, co wymaga szczegółowej oceny rezerwy nadnerczowej i może skutkować niewydolnością nadnerczy w sytuacjach stresowych lub infekcyjnych.
działanie ogólnoustrojowe, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, kortyzol w osoczu, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, ostre przedawkowanie, przewlekłe przedawkowanie, rezerwa nadnerczowa, test stymulacji ACTH, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie glikemii, zahamowanie kory nadnerczy, zawiesina do nebulizacji, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosucard 10 mg
Rozuwastatyna wykazuje profil działań niepożądanych głównie o charakterze łagodnym i przemijającym, z mniej niż 4% pacjentów przerywających leczenie z powodu niepożądanych efektów. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, jest obserwowana zależnie od dawki: poniżej 1% przy dawkach 10-20 mg, około 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępuje podczas kontynuacji terapii i nie wiąże się z ostrą lub postępującą nefropatią. Działania na mięśnie szkieletowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rzadko rabdomioliza (z lub bez ostrej niewydolności nerek), występują częściej przy dawkach >20 mg. Aktywność kinazy kreatynowej może wzrastać, a przy wartości >5 x GGN wskazane jest przerwanie leczenia. Zwiększenie aminotransferaz, zwykle łagodne i przemijające, również jest obserwowane. U dzieci i młodzieży stwierdzono częstsze wzrosty kinazy kreatyniny >10 x GGN oraz objawy mięśniowe po wysiłku, jednak ogólny profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych.
aminotransferaza, ból mięśni, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, mięsień szkieletowy, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Lewotyroksyna sodowa – Przeciwwskazania stosowania
Lewotyroksyna sodowa, syntetyczny hormon tarczycy, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, co może prowadzić do reakcji alergicznych, włącznie z anafilaksją. Nie należy jej stosować w nieleczonych stanach endokrynologicznych, takich jak nieleczona nadczynność tarczycy (ryzyko przełomu tyreotoksycznego), niedoczynność przysadki oraz niedoczynność kory nadnerczy (ryzyko przełomu nadnerczowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność leczenia niedoczynności nadnerczy przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną, aby uniknąć zagrażających życiu powikłań. Ponadto, lewotyroksyna jest przeciwwskazana w ostrych stanach kardiologicznych, takich jak świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego oraz pancarditis, ze względu na zwiększone zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i ryzyko zaostrzenia niewydolności serca oraz zaburzeń rytmu.
autonomiczna czynność tarczycy, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, indeks terapeutyczny, jawna tyreotoksykoza, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, przełom nadnerczowy, przełom tarczycowy, reakcja anafilaktyczna, stan endokrynologiczny, stężenie T3 i T4, stężenie TSH, tyreostatyk, tyreotoksykoza, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levothyroxine Accord 50 mcg
Levothyroxine Accord, zawierający lewotyroksynę sodową w dawkach od 12,5 do 200 µg, jest stosowany w terapii niedoczynności tarczycy, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które najczęściej wynikają z przedawkowania lub zbyt szybkiego zwiększania dawki. Objawy te są charakterystyczne dla nadczynności tarczycy i obejmują zaburzenia kardiologiczne (np. tachykardię, migotanie przedsionków, dławicę piersiową), neurologiczne (ból głowy, drżenie, guz rzekomy mózgu), mięśniowe (osłabienie, kurcze), psychiczne (niepokój, bezsenność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także zaburzenia ginekologiczne (nieregularne miesiączki). Ponadto mogą wystąpić reakcje alergiczne, takie jak wysypka, pokrzywka czy obrzęk naczynioruchowy, a także rzadkie przypadki łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego u dzieci.
biegunka, drgawka, dusznica bolesna, duszność, guz rzekomy mózgu, kołatanie serca, kurcz mięśnia, lewotyroksyna sodowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, tachykardia, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebbud 0,5 mg/ml
Lek Nebbud zawiera budezonid, wziewny glikokortykosteroid, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zaburzenia psychiczne (lęk, depresja, nerwowość), drżenie, zaćma, jaskra, kaszel, podrażnienie gardła, skurcze mięśni oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Ryzyko ogólnoustrojowych efektów ubocznych zależy od dawki, czasu ekspozycji, wcześniejszego stosowania kortykosteroidów oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.
bezgłos, budezonid, chrypka, depresja, drżenie, działanie niepożądane, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid ogólnoustrojowy, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid wziewny, lęk, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, osteoporoza, pobudzenie psychoruchowe, POChP, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie układu nerwowego, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie Candida, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół policystycznych jajników – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół policystycznych jajników (PCOS) dotyka 4-12% kobiet w wieku reprodukcyjnym i jest jedną z głównych przyczyn niepłodności, zwiększając ryzyko niepłodności aż 15-krotnie. Kobiety z PCOS mają trzykrotnie wyższe ryzyko wczesnej utraty ciąży, co wiąże się z zaburzeniami środowiska endometrialnego, hiperinsulinemią i hiperandrogenizmem. W trakcie ciąży obserwuje się u nich około trzykrotnie wyższe ryzyko powikłań, takich jak cukrzyca ciążowa (często diagnozowana już w I trymestrze), nadciśnienie indukowane ciążą, stan przedrzucawkowy, poród przedwczesny oraz zwiększone ryzyko cięcia cesarskiego. Ryzyko martwego urodzenia wynosi 3,3% w porównaniu do 1,6% w populacji kontrolnej. Noworodki matek z PCOS częściej mają niższą ocenę Apgar w 5. minucie, aspirację smółki, są duże względem wieku ciążowego (LGA) oraz wykazują podwyższone ryzyko wad wrodzonych, w tym serca, cewy nerwowej i układu moczowo-płciowego.
aspiracja smółki, bezdech senny, cięcie cesarskie, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 2, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, hiperandrogenizm, hiperinsulinemia, insulinooporność, komórka beta trzustki, makrosomia płodu, martwe urodzenie, metformina, nadciśnienie indukowane ciążą, niepłodność kobieca, PCOS, poród przedwczesny, powikłanie ciążowe, przepuklina pępowinowa, rak endometrium, rozrost endometrium, ścieżka molekularna, skala Apgar, stan przedrzucawkowy, technika wspomaganego rozrodu, ultrasonografia, wada wrodzona, zaburzenie endokrynologiczne, zawał serca, zespół policystycznych jajników - Leksykon substancji czynnych
Caulophyllum thalictroides – Wskazania do stosowania
Caulophyllum thalictroides, występujący na polskim rynku farmaceutycznym w homeopatycznych rozcieńczeniach D2 i D4, jest stosowany jako składnik preparatów wspomagających leczenie zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) oraz dolegliwości okresu klimakterium. Preparaty takie jak Mastodynon (D4, 81 mg/tabletkę), Mastodynon N (D4, 10 g/100 g roztworu) oraz Pascofemin (D2, 0,75 g/10 g kropli) wykazują działanie łagodzące mastodynię, zaburzenia emocjonalne w fazie lutealnej, a także uderzenia gorąca i poty nocne w okresie menopauzalnym. Zastosowanie tych preparatów powinno być poprzedzone wykluczeniem przez lekarza poważnych przyczyn dolegliwości, takich jak zmiany organiczne w obrębie gruczołu piersiowego, zaburzenia endokrynologiczne czy nowotwory.
bolesność piersi, Caulophyllum thalictroides, cykl menstruacyjny, etanol, faza lutealna cyklu, klimakterium, laktoza jednowodna, mastodynia, objaw menopauzalny, okres menopauzalny, okres okołomenopauzalny, PMS, pot nocny, rozcieńczenie homeopatyczne, uderzenie gorąca, wahanie nastroju, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie równowagi emocjonalnej, zespół napięcia przedmiesiączkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jodek potasu G.L. Pharma 65 mg
Stosowanie jodku potasu wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które mogą dotyczyć wielu układów i narządów. Reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk ślinianek, ból głowy, skurcz oskrzeli oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, występują z częstością nieznaną i mogą mieć przebieg od łagodnego do ostrego, zależny od dawki. Ekspozycja na jod może indukować lub nasilać choroby autoimmunologiczne tarczycy, w tym chorobę Gravesa i Hashimoto, a także prowadzić do toksycznego wola guzkowego oraz przejściowej nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Dodatkowo, obserwuje się przypadki nadczynności tarczycy i zapalenia tarczycy z lub bez obrzęku śluzowatego. Zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, nerwowość, impotencja i bezsenność, mogą pojawić się przy długotrwałej terapii. W układzie pokarmowym notuje się zapalenie ślinianek oraz różnorodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, natomiast rzadko występuje przemijająca wysypka skórna.
bezsenność, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, depresja, funkcja tarczycy, impotencja, jodek potasu, nadczynność tarczycy, nerwowość, niedoczynność tarczycy, obrzęk ślinianek, obrzęk śluzowaty, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, toksyczne wole guzkowe, wysypka skórna, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie ślinianek, zapalenie tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Desmopresyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Desmopresyna, syntetyczny analog wazopresyny, stosowana w różnych zaburzeniach endokrynologicznych, nie wykazuje istotnego wpływu na sprawność psychomotoryczną pacjentów. Analiza danych klinicznych oraz charakterystyk produktów leczniczych potwierdza, że preparaty desmopresyny, niezależnie od postaci farmaceutycznej (tabletki, liofilizaty doustne, roztwory do wstrzykiwań) i dawki (m.in. Minirin Melt 60, 120, 240 µg, Noqturina 25 i 50 µg, Minirin 0,1 mg i 0,2 mg), nie wpływają negatywnie na funkcje poznawcze, koordynację ruchową ani szybkość reakcji. W związku z tym nie stwierdza się konieczności wprowadzania ograniczeń dotyczących prowadzenia pojazdów mechanicznych czy obsługi maszyn u pacjentów leczonych desmopresyną.
aerozol do nosa, analog wazopresyny, charakterystyka produktu leczniczego, dane farmakologiczne, desmopresyna, działanie sedatywne, funkcja poznawcza, koordynacja ruchowa, liofilizat doustny, Minirin Melt, Noqturina, octan desmopresyny, percepcja wzrokowa, roztwór do wstrzykiwań, sprawność psychomotoryczna, tabletka podjęzykowa, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eferox 137 mcg
Stosowanie lewotyroksyny sodowej w postaci tabletek Eferox wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, które najczęściej wynikają z przedawkowania i ustępują po redukcji dawki lub przerwaniu terapii. Działania niepożądane, sklasyfikowane według systemu MedDRA, mają częstość występowania nieznaną, co utrudnia precyzyjną ocenę ryzyka. Objawy obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, obrzęk, duszność), zaburzenia psychiczne (niepokój, pobudzenie, bezsenność), neurologiczne (drżenie, ból głowy, drgawki), sercowo-naczyniowe (dławica piersiowa, tachykardia, arytmie, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze), a także objawy ze strony układu pokarmowego, mięśniowo-szkieletowego (w tym osteoporoza u kobiet pomenopauzalnych przy długotrwałej terapii dawkami supresyjnymi), rozrodczego (nieregularne miesiączki) oraz ogólne (gorączka, zmęczenie, obrzęk). Szczególnie niebezpieczny jest przełom tarczycowy, stan zagrażający życiu, charakteryzujący się wysoką gorączką, tachykardią, arytmią, niedociśnieniem, niewydolnością serca, żółtaczką, splątaniem, drgawkami i śpiączką.
arytmia, ból stawów, dawka supresyjna, dławica piersiowa, drgawki, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedociśnienie tętnicze, nieregularne miesiączki, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, osteoporoza, pokrzywka, przedawkowanie leku, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, splątanie, tachykardia, układ immunologiczny, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Czynnik grasiczy X – Przeciwwskazania stosowania
Czynnik grasiczy X (Thymostimulinum, Thymus Factor X) jest dostępny w preparacie TFX w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym tiomersal, który może wywoływać reakcje alergiczne. Wskazane jest szczególne rozważenie przeciwwskazań względnych, takich jak ciąża, okres karmienia piersią, dni okołomenstruacyjne oraz zaburzenia endokrynologiczne (np. gruczolak przysadki, akromegalia), gdzie stosowanie preparatu wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
U dzieci i młodzieży do okresu dojrzewania płciowego stosowanie czynnika grasiczego X jest względnie przeciwwskazane ze względu na fizjologiczną aktywność grasicy. Terapia w tej grupie powinna być rozważana jedynie przy potwierdzonych wyraźnych niedoborach immunologicznych, po dokładnej ocenie klinicznej i badaniach laboratoryjnych. Przed wdrożeniem leczenia konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu i oceny stanu immunologicznego pacjenta, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii i optymalizować jej efektywność.
akromegalia, alternatywna metoda terapeutyczna, ciąża i karmienie piersią, czynnik grasiczy X, grasica, gruczolak przysadki, nadwrażliwość, niedobór immunologiczny, preparat TFX, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, substancja pomocnicza, thymostimulinum, Thymus Factor X, tiomersal, układ immunologiczny, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycodon Stada
Oxycodon Stada (5 mg, 10 mg, 20 mg) zawierający oksykodon chlorowodorek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością oddechową, zaburzeniami wątroby, nerek, endokrynologicznymi oraz u osób z psychozami, alkoholizmem czy przerostem gruczołu krokowego. Należy unikać stosowania oksykodonu u pacjentów z porażenną niedrożnością jelit oraz zachować ostrożność po zabiegach chirurgicznych, szczególnie w obrębie jamy brzusznej, ze względu na ryzyko zaburzeń perystaltyki. Oksykodon może powodować ośrodkowy bezdech senny (CSA) i hipoksemię, a ryzyko CSA jest proporcjonalne do dawki. Długotrwała terapia wiąże się z rozwojem tolerancji, uzależnienia fizycznego i zespołu odstawiennego, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki po zakończeniu leczenia. Objawy odstawienia obejmują m.in. ziewanie, rozszerzenie źrenic, łzawienie, drżenia i bezsenność.
choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia związana ze snem, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, majaczenie alkoholowe, nadużywanie alkoholu, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność oddechowa, obrzęk śluzowaty, oś podwzgórzowo-przysadkowo-gonadalna, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, ośrodkowy bezdech senny, padaczka, perystaltyka jelit, porażenna niedrożność jelit, przeczulica bólowa, przerost gruczołu krokowego, psychoza związana z intoksykacją, stężenie kortyzolu, stężenie prolaktyny, stężenie testosteronu, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie lękowe, zaburzenie oddychania, zaburzenie oddychania w czasie snu, zaburzenie osobowości, zaburzenie regulacji krążenia, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny