należna masa ciała
Należna masa ciała (NMC) to termin określający optymalną wagę pacjenta, obliczaną na podstawie różnych wskaźników antropometrycznych. Jest to wartość referencyjna wykorzystywana w praktyce klinicznej do oceny stanu odżywienia, planowania leczenia oraz określania dawek leków.
Istnieje kilka metod wyznaczania należnej masy ciała, w tym wzory Broca, Lorentza czy Devine’a. W praktyce klinicznej często stosuje się również wskaźnik masy ciała (BMI), gdzie za optymalny zakres przyjmuje się wartości 18,5-24,9 kg/m². Należna masa ciała jest szczególnie istotna w farmakoterapii, żywieniu klinicznym oraz monitorowaniu efektów leczenia pacjentów z niedowagą lub otyłością.
W przypadku pacjentów z zaburzeniami odżywiania, niewydolnością narządową lub w podeszłym wieku, określenie należnej masy ciała stanowi podstawę do opracowania indywidualnego planu terapeutycznego. Warto pamiętać, że wartość ta powinna być interpretowana w kontekście ogólnego stanu zdrowia pacjenta, jego budowy ciała oraz składu tkankowego, ponieważ same wskaźniki antropometryczne nie zawsze odzwierciedlają optymalny stan zdrowia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pleryksafor – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie pleryksaforem powinno być prowadzone przez lekarzy z doświadczeniem w onkologii i hematologii, we współpracy z ośrodkami specjalistycznymi zdolnymi do monitorowania mobilizacji komórek progenitorowych. Mobilizacja komórek macierzystych jest szczególnie utrudniona u pacjentów powyżej 60. roku życia, po wcześniejszej chemioterapii mielosupresyjnej lub intensywnej, oraz gdy liczba krążących komórek macierzystych jest poniżej 20/μL. Zalecana dawka pleryksaforu podawana podskórnie wynosi 20 mg stałej dawki lub 0,24 mg/kg masy ciała u dorosłych ≤83 kg, a u pacjentów >83 kg wyłącznie 0,24 mg/kg mc., z maksymalną dawką dobową 40 mg. U dzieci i młodzieży (1-18 lat) stosuje się dawkę 0,24 mg/kg mc., dostosowując objętość strzykawki do masy ciała (1 mL dla ≤45 kg, 1-2 mL dla >45 kg). Podanie pleryksaforu następuje 6-11 godzin przed aferezą, po 4-dniowym leczeniu G-CSF w dawce 10 μg/kg mc. podawanym codziennie rano.
afereza, chemioterapia mielosupresyjna, czynnik predykcyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, fiolka, hematologia, klirens kreatyniny, krążące komórki macierzyste, krwiotwórcze komórki progenitorowe, należna masa ciała, onkologia, pacjent hemodializowany, pleryksafor, technika aseptyczna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5% 5 mg/ml
Produkt BUPIVACAINUM HYDROCHLORICUM WZF 0,5% (5 mg/ml) jest roztworem do wstrzykiwań bez środków konserwujących, stosowanym do znieczulenia regionalnego i leczenia ostrego bólu około- i pooperacyjnego. U dzieci dawka zalecana wynosi 1,5-2 mg/kg (stężenie 2,5 mg/ml, objętość 0,6-0,8 ml/kg), z maksymalną dawką 2 mg/kg masy ciała, przy czym dawkę należy dostosować do należnej masy ciała, zwłaszcza u dzieci o dużej masie. Wskazania obejmują zewnątrzoponowe krzyżowe, lędźwiowe i piersiowe, znieczulenie nasiękowe oraz blokady nerwów obwodowych. Szczególną ostrożność należy zachować przy podawaniu zewnątrzoponowym, stosując powolne wstrzyknięcia w dawkach podzielonych z ciągłym monitorowaniem czynności życiowych i powtarzanymi aspiracjami, aby uniknąć podania donaczyniowego. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u dzieci poniżej 1 roku życia oraz przy przerywanych wstrzyknięciach zewnątrzoponowych lub infuzji ciągłej z powodu ograniczonych danych.
artroskopia kolana, blokada małego nerwu, blokada nerwu obwodowego, blokada prącia, ból porodowy, bupiwakaina, bupiwakaina z adrenaliną, cięcie cesarskie, dawka próbna, należna masa ciała, objawy toksyczności, podanie donaczyniowe, podanie dostawowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, splot ramienny, toksyczne stężenie w osoczu, uszkodzenie nerwu, znieczulenie chirurgiczne, znieczulenie ciągłe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Myleran 2 mg
Myleran (busulfan) w formie tabletek powlekanych 2 mg stosowany jest w różnych schematach dawkowania, dostosowanych do wskazań klinicznych i grupy pacjentów. W leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych u dorosłych zaleca się dawkę 1 mg/kg mc. co 6 godzin przez 4 dni, rozpoczynając 7 dni przed przeszczepem, z jednoczesnym podawaniem cyklofosfamidu 60 mg/kg mc./dobę przez 2 dni po zakończeniu busulfanu. U dzieci dawka skumulowana wynosi 480-600 mg/m² pc., podawana co 6 godzin przez 4 dni. W terapii przewlekłej białaczki szpikowej dawka indukcyjna wynosi 0,06 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 4 mg/dobę), z monitorowaniem morfologii krwi co najmniej raz w tygodniu i przerwaniem leczenia przy spadku WBC do 15-25 x 10⁹/L. Leczenie podtrzymujące stosuje się w dawce 0,5-2 mg/dobę, z celem utrzymania WBC w zakresie 10-15 x 10⁹/L i kontrolą co 4 tygodnie. W czerwienicy prawdziwej dawka wynosi 4-6 mg/dobę przez 4-6 tygodni, a w mielofibrozie i nadpłytkowości samoistnej 2-4 mg/dobę, z koniecznością bardzo starannej kontroli parametrów morfologii krwi.
aplazja szpiku kostnego, busulfan, chromosom Philadelphia, cyklofosfamid, czerwienica prawdziwa, indukcja remisji, komórki macierzyste układu krwiotwórczego, kondycjonowanie przed przeszczepieniem, krwinki białe, krwioupust, leczenie podtrzymujące, lek cytotoksyczny, mielofibroza, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, należna masa ciała, płytki krwi, pole powierzchni ciała, przewlekła białaczka granulocytowa, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie leku we krwi, szpik kostny, tabletka powlekana - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plerixafor Biofar 20 mg/ml
Plerixafor Biofar jest stosowany w mobilizacji komórek macierzystych, podawany podskórnie w dawce 20 mg (dawka stała) lub 0,24 mg/kg masy ciała u dorosłych o masie ciała ≤83 kg, natomiast u pacjentów >83 kg wyłącznie 0,24 mg/kg mc., z maksymalną dawką dobową 40 mg. U dzieci i młodzieży (1-18 lat) zalecana dawka wynosi 0,24 mg/kg mc., z doborem strzykawki dostosowanym do masy ciała. Lek podaje się 6-11 godzin przed aferezą, po 4-dniowym leczeniu wprowadzającym G-CSF w dawce 10 μg/kg mc. na dobę. U pacjentów z klirensem kreatyniny 20-50 mL/min dawka jest redukowana o 1/3 do 0,16 mg/kg mc., z maksymalną dawką 27 mg/dobę. Brak jest wystarczających danych dotyczących dawkowania u pacjentów z klirensem <20 mL/min oraz u hemodializowanych. U osób w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast przy klirensie ≤50 mL/min stosuje się redukcję dawki analogiczną do pacjentów z niewydolnością nerek.
afereza, chemioterapia mielosupresyjna, czynnik predykcyjny, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, ekspozycja ogólnoustrojowa, hemodializa, intensywna chemioterapia, klirens kreatyniny, komórka macierzysta, mobilizacja komórek macierzystych, należna masa ciała, pleryksafor, podanie podskórne, słaba mobilizacja, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Plerixafor MSN, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 20 mg/mL, stosowany jest podskórnie w celu mobilizacji krwiotwórczych komórek progenitorowych, po uprzednim 4-dniowym leczeniu G-CSF (10 μg/kg mc. raz dziennie). Zalecana dawka u dorosłych pacjentów wynosi 20 mg (dawka stała) lub 0,24 mg/kg mc. dla masy ciała ≤ 83 kg oraz 0,24 mg/kg mc. dla masy ciała > 83 kg, z maksymalną dawką dobową 40 mg. U dzieci i młodzieży (1-18 lat) dawka wynosi 0,24 mg/kg mc., również z limitem 40 mg/dobę. Podanie leku powinno odbywać się 6-11 godzin przed aferezą, a dawkowanie oblicza się na podstawie masy ciała zmierzonej w ciągu tygodnia przed pierwszą dawką. U pacjentów z masą ciała przekraczającą 175% należnej masy ciała brak jest danych dotyczących dawkowania, a dawka nie powinna przekraczać 40 mg/dobę ze względu na zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową.
afereza, chemioterapia mielosupresyjna, czynnik predykcyjny, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, G-CSF, hemodializa, intensywna chemioterapia, klirens kreatyniny, komórka macierzysta, krwiotwórcza komórka progenitorowa, leczenie skojarzone, lekarz specjalista, mobilizacja komórek, należna masa ciała, ośrodek hematologiczny, ośrodek onkologiczny, pleryksafor, procedura mobilizacji, technika aseptyczna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuroniowy – Dawkowanie i sposób podawania
Bromek rokuroniowy (Rocuronium Kabi) jest środkiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, stosowanym wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny. Standardowa dawka intubacyjna u dorosłych wynosi 0,6 mg/kg masy ciała, zapewniając warunki do intubacji w ciągu 60 sekund; w szybkiej indukcji zalecana dawka to 1,0 mg/kg mc. Dawki podtrzymujące wynoszą 0,15 mg/kg mc. podczas znieczulenia dożylnego oraz 0,075-0,1 mg/kg mc. przy znieczuleniu wziewnym, ze względu na nasilenie działania leku przez anestetyki wziewne. W ciągłej infuzji dawka nasycająca to 0,6 mg/kg mc., a szybkość infuzji u dorosłych wynosi 0,3-0,6 mg/kg/godz. (znieczulenie dożylne) lub 0,3-0,4 mg/kg/godz. (znieczulenie wziewne). Monitorowanie blokady nerwowo-mięśniowej (np. TOF) jest niezbędne dla dostosowania dawkowania i oceny efektu terapeutycznego.
anestetyk wziewny, blokada nerwowo-mięśniowa, bolus, bromek rokuroniowy, choroby dróg żółciowych, ciągła infuzja, cięcie cesarskie, dawka nasycająca, działanie niepożądane, idealna masa ciała, intensywna opieka medyczna, interakcje lekowe, intubacja dotchawicza, należna masa ciała, niewydolność nerek, reakcja skurczowa, sole magnezu, stymulacja TOF, sztuczna wentylacja, szybka indukcja znieczulenia, szybkie wstrzyknięcie, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja mechaniczna, zatrucie ciążowe, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tresuvi 5 mg/ml
Tresuvi (treprostynil) jest podawany w ciągłym wlewie podskórnym lub dożylnym w stężeniu 5 mg/ml, z preferencją dla drogi podskórnej ze względu na ryzyko zakażeń związanych z cewnikami dożylnymi. Początkowa dawka wynosi 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji. Dawkę zwiększa się stopniowo, o 1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez pierwsze 4 tygodnie, a następnie o 2,5 ng/kg mc./min tygodniowo, dostosowując indywidualnie do pacjenta. Średnie dawki w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z nadwagą dawkę ustala się na podstawie należnej masy ciała. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać efekt „z odbicia” tętniczego nadciśnienia płucnego, dlatego zaleca się unikanie przerw i szybkie wznowienie leczenia.
centralny cewnik żylny, ciągły wlew podskórny, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, epoprostenol, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne z odbicia, należna masa ciała, niedociśnienie tętnicze, pompa infuzyjna, prostacyklina, przedawkowanie, roztwór do infuzji, skala Child-Pugh, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, wlew podskórny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie krwi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Busulfan Accord 6 mg/ml
Busulfan Accord (busulfan 6 mg/ml) jest stosowany jako lek kondycjonujący przed przeszczepieniem komórek progenitorowych układu krwiotwórczego (HPCT) i wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego. U dorosłych pacjentów zalecany schemat dawkowania to 0,8 mg/kg masy ciała podawane w 2-godzinnym wlewie co 6 godzin przez 4 dni (łącznie 16 dawek), następnie cyklofosfamid 60 mg/kg/dobę przez 2 dni, rozpoczynany co najmniej 24 godziny po ostatniej dawce busulfanu. Alternatywnie, w schemacie z fludarabiną, busulfan podaje się w dawce 3,2 mg/kg w 3-godzinnym wlewie przez 2-3 dni po fludarabinie (30-40 mg/m²). U dzieci dawkowanie busulfanu jest dostosowane do masy ciała (od 0,8 do 1,2 mg/kg), a po zakończeniu podawania busulfanu stosuje się cyklofosfamid (4 cykle po 50 mg/kg) lub melfalan (140 mg/m²). U pacjentów powyżej 50 lat nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak dane dotyczące bezpieczeństwa u osób powyżej 60 lat są ograniczone. U dorosłych otyłych zaleca się stosowanie skorygowanego wskaźnika należnej masy ciała (AIBW) do obliczenia dawki busulfanu.
benzodiazepina, busulfan, cyklofosfamid, drgawki, fenytoina, fludarabina, koncentrat do sporządzania roztworu, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, melfalan, należna masa ciała, niewydolność wątroby, otyłość, powierzchnia ciała, przeszczepienie komórek progenitorowych układu krwiotwórczego, terapia kondycjonująca, wkłucie centralne, wlew dożylny, wskaźnik masy ciała, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plerixafor Zentiva 20 mg/ml
Leczenie produktem leczniczym Plerixafor Zentiva powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza specjalizującego się w onkologii lub hematologii, z uwzględnieniem ścisłej współpracy z ośrodkiem posiadającym doświadczenie w mobilizacji i aferezie komórek progenitorowych. Mobilizacja komórek może być utrudniona u pacjentów powyżej 60. roku życia, po wcześniejszej chemioterapii mielosupresyjnej lub intensywnej, a także przy maksymalnej liczbie krążących komórek macierzystych poniżej 20 komórek/μl. Zalecana dawka pleryksaforu podawana podskórnie wynosi 20 mg stałej dawki lub 0,24 mg/kg masy ciała u dorosłych ≤83 kg, 0,24 mg/kg u pacjentów >83 kg, a u dzieci i młodzieży (1-18 lat) 0,24 mg/kg mc. Maksymalna dawka dobowa to 40 mg. Preparat podaje się 6-11 godzin przed aferezą, po 4-dniowym leczeniu G-CSF w dawce 10 μg/kg mc. na dobę. Dawkowanie powinno być oparte na aktualnej masie ciała, a u pacjentów z klirensem kreatyniny 20-50 mL/min dawka powinna być zmniejszona do 0,16 mg/kg mc., maksymalnie 27 mg/dobę.
afereza, chemioterapia mielosupresyjna, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, ekspozycja ogólnoustrojowa, G-CSF, hemodializa, intensywna chemioterapia, klirens kreatyniny, krwiotwórcze komórki progenitorowe, mobilizacja komórek, należna masa ciała, onkologia i hematologia, pleryksafor, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tresuvi 1 mg/ml
Tresuvi (treprostynil) jest lekiem stosowanym w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP), podawanym w ciągłym wlewie podskórnym (preferowana droga) lub dożylnym. Początkowa dawka wynosi 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji. Dawkę zwiększa się stopniowo o 1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez pierwsze 4 tygodnie, a następnie o 2,5 ng/kg mc./min, dostosowując indywidualnie do pacjenta. Średnie dawki w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z nadwagą dawkę należy ustalać na podstawie należnej masy ciała. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać efekt „z odbicia” nadciśnienia, dlatego zaleca się unikanie przerw i szybkie wznowienie leczenia. U osób starszych (≥65 lat) i z zaburzeniami czynności wątroby (klasa Child-Pugh A i B) konieczna jest ostrożność i zmniejszenie dawki początkowej do 0,625 ng/kg mc./min ze względu na zmniejszony klirens i zwiększoną ekspozycję na lek.
centralny cewnik naczyniowy, centralny cewnik żylny, chlorek sodu do wstrzykiwań, choroba zakrzepowo-zatorowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, epoprostenol, filtr 0, nadciśnienie płucne, należna masa ciała, niedociśnienie tętnicze, pompa infuzyjna, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, Tresuvi, wlew dożylny, wlew podskórny, woda do wstrzykiwań, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie twarzy, zakażenie krwi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Busulfan Zentiva 6 mg/ml
Busulfan Zentiva (6 mg/ml) jest stosowany jako lek kondycjonujący przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT) i powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem doświadczonego lekarza. U dorosłych w schemacie z cyklofosfamidem zalecana dawka wynosi 0,8 mg/kg mc. podawana w 2-godzinnej infuzji co 6 godzin przez 4 dni (łącznie 16 dawek), po czym podaje się cyklofosfamid 60 mg/kg mc./dobę przez 2 dni, z przerwą minimum 24 godzin między lekami. W schemacie z fludarabiną busulfan podaje się w dawce 3,2 mg/kg mc. raz na dobę w 3-godzinnej infuzji przez 2-3 dni, bezpośrednio po fludarabinie (30 mg/m² lub 40 mg/m² pc.). U dzieci i młodzieży dawkowanie busulfanu zależy od masy ciała i wynosi od 0,8 do 1,2 mg/kg mc., podawany co 6 godzin przez 4 dni (16 dawek), następnie cyklofosfamid 50 mg/kg mc. (BuCy4) lub melfalan 140 mg/m² pc. (BuMel), z zachowaniem 24-godzinnej przerwy między lekami. U pacjentów powyżej 50 lat nie jest konieczna modyfikacja dawki, a u osób powyżej 60 lat dane są ograniczone, jednak zaleca się stosowanie standardowych dawek.
benzodiazepiny, busulfan, cewnik w żyle centralnej, cyklofosfamid, drgawki, fenytoina, fludarabina, infuzja dożylna, komórki macierzyste układu krwiotwórczego, leczenie kondycjonujące, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, melfalan, należna masa ciała, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, roztwór do infuzji, wskaźnik masy ciała, wstrzyknięcie dożylne bolus, wydalanie z moczem, żyły obwodowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Autokila 200 mg
Hydroksychlorochina w postaci tabletek powlekanych Hydroxychloroquine TZF zawiera 200 mg hydroksychlorochiny siarczanu i jest przeznaczona do podawania doustnego, zawsze z posiłkiem lub mlekiem w celu ograniczenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Lek działa kumulatywnie, a pełen efekt terapeutyczny osiąga się po kilku tygodniach stosowania. W terapii chorób reumatycznych zaleca się ocenę skuteczności po 6 miesiącach i przerwanie leczenia w przypadku braku poprawy. W schorzeniach zaostrzających się pod wpływem światła, leczenie hydroksychlorochiną powinno być prowadzone sezonowo, w okresach największej ekspozycji na światło.
choroba reumatyczna, dawkowanie hydroksychlorochiny, dawkowanie pediatryczne, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, ekspozycja na światło, fotowrażliwość, hydroksychlorochina siarczan, należna masa ciała, podawanie doustne, populacja pediatryczna, przewód pokarmowy, skuteczna dawka, tabletka powlekana, wywiad medyczny - Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Właściwości farmakokinetyczne
Busulfan wykazuje różnice farmakokinetyczne w zależności od drogi podania, populacji pacjentów oraz dawkowania. Po dożylnym podaniu (2-godzinny wlew, dawki do 1 mg/kg mc.) biodostępność jest całkowita i natychmiastowa, a AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki. U dorosłych po doustnym podaniu pojedynczej dawki 2 mg AUC wynosiło 125±17 ng•h/mL, a Cmax 28±5 ng/mL, z biodostępnością od 47% do 103% (średnio 80%). Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi 0,62-0,85 l/kg, a u dzieci jest znacznie większa (1,15±0,52 l/kg). Busulfan wiąże się z białkami osocza zarówno odwracalnie (~7%), jak i nieodwracalnie (~32%), a także z krwinkami (47%). Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glutationem, a klirens osoczowy u dorosłych wynosi 2,25-2,74 ml/min/kg, z okresem półtrwania 2,8-3,9 h. Wydalanie z moczem obejmuje około 30% dawki, z czego 1% w postaci niezmienionej. W populacji pediatrycznej klirens jest 2-4 razy wyższy, a biodostępność doustna waha się od 22% do 120% (średnio 68%).
biodostępność busulfanu, busulfan, choroba wenookluzyjna, farmakokinetyka busulfanu, glutation, hepatotoksyczność, klirens osoczowy, lek przeciwnowotworowy, należna masa ciała, objętość dystrybucji, okno terapeutyczne AUC, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie autologiczne, S-transferaza glutationowa, terapeutyczne monitorowanie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej