inhibitor receptorów beta-adrenergicznych

Inhibitory receptorów beta-adrenergicznych, znane również jako beta-blokery, to klasa leków, które blokują działanie katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) na receptory beta-adrenergiczne. Dostępne są trzy typy receptorów beta-adrenergicznych: β1 (znajdujące się głównie w sercu), β2 (w płucach, naczyniach krwionośnych, macicy i przewodzie pokarmowym) oraz β3 (w tkance tłuszczowej).

W zależności od selektywności, beta-blokery dzielą się na nieselektywne (blokujące wszystkie typy receptorów) oraz selektywne (działające głównie na receptory β1). Do nieselektywnych należą m.in. propranolol, nadolol i timolol, natomiast do selektywnych – metoprolol, bisoprolol, atenolol czy nebiwolol. Niektóre beta-blokery wykazują dodatkowe właściwości, jak wewnętrzna aktywność sympatykomimetyczna (pindolol) czy działanie wazodylatacyjne (karwedilol, nebiwolol).

Beta-blokery znajdują zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń kardiologicznych, w tym nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca czy kardiomiopatii przerostowej. Poza kardiologią wykorzystywane są również w okulistyce (jaskra), neurologii (migrena), endokrynologii (tyreotoksykoza) oraz jako leki przeciwlękowe.

Działania niepożądane beta-blokerów mogą obejmować bradykardię, hipotensję, skurcz oskrzeli (szczególnie przy nieselektywnych beta-blokerach u pacjentów z astmą), zmęczenie, zaburzenia snu, maskownie objawów hipoglikemii oraz potencjalne nasilenie objawów choroby Raynauda. Przeciwwskazania do stosowania tych leków obejmują ciężką bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny oraz ciężką astmę oskrzelową.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl