igła Quincke
Igła Quincke to specjalistyczne narzędzie medyczne używane głównie do wykonywania nakłucia lędźwiowego (punkcji lędźwiowej) w celu pobrania płynu mózgowo-rdzeniowego lub podania leków do przestrzeni podpajęczynówkowej. Charakteryzuje się skośnie ściętym ostrzem, które tworzy ostrą krawędź tnącą, co umożliwia łatwe przecięcie tkanek podczas wprowadzania.
W przeciwieństwie do nowszych typów igieł (np. igły Sprotte czy Whitacre), igła Quincke ma większe ryzyko wywoływania popunkcyjnych bólów głowy (PDPH – Post-Dural Puncture Headache), ponieważ jej ostre, skośne zakończenie może powodować większe uszkodzenie opony twardej, co skutkuje wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego. Mimo to, igły Quincke są nadal powszechnie stosowane ze względu na niższy koszt i dobrą skuteczność przy prawidłowej technice nakłucia.
Igły Quincke występują w różnych rozmiarach (najczęściej od 18G do 27G), gdzie mniejszy numer oznacza większą średnicę. Obecnie w praktyce klinicznej zaleca się stosowanie igieł o mniejszej średnicy (22G-25G) oraz wprowadzanie ich z ostrzem ustawionym równolegle do włókien opony twardej, co może zmniejszyć ryzyko powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bóle kręgosłupowe – Epidemiologia
Bóle kręgosłupowe po nakłuciu opony twardej (PDPH) są częstym powikłaniem procedur takich jak punkcja lędźwiowa i znieczulenie podpajęczynówkowe, z częstością występowania od 0,1% do 36%, zależnie od techniki i populacji pacjentów. PDPH występuje częściej po diagnostycznej punkcji lędźwiowej (10-40%) niż po znieczuleniu podpajęczynówkowym (2-40%), a w populacji położniczej po przypadkowym przebiciu opony twardej ryzyko sięga 80-86%. Czynniki ryzyka obejmują młody wiek (18-30 lat), płeć żeńską, ciążę, niski BMI, historię bólów głowy oraz techniczne aspekty zabiegu, takie jak rozmiar i typ igły (igły tnące Quincke zwiększają ryzyko w porównaniu do atraumatycznych Whitacre), liczba prób nakłucia oraz pozycja pacjenta podczas procedury. PDPH zwykle pojawia się w ciągu 48-72 godzin po zabiegu i w około 85% przypadków ustępuje samoistnie w ciągu tygodnia. Leczenie plastra krwi zewnątrzoponowego przynosi ustąpienie bólu u 60-70% pacjentów w ciągu 24 godzin.
ból głowy pochodzenia szyjnego, igła atraumatyczna, igła Quincke, migrena, nakłucie opony twardej, obniżenie ciśnienia śródczaszkowego, PDPH, plaster krwi zewnątrzoponowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekły ból głowy, punkcja lędźwiowa, uraz rdzenia kręgowego, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon chorób i schorzeń
Bóle kręgosłupowe – Patofizjologia i mechanizm
Bóle kręgosłupowe (PDPH) są powikłaniem po naruszeniu opony twardej, najczęściej po nakłuciu lędźwiowym lub znieczuleniu podpajęczynówkowym, wynikającym z wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR). Wyciek PMR prowadzi do obniżenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego, co zgodnie z doktryną Monro-Kelliego powoduje kompensacyjne rozszerzenie naczyń żylnych i pociąganie wrażliwych na ból struktur mózgowych. Częstość występowania PDPH zależy od rozmiaru igły: 36% przy igle Quincke 22G, 25% przy 25G, 2-12% przy 26G i <2% przy mniejszych. Charakterystyczny jest ból pozycyjny nasilający się w pozycji stojącej lub siedzącej, z towarzyszącymi objawami jak sztywność karku, światłowstręt czy nudności. Patogeneza obejmuje także hipotezę hiperperfuzji mózgowej oraz nieprawidłowy rozkład elastyczności kręgosłupowo-czaszkowej, co wpływa na przesunięcie hydrostatycznego punktu obojętnego i zwiększenie podciśnienia wewnątrzczaszkowego.
ból kręgosłupowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, doktryna Monro-Kelliego, hiperperfuzja mózgowa, igła Quincke, krwiak podtwardówkowy, mózgowy przepływ krwi, nakłucie lędźwiowe, nerw czaszkowy, niedociśnienie wewnątrzczaszkowe, opona twarda, PDPH, płyn mózgowo-rdzeniowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, receptor adenozynowy, rezonans magnetyczny, rozszerzenie naczyń mózgowych, torbiel rdzenia kręgowego, wyciek PMR, znieczulenie podpajęczynówkowe, żyła mostkowa