ciężka hipokalcemia

Ciężka hipokalcemia to stan kliniczny charakteryzujący się znacznie obniżonym poziomem wapnia w surowicy krwi, zazwyczaj poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l). Jest to poważne zaburzenie elektrolitowe, które może prowadzić do zagrażających życiu powikłań.

Etiologia ciężkiej hipokalcemii obejmuje m.in. pooperacyjną niedoczynność przytarczyc, autoimmunologiczne zespoły niedoczynności wielogruczołowej, przewlekłą chorobę nerek, niedobór witaminy D, ostre zapalenie trzustki, a także zespół głodnych kości po paratyroidektomii. U pacjentów w stanie krytycznym przyczyną może być także sekwestracja wapnia w tkankach miękkich, masywne przetoczenia krwi i płynów zawierających cytrynian, który wiąże wapń.

Objawy ciężkiej hipokalcemii to przede wszystkim tężyczka (skurcze mięśni, objaw Chvostka, objaw Trousseau), parestezje, kurcze mięśni, skurcz krtani, drgawki, zaburzenia rytmu serca, wydłużenie odstępu QT, niewydolność serca, a w skrajnych przypadkach zatrzymanie krążenia. Przewlekła hipokalcemia może prowadzić do rozwoju zaćmy, zmian kostnych i kalcyfikacji tkanek miękkich.

Leczenie ciężkiej hipokalcemii wymaga natychmiastowej interwencji i polega na dożylnym podaniu preparatów wapnia. W stanach ostrych stosuje się 10% glukonian wapnia (10-20 ml) lub chlorek wapnia (5-10 ml) we wlewie dożylnym, pod kontrolą EKG. Następnie wdraża się leczenie przyczynowe oraz suplementację doustną preparatami wapnia i aktywnych form witaminy D. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek może być konieczne zastosowanie kalcymimetyków.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl