niewydolność zastawki aortalnej
Niewydolność zastawki aortalnej (niedomykalność aortalna) to stan, w którym zastawka aortalna nie zamyka się całkowicie, co powoduje wsteczny przepływ krwi z aorty do lewej komory serca podczas rozkurczu. Schorzenie może rozwijać się powoli (postać przewlekła) lub nagle (postać ostra), prowadząc do przeciążenia objętościowego lewej komory.
Etiologia niewydolności aortalnej obejmuje wrodzone wady zastawki (m.in. dwupłatkowa zastawka aortalna), infekcyjne zapalenie wsierdzia, choroby tkanki łącznej (zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa), choroby zapalne (zapalenie stawów, kiła), zwyrodnienie zastawki związane z wiekiem oraz uszkodzenia pourazowe. Do rozwoju niedomykalności przyczyniają się również schorzenia obejmujące aortę wstępującą, jak tętniak czy rozwarstwienie.
Objawy przewlekłej niewydolności zastawki aortalnej mogą być przez długi czas nieobecne dzięki mechanizmom kompensacyjnym. W miarę postępu choroby pojawiają się: duszność wysiłkowa, następnie spoczynkowa, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej oraz objawy niewydolności serca. Charakterystyczne objawy fizykalne to szmer rozkurczowy, tętno Corrigana (szybkie narastanie i opadanie), obniżone ciśnienie rozkurczowe oraz zwiększone ciśnienie tętna.
Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne (kluczowe dla oceny stopnia niedomykalności i funkcji lewej komory), EKG, RTG klatki piersiowej oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny serca. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania wady i obejmuje postępowanie farmakologiczne (inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki) oraz interwencję chirurgiczną – naprawę lub wymianę zastawki, która jest wskazana przy objawowej ciężkiej niedomykalności lub bezobjawowej z dysfunkcją lewej komory.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Reaktywne zapalenie stawów – Objawy
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to aseptyczne zapalenie stawów rozwijające się w odpowiedzi na infekcję bakteryjną w układzie pokarmowym, moczowo-płciowym lub drogach moczowych, najczęściej wywołane przez Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhea, Salmonella enteritidis, Shigella spp., Yersinia enterocolitica czy Campylobacter jejuni. Objawy pojawiają się zwykle 1-4 tygodnie po infekcji i obejmują asymetryczne, oligoarticularne zapalenie stawów kończyn dolnych (kolana, stawy skokowe, stopy), często z dactylitis i entezopatiami (np. ścięgno Achillesa). Charakterystyczne są także objawy pozastawowe: zapalenie spojówek, cewki moczowej, zmiany skórne (keratoderma blennorrhagicum), a także objawy ogólne jak gorączka i zmęczenie. W diagnostyce istotne jest rozpoznanie przebytych infekcji, obecność antygenu HLA-B27 oraz monitorowanie wskaźników zapalnych (np. OB >30 mm/h). Przebieg choroby jest zmienny, z fazą ostrą trwającą 3-5 miesięcy i samoograniczającym się charakterem u 50-85% pacjentów.
antygen HLA-B27, Chlamydia trachomatis, dactylitis, entezopatia, keratoderma blennorrhagicum, nefropatia IgA, niewydolność zastawki aortalnej, owrzodzenie jamy ustnej, poranna sztywność, przednie zapalenie błony naczyniowej, reaktywne zapalenie stawów, rozcięgno podeszwowe, rumień guzowaty, Salmonella enteritidis, ścięgno Achillesa, spondyloartropatia, stawy kolanowe, zapalenie aorty, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie kręgosłupa, zapalenie osierdzia, zapalenie palców, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie szyjki macicy, zapalenie twardówki, zapalenie żołędzi prącia, zespół Reitera, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzykomorowej – Objawy
Defekt przegrody międzykomorowej (VSD) to najczęstsza wrodzona wada serca, występująca u około 1 na 500 noworodków, stanowiąca 20-30% wszystkich wrodzonych wad serca. VSD polega na obecności otworu w przegrodzie międzykomorowej, co powoduje przeciek lewo-prawy i zwiększony przepływ krwi przez płuca. Wielkość ubytku determinuje kliniczny obraz: małe ubytki (<3 mm) są często bezobjawowe i zamykają się samoistnie w 85-90% przypadków w pierwszym roku życia; średnie (3-5 mm) mogą powodować umiarkowane przeciążenie lewej komory i łagodne objawy niewydolności serca; duże ubytki (6-10 mm i większe) prowadzą do wczesnej niewydolności serca, nadciśnienia płucnego i wyraźnych objawów u niemowląt. Typowe objawy to tachypnoe, duszność, zmęczenie podczas karmienia, słaby przyrost masy ciała oraz szmer holosystoliczny 3-4/6 przy dolnym lewym brzegu mostka.
arytmia, choroba naczyniowa płuc, defekt przegrody międzykomorowej, duszność, dyspnea, failure to thrive, hepatomegalia, infekcja dróg oddechowych, infekcyjne zapalenie wsierdzia, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nietolerancja wysiłku, niewydolność serca, niewydolność zastawki aortalnej, omdlenie, palce pałeczkowate, poliglobulia, przeciek lewo-prawy, przegroda międzykomorowa, sinica, szmer holosystoliczny, szmer serca, tachykardia, tachypnoe, ubytek mięśniowy, wrodzona wada serca, zespół Eisenmengera