bakteria Shigella
Bakteria z rodzaju Shigella to Gram-ujemna pałeczka należąca do rodziny Enterobacteriaceae. Wyróżnia się cztery główne gatunki: S. dysenteriae, S. flexneri, S. boydii i S. sonnei. Bakterie te są patogenami wysoce zakaźnymi, a ich głównym rezerwuarem jest człowiek.
Shigella wywołuje szigelozę (czerwonkę bakteryjną), ostrą chorobę zakaźną przewodu pokarmowego. Zakażenie następuje drogą fekalno-oralną, głównie poprzez skażoną wodę i żywność. Bakteria wnika do komórek nabłonka jelitowego, gdzie namnaża się i powoduje ich zniszczenie, prowadząc do stanu zapalnego i owrzodzeń błony śluzowej jelita.
Objawy kliniczne szigelozy obejmują: biegunkę (często z domieszką krwi i śluzu), bóle brzucha, gorączkę, nudności i wymioty. Choroba zazwyczaj ustępuje samoistnie po 5-7 dniach, jednak w ciężkich przypadkach, szczególnie u dzieci, osób starszych i z obniżoną odpornością, może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zespołu hemolityczno-mocznicowego.
W leczeniu szigelozy stosuje się antybiotykoterapię, zazwyczaj fluorochinolony, azytromycynę lub cefalosporyny trzeciej generacji. Niepokojącym zjawiskiem jest narastająca oporność Shigella na antybiotyki, szczególnie w krajach rozwijających się. Profilaktyka obejmuje poprawę warunków sanitarnych, higienę rąk oraz bezpieczne przygotowywanie i przechowywanie żywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja shigella, inaczej szigellosis – Epidemiologia
Infekcja wywołana przez bakterie z rodzaju Shigella, zwana szigellozą, stanowi istotny problem zdrowia publicznego na całym świecie, szczególnie w krajach o niskim i średnim dochodzie, gdzie roczna liczba przypadków sięga około 188 milionów, a zgony około 164 000. Najczęściej choroba dotyka dzieci poniżej 5 roku życia, u których występuje około 80% zgonów związanych z tą infekcją. Dominującymi gatunkami są S. flexneri i S. sonnei, z których pierwszy przeważa w regionach o ograniczonych zasobach, a drugi zyskuje na znaczeniu w krajach przechodzących transformację ekonomiczną. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych kału, w tym testach molekularnych, a nadzór epidemiologiczny prowadzony jest na poziomie krajowym i międzynarodowym, m.in. przez CDC w USA, gdzie roczna zapadalność wynosi około 4,82/100 000 osób, a w Kanadzie i Australii choroba podlega obowiązkowemu zgłaszaniu. Ogniska szigellozy często występują w placówkach opieki nad dziećmi, wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami (MSM) oraz w więzieniach, a transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną lub przez bezpośredni kontakt.
bakteria Shigella, bakteryjne zapalenie żołądka i jelit, cefalosporyna trzeciej generacji, ciprofloksacyna, czerwonka bakteryjna, infekcja Shigella, krwawa biegunka, mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami, mobilny element genetyczny, model predykcyjny, próbka kału, sekwencjonowanie całego genomu, Shigella boydii, Shigella dysenteriae, Shigella flexneri, Shigella sonnei, szigelloza, trimetoprim-sulfametoksazol, warunki sanitarne, zakażenie Shigella, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Objawy
Biegunka krwotoczna (dysenteria) to ostra infekcja jelitowa charakteryzująca się częstymi, wodnistymi stolcami z domieszką krwi, śluzu lub ropy, silnym bólem brzucha, gorączką powyżej 38°C, nudnościami i osłabieniem. Wyróżnia się dwa główne typy etiologiczne: bakteryjną (Shigella) z objawami pojawiającymi się po 1-3 dniach oraz amebową (Entamoeba histolytica) z dłuższym okresem inkubacji 2-4 tygodni. Przebieg choroby może być łagodny, umiarkowany lub ciężki, z możliwym oddawaniem nawet 20-40 stolców na dobę i ryzykiem odwodnienia, które jest najpoważniejszym powikłaniem, szczególnie u dzieci, osób starszych i pacjentów z immunosupresją. Czas trwania biegunki bakteryjnej wynosi zwykle 4-8 dni (ciężkie przypadki do 3-6 tygodni), a amebowej około 2 tygodni, z możliwym przedłużeniem objawów do kilku miesięcy.
bakteria Shigella, biegunka amebowa, biegunka bakteryjna, biegunka krwotoczna, dreszcze, dysenteria, Entamoeba histolytica, krew w kale, nietolerancja laktozy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, posocznica, reaktywne zapalenie stawów, ropień wątroby, skurcz brzucha, splątanie, tenesmus, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toxic megacolon, wypadanie odbytnicy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zakażenie jelitowe, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie oportunistyczne, zaparcie, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Biegunka krwotoczna (dysenteria) to zakaźne zapalenie jelit, głównie okrężnicy, wywoływane przez bakterie (np. Shigella, Salmonella, Campylobacter, Clostridioides difficile, toksynotwórcze szczepy Escherichia coli) lub pierwotniaki (Entamoeba histolytica). Charakteryzuje się krwawymi i śluzowymi stolcami, silnym bólem brzucha, gorączką ≥38,5°C oraz objawami odwodnienia, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u dzieci poniżej 5 lat, osób starszych i pacjentów z immunosupresją. Rocznie na świecie notuje się około 1,7 miliarda przypadków, z czego w USA około 450 000. Diagnostyka opiera się na badaniu kału (posiew, mikroskopia, testy toksyn), morfologii, elektrolitach i wskaźnikach zapalnych. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię (np. metronidazol w dyzenterii amebowej), uzupełnianie płynów doustnie (ORS) lub dożylnie, oraz dietę lekkostrawną (np. dieta BRAT). Leki przeciwbiegunkowe typu loperamid są przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego rozdęcia okrężnicy.
badanie mikroskopowe, bakteria Shigella, biegunka krwotoczna, bilans płynów, ból brzucha, deficyt objętości płynów, dieta lekkostrawna, dieta ubogobłonnikowa, doustny płyn nawadniający, droga fekalno-oralna, Entamoeba histolytica, hipotensja ortostatyczna, hipotonia ortostatyczna, loperamid, metronidazol, oliguria, posiew bakteriologiczny, reaktywne zapalenie stawów, ropień wątroby, skurcz brzucha, stan nawodnienia, subsalicylan bizmutu, tenesmus, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyna shiga, tynidazol, wskaźniki zapalne, zapalenie jelit, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja shigella, inaczej szigellosis – Zapobieganie i profilaktyka
Infekcja wywołana przez bakterie z rodzaju Shigella (shigelloza) jest wysoce zakaźną chorobą przewodu pokarmowego, przenoszoną głównie drogą fekalno-oralną. Klinicznie manifestuje się ostrym zapaleniem żołądka i jelit z biegunką często zawierającą krew i śluz, gorączką, bólami brzucha oraz nudnościami. Ze względu na niską dawkę zakaźną i łatwość transmisji, kluczowe znaczenie ma profilaktyka, w tym dokładne mycie rąk mydłem i ciepłą wodą przez minimum 20 sekund, stosowanie środków odkażających na bazie alkoholu (≥60% alkoholu) w sytuacjach braku dostępu do wody, a także zachowanie zasad bezpieczeństwa żywności i wody (temperatura przechowywania poniżej 5°C lub powyżej 60°C, spożywanie wody z bezpiecznych źródeł, unikanie lodu w krajach o niskim standardzie sanitarnym). Osoby zakażone powinny unikać przygotowywania posiłków, pracy w sektorach wysokiego ryzyka oraz kontaktów seksualnych przez co najmniej 48 godzin po ustąpieniu objawów, a także stosować rygorystyczne zasady higieny, aby zapobiec dalszej transmisji. W placówkach opiekuńczych i edukacyjnych konieczne jest wykluczenie chorych dzieci do 48 godzin po ustąpieniu biegunki oraz przestrzeganie ścisłych procedur dezynfekcji i higieny.
bakteria Shigella, biegunka, ciężki przebieg infekcji, dawka zakaźna, droga fekalno-oralna, leczenie antybiotykiem, oporność na leki, ostre zapalenie żołądka i jelit, posiew kału, profilaktyka antybiotykowa, rękawiczka lateksowa, shigelloza, szczep wielolekooporny, szczepionka koniugatowa, szczepionka żywa atenuowana - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Leczenie
Biegunka krwotoczna to zakaźne zapalenie jelit, głównie okrężnicy, objawiające się biegunką z krwią lub śluzem, bólem brzucha, gorączką, nudnościami i wymiotami. Etiologia obejmuje bakterie (np. Shigella) i pierwotniaki (Entamoeba histolytica). Leczenie opiera się na odpowiednim nawodnieniu (stosowanie ORS z optymalną mieszanką wody, soli i cukru), celowanej antybiotykoterapii (np. ciprofloksacyna 15 mg/kg 2x/d przez 3 dni, ceftriakson 50-80 mg/kg/d przez 3 dni) lub terapii przeciwpasożytniczej (metronidazol, tinidazol, jodochinol, paromomycyna, diloksanid furoat). Suplementacja cynku (20 mg/d przez 10-14 dni u dzieci) skraca czas trwania biegunki o 25% i zmniejsza objętość stolca o 30%. W ciężkich przypadkach wskazana jest hospitalizacja, dożylne nawadnianie (roztwór Ringera, sól fizjologiczna) oraz intensywne leczenie. Dieta BRATT i unikanie tłustych, pikantnych potraw wspomagają rekonwalescencję.
amebiaza, antybiotykoterapia, azytromycyna, bakteria Shigella, biegunka amebowa, biegunka bakteryjna, biegunka krwotoczna, cefalosporyna, ceftriakson, ciprofloksacyna, doustny płyn nawadniający, elektrolit, Entamoeba histolytica, jodochinol, lek przeciwpasożytniczy, loperamid, megacolon toxicum, metronidazol, nieswoiste zapalenie jelit, okrężnica, ostre uszkodzenie nerek, paromomycyna, perforacja jelita, posocznica, probiotyk, ropień wątroby, shigelloza, subsalicylan bizmutu, tinidazol, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wstrząs, wypadanie odbytnicy, zaburzenie hemodynamiczne, zakażenie jelita cienkiego, zapalenie jelit, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Reitera - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dissenten 2 mg
Lek Dissenten zawiera chlorowodorek loperamidu w dawce 2 mg i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na ryzyko zaburzeń perystaltyki jelit i niedrożności. Przeciwwskazania obejmują także ostre stany zapalne przewodu pokarmowego, takie jak ostra czerwonka z gorączką i krwawieniem, ostre wrzodziejące zapalenie jelita grubego, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią oraz bakteryjne zapalenie jelita grubego wywołane przez inwazyjne szczepy Salmonella, Shigella i Campylobacter. W tych przypadkach hamowanie perystaltyki przez loperamid może prowadzić do zatrzymania patogenów, nasilenia stanu zapalnego i powikłań ogólnoustrojowych.
Stosowanie Dissenten jest również przeciwwskazane w sytuacjach, gdzie zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego może powodować poważne powikłania, takich jak niedrożność jelit, okrężnica olbrzymia (megacolon) oraz ostre rozdęcie okrężnicy (toxic megacolon). Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego przerwania terapii w przypadku wystąpienia zaparcia, wzdęcia brzucha lub objawów niedrożności jelit, które stanowią bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia. Wskazane jest szybkie zgłoszenie się do lekarza nawet po zakończeniu leczenia, aby zapobiec poważnym powikłaniom związanym z hamowaniem perystaltyki jelit przez loperamid.
bakteria Campylobacter, bakteria Salmonella, bakteria Shigella, chlorowodorek loperamidu, choroba zapalna jelit, Clostridioides difficile, czerwonka, hamowanie perystaltyki jelit, lek przeciwbiegunkowy, megacolon, nadwrażliwość na loperamid, niedrożność jelit, niedrożność jelita, okrężnica olbrzymia, ostre rozdęcie okrężnicy, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toxic megacolon, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wzdęcie brzucha, zaburzenie pasażu jelitowego, zaburzenie perystaltyki jelit, zaparcie