chlorowodorek loperamidu
Chlorowodorek loperamidu to syntetyczny lek przeciwbiegunkowy, będący pochodną piperazyny. Działa poprzez wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, co prowadzi do zmniejszenia perystaltyki jelitowej, wydłużenia czasu pasażu jelitowego i zwiększenia wchłaniania wody oraz elektrolitów z treści pokarmowej.
W praktyce klinicznej chlorowodorek loperamidu jest stosowany w objawowym leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki różnego pochodzenia. Lek jest szczególnie skuteczny w biegunkach czynnościowych, podróżnych oraz w zespole jelita drażliwego z dominującą biegunką. Standardowa dawka dla dorosłych to początkowo 4 mg, następnie 2 mg po każdym luźnym stolcu, nie przekraczając 16 mg na dobę.
Chlorowodorek loperamidu charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego i praktycznie nie przenika przez barierę krew-mózg, co warunkuje jego bezpieczeństwo i niewielkie ryzyko działań niepożądanych ośrodkowych. Należy jednak pamiętać, że w przypadku biegunki infekcyjnej z gorączką i krwawym stolcem, jego stosowanie jest przeciwwskazane, gdyż może opóźniać eliminację patogenów i nasilać objawy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dissenten 2 mg
Chlorowodorek loperamidu, substancja czynna leku Dissenten 2 mg, jest stosowany w leczeniu biegunki ostrej i przewlekłej. W badaniach klinicznych obejmujących 3076 pacjentów (w tym dzieci powyżej 12 lat) najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zaparcie (2,7% w biegunce ostrej, 2,2% w przewlekłej), wzdęcia brzucha (1,7% i 2,8%), ból głowy (1,2% w ostrej) oraz nudności (1,1% i 1,2%). Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano według standardowej skali: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10000). Profil bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 10 dni do 13 lat był podobny, jednak wymaga ścisłej kontroli lekarskiej ze względu na ryzyko powikłań przy niewłaściwym dawkowaniu.
biegunka ostra, biegunka przewlekła, ból brzucha, ból głowy, chlorowodorek loperamidu, dyskomfort w jamie brzusznej, dyspepsja, niedrożność jelit, niedrożność porażenna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, okrężnica olbrzymia, osłupienie, pokrzywka, powiększenie obwodu brzucha, przerost prostaty, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, toksyczna rozpływna martwica naskórka, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie brzucha, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie koordynacji, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lopacut 2 mg
Lopacut, zawierający chlorowodorek loperamidu w dawce 2 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do krótkotrwałego, objawowego leczenia ostrej biegunki u dorosłych oraz dzieci powyżej 12. roku życia. Preparat działa poprzez zmniejszenie częstości wypróżnień i zwiększenie spoistości stolca, nie eliminując jednak przyczyny biegunki. Ze względu na profil bezpieczeństwa, lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12 lat ani w terapii przewlekłych stanów biegunkowych. W przypadku utrzymywania się objawów lub pojawienia się dodatkowych symptomów, konieczna jest dalsza diagnostyka i leczenie przyczynowe.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Aurostop 2 mg
Loperamid chlorowodorek, substancja czynna leku Aurostop 2 mg stosowanego w leczeniu ostrej biegunki, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych u 2755 pacjentów powyżej 12 roku życia. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1%) to zaparcie (2,7%), wzdęcia (1,7%), bóle głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, obejmując m.in. reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne (częstość nieznana), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, bezsenność, utrata świadomości, osłupienie, hipertonia), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcie, nudności, wzdęcia, bóle brzucha, niedrożność jelita, megacolon), a także ciężkie reakcje skórne (wysypka pęcherzowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). Szczególnie istotne są potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak wstrząs anafilaktyczny, porażenna niedrożność jelita, ostre zapalenie trzustki oraz ciężkie reakcje skórne wymagające natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
bezsenność, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, chlorowodorek loperamidu, glossodynia, hipertonia, niedrożność jelita, nieprawidłowa koordynacja, niestrawność, nudności, obniżony poziom świadomości, obrzęk naczynioruchowy, osłupienie, ostra biegunka, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, porażenna niedrożność jelita, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, rozdęcie brzucha, rozszerzenie okrężnicy, rumień wielopostaciowy, suchość jamy ustnej, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka pęcherzowa, wzdęcie, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lopacut 2 mg
Stosowanie chlorowodorku loperamidu u kobiet w ciąży wymaga szczegółowej oceny korzyści terapeutycznych względem potencjalnego ryzyka, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Badania na modelach zwierzęcych (szczury) wykazały zwiększoną śmiertelność płodów przy wysokich dawkach, jednak dostępne dane kliniczne nie potwierdzają działania teratogennego ani embriotoksycznego u ludzi. Decyzja o zastosowaniu leku powinna być indywidualna, uwzględniając stan kliniczny pacjentki oraz nasilenie objawów.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lopacut 2 mg
Lek zawierający chlorowodorek loperamidu (Lopacut 2 mg tabletki powlekane), stosowany w leczeniu biegunki, może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne pacjenta, takie jak zmęczenie, zawroty głowy oraz senność. Objawy te mogą prowadzić do osłabienia koncentracji, wydłużenia czasu reakcji, zaburzeń równowagi i ograniczenia czujności, co znacząco obniża zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. W związku z tym lekarze powinni szczegółowo informować pacjentów o ryzyku oraz zalecać zachowanie ostrożności, a w przypadku nasilonych objawów rozważyć czasowe powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Laremid 2 mg
Laremid jest dostępny w postaci tabletek zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej, co stanowi podstawę jego działania przeciwbiegunkowego. Tabletki mają białą lub prawie białą barwę, z obustronnie płaską powierzchnią i ściętym obrzeżem, co ułatwia ich podawanie pacjentom. Skład pomocniczy obejmuje laktozę jednowodną (100 mg), skrobię kukurydzianą, powidon K-25 oraz kwas stearynowy, które pełnią funkcje wypełniacza, spoiwa i substancji smarującej. Laktoza, jako substancja pomocnicza o znanym działaniu, może wywoływać reakcje niepożądane u wrażliwych pacjentów, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej.
blister, chlorowodorek loperamidu, kwas stearynowy, laktoza jednowodna, Laremid, loperamidu chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, reakcja niepożądana, skrobia kukurydziana, środek wiążący, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja pomocnicza o znanym działaniu, substancja smarująca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Loper 2 mg
Loper 2 mg to lek zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w postaci białych, dwustronnie płaskich tabletek z linią dzielącą, która ułatwia przełamanie tabletki, ale nie służy do dzielenia na równe części. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna w ilości 100,50 mg na tabletkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki pomocnicze to skrobia kukurydziana (środek wiążący i rozsadzający) oraz magnezu stearynian (substancja poślizgowa). Lek jest dostępny w opakowaniach po 10 tabletek w blistrze PVC/PVDC/Aluminium, co eliminuje ryzyko interakcji farmaceutycznych z opakowaniem.
blister PVC/PVDC/Aluminium, chlorowodorek loperamidu, interakcja z materiałem opakowania, laktoza jednowodna, loperamidi hydrochloridum, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, produkt leczniczy, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza o znanym działaniu, substancja poślizgowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lopacut 2 mg
Przedawkowanie chlorowodorku loperamidu (Lopacut, 2 mg) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u niemowląt i małych dzieci, u których dawki już od 1-2 mg/dobę mogą wywołać ciężkie zatrucie. U dzieci do 4 lat dawka 3 mg w ciągu 16 godzin powodowała umiarkowane zatrucie, a dawka 10 mg u 4-miesięcznego dziecka wywołała bardzo ostre objawy. U dorosłych dawka 26 mg po płukaniu żołądka nie wywoływała objawów zatrucia. Toksyczność loperamidu manifestuje się opóźnionym wystąpieniem objawów, które dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (osłupienie, zaburzenia koordynacji, senność, depresja oddechowa) oraz układu sercowo-naczyniowego (wydłużenie QT, zespół QRS, torsade de pointes, ciężkie arytmie, zatrzymanie akcji serca). Ujawnione zostały także przypadki zgonów oraz ujawnienia zespołu Brugadów. Dzieci wykazują większą wrażliwość na działanie leku niż dorośli.
arytmia komorowa, bradykardia, chlorowodorek loperamidu, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, hiperglikemia, hipertonia mięśniowa, letarg, Lopacut, nalokson, niedrożność jelit, płukanie żołądka, porażenna niedrożność jelit, reakcja dystoniczna, splątanie, toksyczność, toksyczność leku, torsade de pointes, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, względne przedawkowanie, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności OUN, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół Brugadów, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lopacut 2 mg
Lopacut, zawierający chlorowodorek loperamidu w dawce 2 mg, jest wskazany do leczenia biegunek u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12. roku życia. Zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki początkowej 4 mg (2 tabletki), następnie podawanie 2 mg (1 tabletka) po każdym luźnym stolcu, z zachowaniem odstępu co najmniej 2-3 godzin między dawkami. Maksymalna dawka dobowa wynosi 12 mg (6 tabletek) dla dorosłych oraz 8 mg (4 tabletki) dla młodzieży. W przypadku braku poprawy po 2 dniach leczenia należy przerwać terapię i rozważyć dalszą diagnostykę. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność i monitorowanie objawów toksyczności, mimo braku konieczności zmiany schematu dawkowania.
biegunka, chlorowodorek loperamidu, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, luźny stolec, maksymalna dawka dobowa, objaw toksyczności, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, schemat dawkowania, stan kliniczny, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Loperamid WZF 2 mg
Lek Loperamid WZF, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w tabletce, stosowany w terapii biegunek, może wywoływać działania niepożądane istotnie wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najważniejszych objawów należą: utrata świadomości, obniżony poziom świadomości, zmęczenie, zawroty głowy oraz senność. Szczególnie utrata i obniżenie świadomości stanowią bezwzględne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów, natomiast pozostałe objawy wymagają powstrzymania się od jazdy i obsługi urządzeń mechanicznych. Warto również uwzględnić, że biegunka sama w sobie może powodować odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe, co dodatkowo obniża sprawność psychomotoryczną pacjenta. Lek zawiera także 100 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co może mieć znaczenie u osób z nietolerancją laktozy, choć nie wpływa bezpośrednio na zdolność prowadzenia pojazdów.
biegunka, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek loperamidu, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie sedacyjne, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, leki o działaniu ośrodkowym, loperamid, nietolerancja laktozy, objawy neurologiczne, obniżony poziom świadomości, senność, sprawność psychomotoryczna, utrata świadomości, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loperamide Aurovitas 2 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne loperamidu chlorowodorku nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne narażenie człowieka. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki do 40 mg/kg masy ciała u samców nie wpływały na płodność, natomiast u samic dawka około 40 mg/kg powodowała brak zajścia w ciążę, podczas gdy dawki 10 mg/kg i 2,5 mg/kg były bezpieczne. U królików nie stwierdzono wpływu na częstość zajścia w ciążę przy dawkach do 40 mg/kg. Badania toksyczności rozwojowej nie wykazały działania teratogennego przy dawkach do 40 mg/kg. Ponadto, loperamid nie wykazał potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach przewyższających maksymalne dawki terapeutyczne 100-krotnie.
arytmia serca, badanie karcynogenności, chlorowodorek loperamidu, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, kanały potasowe, kanały sodowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lopacut 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku loperamidu, substancji czynnej leku Lopacut, wykazały korzystny profil toksykologiczny. W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej nie zaobserwowano specyficznych efektów toksycznych. Ocena genotoksyczności, przeprowadzona in vitro i in vivo, potwierdziła brak działania mutagennego i uszkadzającego chromosomy. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, dawka 40 mg/kg/dobę (240-krotność maksymalnej dawki u ludzi) wywołała toksyczność u samic ciężarnych, zaburzenia płodności oraz zmniejszoną przeżywalność płodów, natomiast dawki niższe nie powodowały negatywnych efektów ani na matkę, ani na potomstwo, w tym na rozwój przed- i poporodowy.
arytmia, chlorowodorek loperamidu, działanie genotoksyczne, efekt elektrofizjologiczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, elektrofizjologia serca, gen HERG, loperamid, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, przepływ jonów potasowych, przepływ jonów sodowych, przeżywalność płodu, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Loperamid – Przeciwwskazania stosowania
Loperamid, jako opioidowy lek przeciwbiegunkowy hamujący perystaltykę jelit, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na chlorowodorek loperamidu lub substancje pomocnicze (np. laktozę jednowodną w dawkach od 95 mg do 144,6 mg w różnych preparatach), wiek poniżej minimalnego progu dla danego preparatu (np. poniżej 2 lat dla Loperamide Grindeks i Loperamid Dr. Max, poniżej 6 lat dla większości preparatów, a nawet poniżej 12 lat dla Aurostop, Lopacut i Loperamide Aurovitas). Loperamid jest przeciwwskazany w ostrych stanach zapalnych jelit, takich jak ostra czerwonka z krwią w kale i gorączką, bakteryjne zapalenie jelit wywołane inwazyjnymi patogenami (Salmonella, Shigella, Campylobacter), rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W tych sytuacjach stosowanie loperamidu może prowadzić do wydłużenia zakażenia, maskowania objawów zapalenia oraz ryzyka toksycznego rozdęcia okrężnicy.
bakteryjne zapalenie jelita cienkiego, biegunka przewlekła, chlorowodorek loperamidu, choroba Leśniowskiego-Crohna, działanie antycholinergiczne, działanie zapierające, hamowanie perystaltyki, inhibitory CYP3A4, krwotoczne zapalenie jelita grubego, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, megacolon toxicum, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, odwodnienie, ostra czerwonka, P-glikoproteina, perystaltyka jelit, receptory opioidowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie jelit, zespół jelita drażliwego, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Skład i postać leku – Loperamid Dr. Max 2 mg
Loperamid Dr.Max 2 mg jest dostępny w postaci twardych kapsułek zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej. Każda kapsułka zawiera również 130 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują skrobię kukurydzianą, talk oraz magnezu stearynian, które pełnią funkcje wypełniaczy, środków ułatwiających rozpad oraz substancji poślizgowych. Kapsułka ma rozmiar 3, z zielonym wieczkiem i szarym korpusem, a jej otoczka zawiera barwniki takie jak tlenki żelaza, błękit brylantowy (E133) oraz dwutlenek tytanu (E171). Produkt jest pakowany w blistry aluminiowo-PVC/PVDC i dostępny w opakowaniach zawierających od 8 do 20 kapsułek.
blister aluminiowo-PVC/PVDC, chlorowodorek loperamidu, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, postać farmaceutyczna, rozpad kapsułki, skrobia kukurydziana, stabilność chemiczna, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja powierzchniowo czynna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Stoperan S 2 mg + 125 mg
Produkt leczniczy Stoperan S, zawierający loperamidu chlorowodorek 2 mg oraz symetykon odpowiadający 125 mg dimetykonu, jest stosowany w terapii ostrej biegunki z towarzyszącymi dolegliwościami związanymi z nagromadzeniem gazów. Bezpieczeństwo leku oceniono w pięciu badaniach klinicznych na 2040 pacjentach, porównując kombinację loperamid-symetykon z monoterapią i placebo. Dodatkowo, bezpieczeństwo samego loperamidu analizowano u 2755 pacjentów z ostrą biegunką oraz u 321 pacjentów z przewlekłą biegunką, a także u 607 dzieci w wieku od 10 dni do 13 lat. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi dla kombinacji były zaburzenia smaku (2,6%) i nudności (1,6%), natomiast dla loperamidu w ostrej biegunce – zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), ból głowy (1,2%) i nudności (1,1%). W przewlekłej biegunce dominowały wzdęcia (2,8%), zaparcia (2,2%), zawroty głowy (1,2%) oraz nudności (1,2%). U dzieci jedynym działaniem niepożądanym występującym u ≥1% pacjentów były wymioty.
ból głowy, chlorowodorek loperamidu, dimetikon, dyskomfort brzuszny, działanie niepożądane, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, nagromadzenie gazów, niedrożność jelit, nudności, odwodnienie, ostra biegunka, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, przewlekła biegunka, symetykon, wymioty, wzdęcia, zaburzenia perystaltyki, zaburzenia smaku, zaparcia, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Loperamid APTEO MED 2 mg
Przedawkowanie loperamidu, szczególnie w dawkach przekraczających 2 mg zawarte w kapsułkach Loperamid APTEO MED, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, zwłaszcza u dzieci oraz pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby. Toksyczność leku manifestuje się przede wszystkim zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego (osłupienie, ataksja, senność, mioza, hipertonia mięśniowa) oraz układu oddechowego (depresja oddechowa). Dodatkowo obserwuje się powikłania ze strony układu pokarmowego (zaparcia, niedrożność jelit) i moczowego (zatrzymanie moczu). Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes, inne arytmie komorowe, zatrzymanie akcji serca oraz omdlenia, które mogą prowadzić do nagłego zgonu. Przedawkowanie może również ujawnić wcześniej nierozpoznany zespół Brugadów, co dodatkowo zwiększa ryzyko zgonu.
arytmia komorowa, ataksja, badanie elektrokardiograficzne, chlorowodorek loperamidu, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, hipertonia mięśniowa, mioza, nagły zgon sercowy, nalokson, niedrożność jelit, osłupienie, polimorficzny częstoskurcz komorowy, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół Brugadów - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dissenten 2 mg
Dissenten to lek zawierający 2 mg chlorowodorku loperamidu w każdej tabletce, stosowany doustnie w formie białych, okrągłych tabletek z linią podziału, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Substancje pomocnicze, takie jak magnezu stearynian i celuloza mikrokrystaliczna, zapewniają odpowiednie właściwości fizykochemiczne i mechaniczne tabletek, ułatwiając ich podanie. Produkt jest pakowany w blistry z polichlorku winylu i aluminium, dostępne w opakowaniach po 15 lub 30 tabletek, z okresem ważności wynoszącym 5 lat przy prawidłowym przechowywaniu, bez specjalnych wymagań dotyczących warunków magazynowania.
celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek loperamidu, linia dzieląca, loperamidi hydrochloridum, niezgodność farmaceutyczna, odpad farmaceutyczny, okres ważności, polichlorek winylu, postać farmaceutyczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka, tabletka doustna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stoperan FAST 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku loperamidu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych oraz nawet do 47-krotnego ich przekroczenia. Nie stwierdzono istotnych działań toksycznych ani elektrofizjologicznych w zakresie terapeutycznym, natomiast skrajnie wysokie stężenia, odpowiadające przedawkowaniu, indukowały hamowanie kanałów jonowych hERG i sodowych w mięśniu sercowym, co może prowadzić do arytmii. Badania genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie wykazały działania mutagennego ani onkogennego, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania loperamidu pod tym kątem.
arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chlorowodorek loperamidu, dawka NOAEL, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, efekt toksyczny, hamowanie przepływu jonów potasowych, kanał jonowy, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko kardiologiczne, ryzyko onkogenne, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Loperamide Grindeks 2 mg
Loperamide Grindeks w postaci kapsułek twardych zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu jako substancję czynną oraz 95 mg laktozy jednowodnej jako substancję pomocniczą. Lek jest wskazany do objawowego leczenia ostrej biegunki u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia. Preparat jest szczególnie użyteczny w przypadkach ostrej biegunki o etiologii nieinfekcyjnej oraz jako wsparcie w leczeniu objawowym ostrej biegunki infekcyjnej, po wykluczeniu przeciwwskazań. Kapsułki mają różowy korpus i ciemnozielone wieczko, zawierają biały proszek i są dostępne w rozmiarze nr 3 (około 16 mm na 6 mm).
Podkreśla się, że Loperamide Grindeks jest lekiem wyłącznie objawowym i nie zastępuje leczenia przyczynowego ostrej biegunki. Stosowanie leku jest ograniczone do pacjentów powyżej 12 roku życia, co jest istotnym kryterium przy jego przepisywaniu. W przypadku utrzymywania się biegunki pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem w celu diagnostyki i wdrożenia odpowiedniego leczenia przyczynowego. Należy również zwrócić uwagę na obecność laktozy w preparacie, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dissenten 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku loperamidu, substancji czynnej leku Dissenten (2 mg), wykazały łagodną toksyczność ostrą z wartościami LD50 po podaniu doustnym wynoszącymi odpowiednio 185 mg/kg u szczurów, 105 mg/kg u myszy oraz 41,5 mg/kg u świnek morskich, co wskazuje na relatywnie niskie ryzyko toksyczne, z największą wrażliwością u świnek morskich. Badania przewlekłej toksyczności na szczurach i psach nie wykazały istotnych klinicznie objawów toksyczności przy dawkach terapeutycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamide Aurovitas 2 mg
Loperamid Aurovitas (chlorowodorek loperamidu 2 mg) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez mechanizmy związane z P-glikoproteiną oraz izoenzymami cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C8). Inhibitory P-glikoproteiny (np. chinidyna, rytonawir) oraz CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol) i CYP2C8 (gemfibrozyl) mogą znacząco zwiększać stężenie loperamidu w osoczu – od 2- do nawet 13-krotnego wzrostu ekspozycji przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu i gemfibrozylu. Pomimo tego, badania psychomotoryczne i pupilometryczne nie wykazały nasilenia działania ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przy zwiększonych stężeniach loperamidu w dawkach terapeutycznych (2-16 mg/dobę). W terapii skojarzonej z desmopresyną doustną obserwuje się trzykrotny wzrost stężenia desmopresyny, co wymaga monitorowania poziomu sodu w surowicy z uwagi na ryzyko hiponatremii.
chinidyna, chlorowodorek loperamidu, CYP2C8, CYP3A4, desmopresyna, gemfibrozyl, hiponatremia, inhibitor cytochromu P450, inhibitor izoenzymu, inhibitor P-glikoproteiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, rytonawir - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loperamide Aurovitas 2 mg
Loperamide Aurovitas, zawierający chlorowodorek loperamidu 2 mg w kapsułkach twardych, jest stosowany w leczeniu ostrej biegunki u pacjentów od 12 roku życia. Profil bezpieczeństwa oceniono na podstawie 26 badań klinicznych obejmujących 2755 pacjentów, gdzie najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi (≥1%) były zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), bóle głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥10%), często (1-10%), niezbyt często (0,1-1%), rzadko (0,01-0,1%) oraz bardzo rzadko (<0,01%). Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (utrata świadomości, otępienie), powikłania żołądkowo-jelitowe (niedrożność jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki) oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka). Profil działań niepożądanych u dzieci (10. dzień życia do 13 lat, N=607) jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych i młodzieży.
bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, chlorowodorek loperamidu, glossodynia, hipertonia, megacolon, niedrożność jelita, niedrożność porażenna, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, otępienie, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, suchość w jamie ustnej, świąd, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka pęcherzowa, wzdęcie, wzdęcie brzucha, zaburzenie neurologiczne, zaparcie, zatrzymanie moczu, zatwardzenie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dissenten 2 mg
Lek Dissenten zawierający 2 mg chlorowodorku loperamidu charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, w którym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 4 godziny po podaniu doustnym, co wskazuje na stopniową absorpcję z przewodu pokarmowego. Okres półtrwania substancji wynosi od 7 do 15 godzin, co umożliwia długotrwałe działanie terapeutyczne i uzasadnia schemat dawkowania oparty na przedłużonym efekcie. Loperamid jest eliminowany głównie przez przewód pokarmowy – około 25% wchłoniętej dawki wydalane jest z kałem w postaci niezmienionej, natomiast z moczem usuwane jest 1-2% dawki, zarówno w formie niezmienionej, jak i sprzężonej z kwasem glukuronowym, co świadczy o częściowej biotransformacji w wątrobie.
Znaczenie kliniczne tych parametrów farmakokinetycznych jest istotne przy ustalaniu dawkowania, zwłaszcza w terapii ostrych biegunek, gdzie długi okres półtrwania i opóźnione osiągnięcie Cmax pozwalają na utrzymanie skuteczności leku po pojedynczej dawce. Dominująca eliminacja przez przewód pokarmowy sugeruje, że u pacjentów z niewydolnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest zazwyczaj konieczna. Natomiast u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby, gdzie zachodzi metabolizm loperamidu, wskazana jest ostrożność i ewentualna korekta dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lopacut 2 mg
Lek Lopacut zawiera chlorowodorek loperamidu w dawce 2 mg w formie tabletek powlekanych i należy do grupy leków hamujących perystaltykę przewodu pokarmowego (kod ATC A07DA03). Chlorowodorek loperamidu jest syntetycznym związkiem opioidowym, który działa poprzez wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, co prowadzi do zahamowania motoryki jelitowej. Jego farmakologiczne efekty obejmują hamowanie motoryki jelit, zmniejszenie wydzielania żołądkowego i jelitowego oraz zwiększenie napięcia zwieracza odbytu, co łącznie przyczynia się do skutecznego działania przeciwbiegunkowego.
biegunka, chlorowodorek loperamidu, działanie przeciwbiegunkowe, efekt terapeutyczny, klasyfikacja farmakoterapeutyczna, lek hamujący perystaltykę, motoryka jelitowa, perystaltyka przewodu pokarmowego, receptor opioidowy, ruchliwość jelit, tabletka powlekana, wydzielanie jelitowe, wydzielanie żołądkowe, związek opioidowy, zwieracz odbytu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Loperamid Dr. Max 2 mg
Loperamid Dr.Max, dostępny w postaci twardych kapsułek zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku, jest wskazany do objawowego leczenia biegunek ostrych i przewlekłych oraz kontroli funkcji przewodu pokarmowego u pacjentów z ileostomią. Mechanizm działania polega na spowolnieniu motoryki jelit oraz zmniejszeniu wydzielania płynów do światła jelita, co skutkuje redukcją częstości i objętości stolców oraz poprawą ich konsystencji. Lek jest dopuszczony do stosowania u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 6 roku życia, z zachowaniem odpowiedniego dawkowania, natomiast jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 lat. Każda kapsułka zawiera również 130 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Loperamid APTEO MED 2 mg
Loperamid APTEO MED, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w twardych kapsułkach, jest lekiem przeciwbiegunkowym z grupy inhibitorów perystaltyki jelit (kod ATC: A07DA03). Mechanizm działania opiera się na selektywnym wiązaniu z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, co prowadzi do zmniejszenia perystaltyki, wydłużenia czasu pasażu jelitowego, zwiększenia resorpcji wody i elektrolitów oraz podniesienia napięcia zwieracza odbytu. Działania te skutkują redukcją objawów biegunki, w tym zmniejszeniem parcia na stolec, co jest kluczowe w kontroli wypróżnień.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Dissenten 2 mg
Przedawkowanie chlorowodorku loperamidu, substancji czynnej Dissenten 2 mg, prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z objawami takimi jak otępienie, ataksja, senność, mioza, wzmożone napięcie mięśniowe oraz depresja oddechowa, która stanowi zagrożenie życia. Objawy mogą pojawić się zarówno po dużej dawce, jak i w przypadku względnego przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Szczególnie wrażliwa jest populacja pediatryczna, zwłaszcza dzieci poniżej 4 roku życia, u których nawet niewielkie dawki mogą wywołać ciężkie objawy, w tym zahamowanie czynności OUN i spowolnienie oddechu. W takich przypadkach konieczna jest obserwacja lekarska przez minimum 48 godzin ze względu na ryzyko opóźnionych objawów toksycznych.
antagonista receptorów opioidowych, ataksja, chlorowodorek loperamidu, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, depresja OUN, Dissenten, hipertonia mięśniowa, mioza, nalokson, neurotoksyczność, płukanie żołądka, populacja pediatryczna, przedawkowanie leku, przedawkowanie względne, środek przeczyszczający, stupor, wlewka doodbytnicza, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie perystaltyki, zaparcie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dissenten 2 mg
Chlorowodorek loperamidu, stosowany w dawce 2 mg w preparacie Dissenten, może wpływać na zdolności psychomotoryczne pacjenta, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zmęczenie, zawroty głowy oraz senność, które mogą obniżać czujność, koordynację wzrokowo-ruchową oraz szybkość reakcji. Objawy te mogą występować z różnym nasileniem i utrzymywać się przez cały okres terapii, co zwiększa ryzyko wypadków komunikacyjnych i urazów podczas obsługi urządzeń mechanicznych.
biegunka, chlorowodorek loperamidu, Dissenten, działanie niepożądane, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, koordynacja wzrokowo-ruchowa, leczenie biegunki, loperamid, objaw niepożądany, orientacja przestrzenna, senność, sprawność psychomotoryczna, zaburzenie psychomotoryczne, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Stoperan FAST 2 mg
Stoperan Fast, zawierający 2 mg chlorowodorku loperamidu w postaci liofilizatu doustnego, jest wskazany do leczenia ostrej i przewlekłej biegunki u dorosłych oraz dzieci powyżej 6. roku życia, gdy leczenie przyczynowe jest niemożliwe lub nieskuteczne. Lek działa objawowo, hamując perystaltykę jelit i zmniejszając nasilenie biegunki, nie eliminując jednak jej przyczyny. Postać liofilizatu umożliwia łatwe podanie, gdyż tabletka o średnicy około 10 mm rozpuszcza się w jamie ustnej bez konieczności popijania wodą. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak 1 mg aspartamu (E951) i 4,3 mg maltodekstryny, co należy uwzględnić u pacjentów z fenyloketonurią lub cukrzycą.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Stoperan 2 mg
Leczenie biegunki u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny korzyści do ryzyka. Loperamid (substancja czynna leku Stoperan) nie wykazuje działania teratogennego, jednak w pierwszym trymestrze ciąży jego stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na krytyczny okres organogenezy i zasadę minimalizacji ekspozycji płodu na leki. W drugim i trzecim trymestrze lek może być stosowany jedynie po dokładnej analizie klinicznej, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Warto podkreślić, że dawka standardowa leku to 2 mg loperamidu chlorowodorku w jednej kapsułce, a preparat zawiera laktozę jednowodną, co jest istotne u pacjentek z nietolerancją laktozy.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dissenten 2 mg
Chlorowodorek loperamidu, substancja czynna leku Dissenten (2 mg tabletki), nie wykazuje jednoznacznych dowodów teratogenności ani embiotoksyczności, jednak stosowanie w pierwszym trymestrze ciąży wymaga szczególnej ostrożności. Lekarz powinien indywidualnie ocenić bilans korzyści i ryzyka, uwzględniając korzyści terapeutyczne dla matki (np. leczenie ostrej biegunki zapobiegającej odwodnieniu), potencjalne ryzyko dla płodu oraz dostępność alternatywnych terapii o lepszym profilu bezpieczeństwa. W przypadku karmienia piersią chlorowodorek loperamidu przenika do mleka w niewielkich ilościach, dlatego stosowanie leku nie jest zalecane; jeśli jest konieczne, należy rozważyć czasowe wstrzymanie karmienia oraz monitorowanie dziecka pod kątem działań niepożądanych, takich jak senność czy zaparcia.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamide Grindeks 2 mg
Loperamid Grindeks, będący substratem glikoproteiny P, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, szczególnie z inhibitorami tego transportera oraz enzymów CYP3A4 i CYP2C8. Jednoczesne podanie loperamidu w dawkach od 2 do 16 mg z chinidyną lub rytonawirem powoduje 2-3-krotne zwiększenie stężenia leku w osoczu. Inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak itrakonazol i ketokonazol, zwiększają stężenie loperamidu odpowiednio 3-4 i 5-krotnie, natomiast gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) podwaja stężenie. Kombinacja itrakonazolu i gemfibrozylu prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i aż 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji loperamidu. Pomimo tych znacznych wzrostów stężenia, badania kliniczne nie wykazały nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, co potwierdzają testy psychomotoryczne i pupilometryczne.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, badanie pupilometryczne, chlorowodorek loperamidu, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja w osoczu, enzym CYP3A4, farmakokinetyka loperamidu, glikoproteina p, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, kozłek lekarski, lek przeciwgrzybiczny, loperamid, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, szlak enzymatyczny, test psychomotoryczny, transporter błonowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lopacut 2 mg
Lopacut to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 2 mg chlorowodorku loperamidu jako substancji czynnej, stosowany w terapii zaburzeń perystaltyki jelit. Tabletki są białe, okrągłe, o średnicy 8 mm, co ułatwia ich identyfikację i podawanie. Formulacja zawiera substancje pomocnicze w rdzeniu, takie jak celuloza mikrokrystaliczna (wypełniacz), skrobia żelowana i kroskarmeloza sodowa (środki wiążące i dezintegrujące), krzemionka koloidalna bezwodna (poprawiająca przepływność) oraz magnezu stearynian (środek poślizgowy). Otoczka tabletki składa się z polidekstrozy, hypromelozy, tytanu dwutlenku (E 171) oraz makrogolu 4000, które zapewniają odpowiednią strukturę, powłokę, barwę i elastyczność preparatu. Produkt jest pakowany w blistry PVC/Aluminium, dostępny w opakowaniach po 8 lub 10 tabletek, z okresem ważności 5 lat i możliwością przechowywania w temperaturze pokojowej.
biodostępność substancji czynnej, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek loperamidu, dwutlenek tytanu, film powlekający, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, opadry, otoczka tabletki, plastyfikator, polidekstroza, rdzeń tabletki, skrobia żelowana, środek poślizgowy, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja dezintegrująca, tabletka powlekana - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lopacut 2 mg
Chlorowodorek loperamidu, substancja czynna leku Lopacut 2 mg, wykazuje profil działań niepożądanych oceniony na podstawie 31 badań klinicznych obejmujących 3076 pacjentów dorosłych i dzieci powyżej 12 lat oraz 607 dzieci w wieku od 10 dni do 13 lat. Najczęściej obserwowane działania niepożądane w leczeniu ostrej biegunki to zaparcia (2,7%), wzdęcia z oddawaniem wiatrów (1,7%), bóle głowy (1,2%) i nudności (1,1%), natomiast w przewlekłej biegunce dominują wzdęcia (2,8%), zaparcia (2,2%), nudności (1,2%) i zawroty głowy (1,2%). Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), niedrożność jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy oraz ostre zapalenie trzustki. Objawy neurologiczne takie jak utrata świadomości, osłupienie czy zaburzenia koordynacji wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i konsultacji lekarskiej.
ból głowy, chlorowodorek loperamidu, kolka brzuszna, niedrożność jelit, nudność, obniżony poziom świadomości, obrzęk naczynioruchowy, ostra biegunka, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, porażenna niedrożność jelit, przedawkowanie leku, przewlekła biegunka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozdęcie brzucha, rumień wielopostaciowy, suchość w ustach, szok anafilaktyczny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, utrata świadomości, wysypka pęcherzowa, wzdęcia, zaburzenie koordynacji, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lopacut 2 mg
Loperamid w postaci chlorowodorku loperamidu (2 mg w tabletkach powlekanych, preparat Lopacut) jest skutecznym lekiem przeciwbiegunkowym, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Nie należy go stosować w ostrych biegunkach infekcyjnych, takich jak czerwonka z krwistą biegunką i wysoką gorączką, ostre wrzodziejące zapalenie jelita grubego, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego po antybiotykoterapii oraz bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy wywołane przez Salmonella, Shigella i Campylobacter. Hamowanie perystaltyki w tych stanach może maskować objawy, przedłużać infekcję i zwiększać ryzyko powikłań, takich jak toksyczne rozszerzenie okrężnicy czy perforacja jelita.
bakterie patogenne, bakteryjne zapalenie jelita cienkiego, chlorowodorek loperamidu, czerwonka, dyzenteria, gospodarka wodno-elektrolitowa, krwawa biegunka, megacolon toxicum, niedrożność jelita, niewydolność wątroby, odwodnienie, perforacja jelita, przewlekła biegunka, przewlekłe choroby zapalne jelit, remisja choroby, rozszerzenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia perystaltyki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dissenten 2 mg
Chlorowodorek loperamidu, aktywny składnik produktu Dissenten (2 mg tabletki), jest syntetycznym lekiem przeciwbiegunkowym z grupy inhibitorów perystaltyki jelit (kod ATC: A07 DA03). Jego mechanizm działania polega na hamowaniu motoryki jelit poprzez bezpośrednie oddziaływanie na mięśnie gładkie ściany jelita, zarówno na włókna podłużne, jak i okrężne, oraz modulację neuronalnych mechanizmów cholinergicznych i niecholinergicznych. Badania farmakodynamiczne wykazały, że loperamid działa dawko-zależnie, skutecznie zmniejszając perystaltykę jelit i hamując skurcze wywołane różnymi czynnikami, takimi jak stymulacja prądem elektrycznym, nikotyna czy prostaglandyny. W modelach zwierzęcych potwierdzono jego zdolność do spowolnienia pasażu żołądkowo-jelitowego oraz redukcji biegunek indukowanych olejem rycynowym.
biegunka przewlekła, chlorowodorek loperamidu, difenoksylat, działanie ogólnoustrojowe, działanie opioidowe, działanie przeciwbiegunkowe, hamowanie perystaltyki jelit, lek przeciwbiegunkowy, mechanizm cholinergiczny, mechanizm działania loperamidu, mięśnie gładkie jelita, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż żołądkowo-jelitowy, perystaltyka jelitowa, skurcz jelita, środek przeczyszczający - Leksykon leków
Skład i postać leku – Loperamide Aurovitas 2 mg
Produkt leczniczy Loperamide Aurovitas dostępny jest w postaci twardych kapsułek żelatynowych o rozmiarze 4, zawierających 2 mg chlorowodorku loperamidu jako substancji czynnej. Kapsułki charakteryzują się białym, nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, z nadrukiem czarnym tuszem: „2” na wieczku oraz „L” na korpusie. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (144,6 mg na kapsułkę), skrobię kukurydzianą, talk oraz magnezu stearynian, co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją laktozy. Osłonka kapsułki zawiera tytanu dwutlenek (E 171) i żelatynę, a nadruk wykonano przy użyciu szelaku i tlenku żelaza (E 172). Preparat jest przeznaczony do podania doustnego i dostępny w opakowaniach zawierających 6, 10, 12 lub 20 kapsułek, pakowanych w blistry PVC/Aluminium, co zapewnia ochronę przed czynnikami zewnętrznymi.
biodostępność, chlorowodorek loperamidu, dwutlenek tytanu, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, loperamidi hydrochloridum, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, skrobia kukurydziana, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja przeciwzbrylająca, tlenek żelaza czarny, żelatyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Loperamid WZF 2 mg
Lek Loperamid WZF w dawce 2 mg loperamidu chlorowodorku wymaga szczególnej ostrożności podczas przepisywania kobietom w wieku rozrodczym, ciężarnym oraz karmiącym piersią. Dane przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, jednak brak jednoznacznych badań klinicznych u ludzi skutkuje zaleceniem unikania stosowania leku w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na ryzyko zaburzeń organogenezy. U kobiet karmiących loperamid przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, co rodzi potencjalne ryzyko dla noworodka, dlatego stosowanie leku w okresie laktacji nie jest rekomendowane. W przypadku konieczności terapii należy rozważyć korzyści i ryzyko oraz ewentualnie zastosować alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa.
Podczas przepisywania Loperamidu WZF kobietom ciężarnym lub karmiącym piersią konieczne jest szczegółowe dokumentowanie analizy stosunku korzyści do ryzyka, informacji przekazanych pacjentce oraz uzasadnienia wyboru terapii. Zaleca się również opracowanie planu monitorowania pacjentki pod kątem działań niepożądanych oraz poinformowanie o konieczności natychmiastowego zgłoszenia niepokojących objawów mogących wskazywać na negatywny wpływ leku na przebieg ciąży lub zdrowie dziecka. Brak danych dotyczących wpływu leku na płodność u ludzi wymaga rozważenia alternatywnych metod leczenia u pacjentek planujących ciążę oraz omówienia potencjalnego ryzyka związanego z terapią w okresie koncepcyjnym.
analiza korzyści i ryzyka, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo w ciąży, chlorowodorek loperamidu, działania niepożądane, embriotoksyczność, farmakokinetyka, loperamid, mleko matki, okres koncepcyjny, organogeneza płodu, pierwszy trymestr ciąży, pokarm kobiecy, ryzyko dla noworodka, substancja czynna, teratogenność - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Stoperan S 2 mg + 125 mg
Produkt leczniczy Stoperan S, zawierający loperamidu chlorowodorek 2 mg oraz symetykon odpowiadający 125 mg dimetykonu, nie posiada jednoznacznych danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, jednak brak jest odpowiednich badań klinicznych u kobiet ciężarnych. Z tego względu lek nie powinien być stosowany w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, chyba że korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku konieczności leczenia silnej biegunki, zaleca się rozważenie alternatywnych terapii lub stosowanie Stoperan S w najniższej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas.