podawanie wielokrotne leku
Podawanie wielokrotne leku to schemat dawkowania, w którym pacjent otrzymuje ten sam lek kilkakrotnie w określonych odstępach czasu. Jest to jedna z najczęściej stosowanych metod farmakoterapii, szczególnie w leczeniu chorób przewlekłych oraz stanów wymagających utrzymania stałego stężenia substancji leczniczej w organizmie.
Przy podawaniu wielokrotnym kluczowe znaczenie ma farmakokinetyka leku, obejmująca procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania. Odpowiednio zaplanowane dawkowanie powinno uwzględniać okres półtrwania substancji, aby utrzymać jej stężenie w zakresie terapeutycznym, unikając zarówno poziomów subterapeutycznych, jak i toksycznych.
W praktyce klinicznej stosuje się różne schematy podawania wielokrotnego – od dawkowania raz dziennie (np. statyny), przez dawkowanie kilka razy na dobę (np. niektóre antybiotyki), aż po schematy tygodniowe lub miesięczne (np. bisfosfoniany). Wybór odpowiedniego schematu zależy od właściwości farmakokinetycznych leku, charakterystyki choroby oraz indywidualnych cech pacjenta.
Podawanie wielokrotne wymaga szczególnej uwagi w kontekście compliance pacjenta – im bardziej skomplikowany schemat dawkowania, tym większe ryzyko nieprzestrzegania zaleceń. Dlatego współczesna farmakoterapia dąży do upraszczania schematów dawkowania, stosując preparaty o przedłużonym uwalnianiu lub dłuższym okresie półtrwania, co pozwala na rzadsze podawanie leku przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka to preparat zawierający telmisartan (40 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), które po podaniu doustnym wykazują odrębne profile farmakokinetyczne bez istotnych interakcji. Telmisartan osiąga Cmax w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniową kinetykę oraz silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i dużą pozorną objętość dystrybucji (~500 l). Metabolizowany jest przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, eliminowany głównie z kałem (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany głównie z moczem (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin i liniową kinetyką.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, biotransformacja, cytochrom P450, dysfagia, eliminacja z kałem, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podawanie wielokrotne leku, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby