hiponatremia ciężka

Hiponatremia ciężka to stan kliniczny, w którym stężenie sodu w surowicy krwi spada poniżej 125 mmol/l. Jest to poważne zaburzenie elektrolitowe, które może prowadzić do obrzęku mózgu i szeregu objawów neurologicznych, od nudności i wymiotów po śpiączkę i drgawki. Ryzyko powikłań neurologicznych wzrasta drastycznie, gdy natremia spada poniżej 120 mmol/l.

Etiologia hiponatremii ciężkiej jest zróżnicowana i obejmuje nadmierne przyjmowanie płynów, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), niewydolność serca, marskość wątroby, nefropatię z utratą soli, niedoczynność nadnerczy oraz stosowanie niektórych leków (m.in. diuretyki tiazydowe, leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe). Istotne jest różnicowanie hiponatremii hipowolemicznej, euwolemicznej i hiperwolemicznej, co determinuje podejście terapeutyczne.

Leczenie hiponatremii ciężkiej wymaga natychmiastowej interwencji, jednak korekta musi być przeprowadzana w sposób kontrolowany. Zbyt szybkie podniesienie stężenia sodu może spowodować zespół demielinizacji osmotycznej (central pontine myelinolysis). Zaleca się, aby wzrost stężenia sodu nie przekraczał 8-10 mmol/l w ciągu pierwszych 24 godzin oraz 18 mmol/l w ciągu pierwszych 48 godzin. W przypadku objawów neurologicznych stosuje się hipertoniczny roztwór NaCl (3%), monitorując stężenie sodu co 2-4 godziny.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl