upośledzenie percepcji hipoglikemii

Upośledzenie percepcji hipoglikemii (ang. impaired hypoglycemia awareness, IHA) to stan kliniczny, w którym pacjent nie rozpoznaje wczesnych objawów ostrzegawczych związanych ze spadkiem poziomu glukozy we krwi. Jest to poważne powikłanie, występujące najczęściej u osób z długotrwałą cukrzycą typu 1, choć może dotyczyć również pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną.

Fizjologicznie, spadek glikemii poniżej wartości prawidłowych wywołuje reakcję autonomicznego układu nerwowego, objawiającą się drżeniem, potliwością, kołataniem serca czy uczuciem głodu. U pacjentów z upośledzeniem percepcji hipoglikemii te objawy są osłabione lub nie występują wcale, co znacząco zwiększa ryzyko ciężkiej hipoglikemii prowadzącej do zaburzeń świadomości i drgawek.

Głównym mechanizmem patogenetycznym jest adaptacja ośrodkowego układu nerwowego do powtarzających się epizodów hipoglikemii, prowadząca do obniżenia progu glikemicznego, przy którym aktywuje się odpowiedź kontrregulacyjna. Czynnikami ryzyka są częste epizody hipoglikemii, ścisła kontrola glikemii, długi czas trwania cukrzycy oraz neuropatia autonomiczna.

Postępowanie terapeutyczne obejmuje modyfikację celów glikemicznych (czasowe złagodzenie kryteriów wyrównania), stosowanie nowoczesnych technologii monitorowania glikemii (CGM, systemy hybrydowe), edukację pacjenta oraz odpowiednie planowanie aktywności fizycznej. Skuteczną metodą przywrócenia prawidłowej percepcji hipoglikemii jest unikanie epizodów niedocukrzenia przez okres 2-3 tygodni, co może zresetować próg rozpoznawania hipoglikemii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl