Pediaven

Pediaven to linia preparatów do żywienia pozajelitowego, opracowana specjalnie dla pacjentów pediatrycznych. Zawiera zbilansowany skład makro- i mikroelementów dostosowany do potrzeb rozwijającego się organizmu dziecka.

Preparaty z linii Pediaven występują w różnych stężeniach i wariantach składu, umożliwiając dopasowanie terapii żywieniowej do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego małego pacjenta. Stosowane są w przypadkach, gdy żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.

Żywienie pozajelitowe z wykorzystaniem preparatów Pediaven wymaga ścisłego monitorowania parametrów biochemicznych pacjenta oraz dostosowywania składu mieszaniny żywieniowej do indywidualnych potrzeb. Najczęściej stosowane jest u wcześniaków, noworodków z wadami wrodzonymi przewodu pokarmowego, dzieci po rozległych zabiegach chirurgicznych oraz w stanach ciężkiego niedożywienia.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Działania niepożądane

Aminokwasy stosowane w żywieniu pozajelitowym, takie jak preparat Pediaven G15, mogą wywoływać różnorodne działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości (np. pocenie się, gorączka, dreszcze, wysypka, trudności w oddychaniu), które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. Istotne jest monitorowanie metabolicznych zaburzeń, takich jak hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hiperozotemia, hiperkalcemia oraz hiperwolemia, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby lub układu oddechowego. Preparat Pediaven G15 zawiera również glukozę, co zwiększa ryzyko hiperglikemii przy zbyt szybkim podawaniu. Często obserwowane są także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz przemijające zaburzenia czynności wątroby, które zwykle ustępują po przerwaniu terapii. Lokalnie mogą wystąpić stany zapalne i reakcje martwicze w miejscu podania, szczególnie w przypadku wynaczynienia roztworu.
duszność, gospodarka kwasowo-zasadowa, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperozotemia, hiperwolemia, infuzja aminokwasów, kwasica metaboliczna, martwica tkanek, niewydolność nerek, parametr metaboliczny, Pediaven, preparat aminokwasowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, stan zapalny, terapia żywieniowa, wynaczynienie roztworu, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metaboliczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Cynku octan – Działania niepożądane

Cynku octan, stosowany zarówno pozajelitowo (np. Nutriflex Lipid peri, Pediaven NN1), jak i miejscowo (np. Zineryt), wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od drogi podania. Przy infuzji dożylnej obserwuje się objawy ogólnoustrojowe, takie jak niewielki wzrost temperatury ciała, zaczerwienienie twarzy lub sinica, dreszcze, nudności, wymioty, bóle głowy, pleców, kości, klatki piersiowej, wahania ciśnienia krwi oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu przeciążenia, manifestującego się hepatomegalią, splenomegalią, stłuszczeniem narządów, anemią, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami hemostazy oraz objawami ogólnymi (gorączka, hiperlipidemia, ból głowy, zmęczenie). W żywieniu pozajelitowym u noworodków i niemowląt mogą wystąpić zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hiperazotemia, hiperkalcemia i hiperwolemia, związane z nieprawidłowym doborem dawki lub współistniejącą niewydolnością narządową.
aminokwas, anemia, cynku octan, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia krwi, hepatomegalia, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, infuzja dożylna, kwasica metaboliczna, leukopenia, Nutriflex Lipid, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pediaven, preparat leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sinica, splenomegalia, stłuszczenie narządów, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemostazy, zakrzepowe zapalenie żyły, zespół przeciążenia, Zineryt, żółtaczka, związek chemiczny, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pediaven NN2 –

Podczas stosowania leku Pediaven NN2 (roztwór do infuzji) mogą wystąpić działania niepożądane obejmujące zaburzenia metaboliczne takie jak hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperwolemia oraz hiperfenyloalaninemia, szczególnie u wcześniaków w ciężkim stanie klinicznym. Hiperglikemia pojawia się, gdy szybkość infuzji glukozy przekracza zdolność metaboliczną pacjenta, co jest zmienne w zależności od wieku i współistniejących schorzeń. Kwasica metaboliczna może rozwinąć się przy nadmiernym podaniu aminokwasów, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub układu oddechowego. Nieprawidłowe dawkowanie lub zbyt szybka infuzja mogą prowadzić do zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej oraz powikłań takich jak hiperglikemia, hiperkalcemia i hiperwolemia. Występują również reakcje nadwrażliwości i alergiczne na aminokwasy, objawiające się m.in. poceniem, gorączką, dreszczami, wysypką i dusznością, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji.
duszność, hiperazotemia, hiperfenyloalaninemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, kwasica metaboliczna, martwica tkanek, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, Pediaven, reakcja alergiczna, roztwór do infuzji, stan zapalny, wynaczynienie, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zakrzepowe zapalenie żyły, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas asparaginowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kwas asparaginowy, naturalnie występujący aminokwas endogenny, jest istotnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminoplasmal (5,60 g/1000 ml), Nutriflex (1,20–3,00 g/1000 ml), Kabiven, Olimel czy Pediaven. Pełni kluczową rolę w metabolizmie, uczestnicząc m.in. w cyklu mocznikowym i kwasu cytrynowego. Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące całych mieszanin aminokwasów, w tym kwasu asparaginowego, nie wykazały specyficznych działań toksycznych, genotoksycznych, rakotwórczych ani negatywnego wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Szczegółowe analizy bezpieczeństwa dla preparatów takich jak Aminoplasmal Hepa 10% potwierdziły dobrą tolerancję i brak istotnych zagrożeń przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami dawkowania i wskazań klinicznych.
aminokwas, aminokwas endogenny, Aminoplasmal, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, białko ustrojowe, cykl kwasu cytrynowego, cykl mocznikowy, elektrolit, fitoestrogen, genotoksyczność, Kabiven, kwas 2-aminobutanodiowy, kwas asparaginowy, Lipoflex, metabolizm aminokwasów, metabolizm organizmu, mieszanina odżywcza, Numeta G16%E, Nutriflex, Olimel, OLIMEL N9E, Pediaven, rakotwórczość, substancja aktywna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, żywienie pozajelitowe, β-sitosterol
Leksykon substancji czynnych
Jod – Interakcje

Jod, jako pierwiastek śladowy, jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, w tym środków kontrastowych stosowanych dożylnie i miejscowo. Istotne są interakcje jodu z lekami przeciwcukrzycowymi, zwłaszcza metforminą, gdzie podanie jodowego środka kontrastowego (np. HEVASCOL) może wywołać kwasicę mleczanową z powodu upośledzenia funkcji nerek. Zaleca się odstawienie metforminy 48 godzin przed zabiegiem i wznowienie jej podawania nie wcześniej niż 2 dni po zabiegu. Ponadto, beta-adrenolityki, inhibitory ACE oraz antagoniści receptora angiotensyny (ARB) mogą zmniejszać skuteczność leków stosowanych w anafilaksji na środki kontrastowe, co wymaga poinformowania lekarza i zapewnienia sprzętu do resuscytacji. Diuretyki zwiększają ryzyko ostrej niewydolności nerek, dlatego konieczne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta przed podaniem jodu. U pacjentów leczonych interleukiną-2 obserwuje się zwiększone ryzyko reakcji alergicznych i nefrotoksyczności. Długotrwałe stosowanie jodu wpływa na wyniki badań tarczycy oraz efektywność leczenia tyreostatykami – niedobór jodu zwiększa, a nadmiar jodu osłabia ich skuteczność.
antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, ceftriakson, chemoembolizacja przeztętnicza, czynność tarczycy, diuretyk, glikemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interleukina-2, jod, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, limfografia, metformina, nadczynność tarczycy, niedociśnienie, niewydolność nerek, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, Pediaven, pierwiastek śladowy, reakcja anafilaktyczna, resuscytacja, skąpomocz, środek kontrastowy, substancja wazoaktywna, tyreostatyk, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, związek rtęci
Leksykon substancji czynnych
Mangan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Mangan jest kluczowym pierwiastkiem śladowym, pełniącym rolę składnika i aktywatora licznych enzymów, stosowanym w terapii zastępczej w dawkach fizjologicznych. W większości preparatów medycznych zawierających mangan, takich jak Peditrace Novum (1,00 μg/ml, 0,0182 μmol/ml) czy Elevit PRONATAL (2,52 mg/tabletkę), brak jest specyficznych badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa, a ocena opiera się na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz istniejącej dokumentacji. Różne formy chemiczne manganu (np. chlorek czterowodny, siarczan jednowodny, glukonian) występują w stężeniach od 1,5 μg/250 ml do 2,52 mg/tabletkę, stosowanych głównie w żywieniu pozajelitowym i suplementacji pierwiastków śladowych. Ryzyko toksyczności przy prawidłowym stosowaniu jest niskie, co potwierdzają dane literaturowe dotyczące składników towarzyszących, takich jak aminokwasy i roztwory glukozy.
aktywator enzymów, badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka fizjologiczna, działanie toksyczne, manganu chlorek, manganu glukonian, Pediaven, Peditrace, pierwiastek śladowy, suplementacja pierwiastków śladowych, terapia zastępcza, teratogenność, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Cynku octan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Cynku octan, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Nutriflex Lipid peri, Pediaven NN1) oraz w preparatach dermatologicznych (Zineryt), wykazuje niski profil toksyczności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami klinicznymi. W preparatach do żywienia pozajelitowego cynku octan dwuwodny dostarczany jest w dawkach fizjologicznych: Nutriflex Lipid peri zawiera od 6,625 mg (0,03 mmol) do 13,250 mg (0,06 mmol) cynku octanu w objętościach od 1250 ml do 2500 ml, natomiast Pediaven NN1 dostarcza 1,70 mg (507,5 µg) do 6,80 mg (2030 µg) w 250 ml i 1000 ml roztworu. W tych produktach cynk pełni funkcję mikroelementu niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania organizmu, a jego biodostępność jest pełna dzięki podaniu dożylnemu. W przypadku Zinerytu, zawierającego cynku octan w kompleksie z erytromycyną (12 mg/ml), brak jest danych o systemowej absorpcji cynku, jednak przedkliniczne badania bezpieczeństwa uznano za klinicznie nieistotne, co jest zgodne z miejscowym zastosowaniem preparatu.
absorpcja systemowa, aplikacja na skórę, biodostępność, genotoksyczność, jon cynku, kompleks z erytromycyną, mieszanina aminokwasów, Nutriflex Lipid, octan cynku, octan cynku dwuwodny, olej sojowy, Pediaven, preparat dermatologiczny, rakotwórczość, roztwór do infuzji, rozwój płodu, składnik żywieniowy, terapia substytucyjna, toksyczność reprodukcyjna, układ krążenia, układ pokarmowy, upośledzenie płodności, wchłanianie systemowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kobalt – Właściwości farmakokinetyczne

Kobalt, obecny w preparacie Pediaven G20 w ilości 150 µg na 1000 ml roztworu (w postaci chlorku kobaltu sześciowodnego 0,61 mg/1000 ml), pełni kluczową rolę jako centralny składnik witaminy B12, która jednocześnie stanowi główne białko transportujące i magazynujące ten pierwiastek. Metabolizm i wydalanie kobaltu podawanego dożylnie nie różnią się istotnie od podania dojelitowego, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki z moczem. Roztwór Pediaven G20 charakteryzuje się osmolarnością około 1400 mOsm/l oraz pH 4,8–5,5, co zapewnia stabilność jonów kobaltu i wpływa na jego farmakokinetykę, zwłaszcza w fazie dystrybucji wewnątrznaczyniowej.
albuminy, biodostępność, ceruloplazmina, chlorek kobaltu, ferrytyna, hormony tarczycy, kobalamina, metalotioneina, osmolarność, Pediaven, pierwiastki śladowe, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, roztwór do infuzji, selenometionina, selenoproteiny, transferyna, witamina B12, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Sodu fluorek – Interakcje

Sodu fluorek (NaF) jest mikroelementem stosowanym w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Pediaven NN1 (44,2 μg/125 ml) i Peditrace (57 μg/ml). W praktyce klinicznej istotne są potencjalne interakcje fizykochemiczne, zwłaszcza ryzyko wytrącenia się nierozpuszczalnych soli fluorkowych i wapniowych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne podawanie ceftriaksonu z preparatami zawierającymi sodu fluorek i wapń przez tę samą linię infuzyjną, co może prowadzić do powikłań takich jak niedrożność cewnika. W przypadku konieczności sekwencyjnego podawania, zaleca się dokładne przepłukanie linii infuzyjnej fizjologicznym roztworem soli. Ponadto, preparaty te mogą wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na metabolizm glukozy, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii i ewentualnej modyfikacji dawkowania leków przeciwcukrzycowych.
ceftriakson, chlorek wapnia, doustny lek przeciwcukrzycowy, glukonian wapnia, interakcja fizykochemiczna, koncentrat do infuzji, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, mikroelement, monitorowanie glikemii, niedrożność cewnika, Pediaven, Peditrace, roztwór fizjologiczny, sodu fluorek, wytrącenie soli wapniowych, zaburzenie czynności nerek, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Cynku octan – Właściwości farmakokinetyczne

Octan cynku, stosowany zarówno dożylnie w żywieniu pozajelitowym (np. Nutriflex Lipid peri, Pediaven NN1), jak i miejscowo w dermatologii (np. Zineryt), wykazuje różne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu dożylnym jest natychmiast dostępny, nie wymaga wchłaniania i jest transportowany głównie przez albuminy do tkanek, gdzie magazynowany jest w formie związanej z metalotioneinami. Eliminacja zachodzi przede wszystkim drogą żółciową. W preparatach dożylnych zawartość cynku wynosi m.in. 0,03 mmol/1250 ml, 0,045 mmol/1875 ml i 0,06 mmol/2500 ml (Nutriflex Lipid peri) oraz 507,5 µg/250 ml i 2030 µg/1000 ml (Pediaven NN1). Nie obserwuje się przenikania cynku przez barierę krew-mózg, łożysko ani do mleka matki.
albumina, bariera krew-mózg, erytromycyna, krążenie systemowe, krwiobieg, metalotioneina, Nutriflex Lipid, octan cynku, Pediaven, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, preparat dermatologiczny, przenikanie przez łożysko, wchłanianie systemowe, wydalanie żółciowe, żywienie pozajelitowe