pierwiastek śladowy anionowy

Pierwiastek śladowy anionowy to składnik mineralny występujący w organizmie w bardzo małych ilościach (poniżej 0,01% masy ciała), który w roztworach wodnych przyjmuje postać jonu o ładunku ujemnym (anionu). Do tej grupy pierwiastków zalicza się przede wszystkim jod, fluor, chlor, brom i selen.

Mimo niewielkiej zawartości w organizmie, pierwiastki śladowe anionowe pełnią kluczowe funkcje fizjologiczne. Jod jest niezbędny do syntezy hormonów tarczycy, fluor wzmacnia strukturę kości i zębów, a selen stanowi istotny składnik enzymów antyoksydacyjnych. Niedobór tych pierwiastków może prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych i chorób.

Pierwiastki śladowe anionowe są dostarczane do organizmu głównie z pożywieniem i wodą pitną. Ich biodostępność zależy od wielu czynników, w tym od składu diety, interakcji z innymi składnikami pokarmowymi oraz stanu fizjologicznego organizmu. Zarówno niedobór, jak i nadmiar tych pierwiastków może mieć niekorzystny wpływ na zdrowie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN2 –

Preparat Pediaven NN2 charakteryzuje się farmakokinetyką składników odżywczych podawanych dożylnie, która jest zbliżona do metabolizmu i eliminacji po podaniu dojelitowym. Zawiera pierwiastki śladowe takie jak cynk (575 µg/250 ml), miedź (65 µg/250 ml), selen (5,25 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml), chrom (0,75 µg/250 ml), fluor (22,5 µg/250 ml) i jod (2,5 µg/250 ml), które są transportowane w osoczu przez specyficzne białka (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie pierwiastków odbywa się w tkankach docelowych z udziałem białek specyficznych (hormony tarczycy, selenoproteiny) i niespecyficznych (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków przebiega różnymi drogami: kationy (Cu, Mn, Zn) są wydalane głównie z żółcią, aniony (I, F) oraz minerały utlenione (Se, Cr) przez nerki z moczem. Pediaven NN2 dostarcza także 25 g glukozy i 4,25 g aminokwasów na 250 ml roztworu, co odpowiada 118 kcal energii całkowitej, w tym 100 kcal energii pozabiałkowej, a aminokwasy i glukoza podlegają metabolizmowi podobnemu do podania dojelitowego.
albumina, aminokwas, aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, białko transportujące, biodostępność, ceruloplazmina, fluoroapatyt, gradient stężenia, homeostaza ustrojowa, hormon tarczycy, insulina, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dojelitowe, podanie dożylne, regulacja hormonalna, selenometionina, selenoproteina, transferyna, układ krwionośny, układ żółciowy, witamina D, właściwość farmakokinetyczna, żółć
Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Właściwości farmakokinetyczne

Preparat Pediaven G15 zawiera 15 g aminokwasów oraz 150 g glukozy w 1000 ml roztworu o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8-5,5, co wpływa na jego farmakokinetykę i stabilność. Aminokwasy podawane dożylnie wykazują metabolizm i eliminację porównywalną do podania drogą przewodu pokarmowego. W preparacie obecne są również pierwiastki śladowe (np. chrom 20 µg, kobalt 150 µg, miedź 255 µg, żelazo 500 µg, fluor 500 µg, jod 50 µg, mangan 100 µg, molibden 50 µg, selen 35 µg, cynk 2000 µg), które są transportowane w osoczu za pomocą specyficznych białek nośnikowych, takich jak albuminy, transferyna, ceruloplazmina, witamina B12 oraz selenometionina, a także przez niebiałkowe przenośniki dla fluoru, jodu i molibdenu.
albumina, azot całkowity, białko magazynujące, białko nośnikowe, ceruloplazmina, dystrybucja składników, elektrolit, energia pozabiałkowa, ferrytyna, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metabolizm aminokwasów, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dożylne, roztwór aminokwasowy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, witamina B12
Leksykon substancji czynnych
Cynku octan – Właściwości farmakokinetyczne

Octan cynku, stosowany zarówno dożylnie w żywieniu pozajelitowym (np. Nutriflex Lipid peri, Pediaven NN1), jak i miejscowo w dermatologii (np. Zineryt), wykazuje różne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu dożylnym jest natychmiast dostępny, nie wymaga wchłaniania i jest transportowany głównie przez albuminy do tkanek, gdzie magazynowany jest w formie związanej z metalotioneinami. Eliminacja zachodzi przede wszystkim drogą żółciową. W preparatach dożylnych zawartość cynku wynosi m.in. 0,03 mmol/1250 ml, 0,045 mmol/1875 ml i 0,06 mmol/2500 ml (Nutriflex Lipid peri) oraz 507,5 µg/250 ml i 2030 µg/1000 ml (Pediaven NN1). Nie obserwuje się przenikania cynku przez barierę krew-mózg, łożysko ani do mleka matki.
albumina, bariera krew-mózg, erytromycyna, krążenie systemowe, krwiobieg, metalotioneina, Nutriflex Lipid, octan cynku, Pediaven, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, preparat dermatologiczny, przenikanie przez łożysko, wchłanianie systemowe, wydalanie żółciowe, żywienie pozajelitowe

pierwiastek śladowy anionowy

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN2 –

Aminokwasy – Właściwości farmakokinetyczne

Cynku octan – Właściwości farmakokinetyczne