selenoproteina

Selenoproteiny to specjalna grupa białek zawierających selenocysteinę, aminokwas z selenem zamiast siarki. Organizm człowieka produkuje 25 różnych selenoprotein, które pełnią kluczowe funkcje biologiczne, szczególnie w ochronie antyoksydacyjnej.

Najbardziej znane selenoproteiny to peroksydazy glutationowe (GPx) i reduktazy tioredoksyny (TrxR), które neutralizują reaktywne formy tlenu, chroniąc komórki przed stresem oksydacyjnym. Inne ważne selenoproteiny to dejodynazy jodotyroninowe regulujące metabolizm hormonów tarczycy oraz selenoproteina P transportująca selen do tkanek.

Niedobór selenu może prowadzić do zaburzenia funkcji selenoprotein, co wiąże się z różnymi patologiami, w tym chorobami sercowo-naczyniowymi, zaburzeniami tarczycy, osłabieniem odporności i zwiększonym ryzykiem niektórych nowotworów. W praktyce klinicznej coraz częściej ocenia się poziom selenoprotein jako markerów stanu odżywienia selenem.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Sodu fluorek – Właściwości farmakokinetyczne

Fluorek sodu, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Pediaven NN1 i Peditrace, charakteryzuje się unikalną farmakokinetyką. Po podaniu dożylnym jest transportowany we krwi głównie przez niebiałkowe przenośniki, co odróżnia go od kationowych pierwiastków śladowych (np. miedź, cynk), które wiążą się z białkami transportującymi. Fluorek sodu jest magazynowany przede wszystkim w postaci fluoroapatytów w tkance kostnej i zębowej, co stanowi specyficzny mechanizm w porównaniu do innych pierwiastków śladowych. Wydalanie fluorku zachodzi głównie przez nerki, co jest istotne klinicznie, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, gdyż może prowadzić do kumulacji tego anionu. Zawartość fluorku sodu w preparatach wynosi: w Pediaven NN1 44,2 μg na 250 ml (20,0 μg fluoru elementarnego) oraz 0,18 mg na 1000 ml (80 μg fluoru), natomiast w Peditrace 57 μg na 1 ml koncentratu (2 μg fluoru, 3,00 μmol).
białka transportowe, farmakokinetyka, fluorek sodu, fluoroapatyt, hormony tarczycy, koncentrat do sporządzania roztworu, magazynowanie w tkankach, metalotioneina, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy kationowy, pierwiastki śladowe, podanie dożylne, preparat Peditrace, roztwór do infuzji, selenoproteina, wchłanianie jelitowe, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zaburzenia funkcji nerek, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Sodu selenin – Właściwości farmakodynamiczne

Sodu selenin, obecny w preparacie Peditrace jako bezwodny związek dostarczający 1 μg selenu (25,3 nmol) na 1 ml roztworu, pełni kluczową rolę w uzupełnianiu niedoborów tego mikroelementu u pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego. Selen jest niezbędnym składnikiem selenoprotein, w tym enzymów antyoksydacyjnych, takich jak peroksydaza glutationowa, co wpływa na prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego oraz ochronę przed stresem oksydacyjnym. Preparat Peditrace, klasyfikowany w grupie ATC B05XA, dostarcza pierwiastki śladowe w ilościach fizjologicznych, odpowiadających normalnemu odżywianiu doustnemu, a jego niskie pH (2,0) oraz osmolalność (~38 mOsm/kg H2O) zapewniają stabilność składników, w tym selenu.
chlorek cynku, chlorek manganu, chlorek miedzi, enzym antyoksydacyjny, fluorek sodu, homeostaza organizmu, infuzja, jodek potasu, mikroelement, odżywianie doustne, osmolalność, peroksydaza glutationowa, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, roztwór do infuzji, selenoproteina, sodu selenin, stres oksydacyjny, układ odpornościowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Właściwości farmakodynamiczne

Dwutlenek selenu w preparacie Pediaven NN1 stanowi kluczowy składnik pierwiastków śladowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym noworodków, zarówno urodzonych przedwcześnie, jak i o czasie. Preparat dostarcza 4,8 µg czystego selenu w 250 ml roztworu oraz 19 µg w 1000 ml, co odpowiada dawkom precyzyjnie dostosowanym do specyficznych potrzeb metabolicznych i immunologicznych noworodków. Selen, będący składnikiem selenoprotein, w tym peroksydazy glutationowej, pełni istotną rolę w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym oraz wspiera rozwój układu odpornościowego. Pediaven NN1 zawiera również inne pierwiastki śladowe, takie jak cynk (507,5 µg/250 ml), miedź (57,5 µg/250 ml), fluor (20 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml), jod (2,5 µg/250 ml) i chrom (0,5 µg/250 ml), co zapewnia kompleksowe wsparcie żywieniowe.
aminokwas, chlorek chromu, chlorek manganu, dwutlenek selenu, elektrolit, fluorek sodu, jodek potasu, kod ATC, mikroelement, octan cynku, odpowiedź immunologiczna, Pediaven NN1, peroksydaza glutationowa, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, roztwór infuzyjny, selenoproteina, siarczan miedzi, stres oksydacyjny, układ antyoksydacyjny, węglowodany, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Selen – Wskazania do stosowania

Selen (Se) jest kluczowym pierwiastkiem śladowym, niezbędnym w żywieniu pozajelitowym, pełniącym istotną rolę w funkcjach antyoksydacyjnych, odpornościowych i metabolicznych organizmu. W preparatach do żywienia dożylnego stosuje się głównie formy sodu seleninu (bezwodny lub pięciowodny), które pokrywają podstawowe lub umiarkowanie zwiększone zapotrzebowanie na selen u pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Dawkowanie selenu w preparatach dla dorosłych waha się od 0,04 μmol/ml (Addamel N, 6,90 μg/ml) do 0,9 μmol/10 ml (Nutryelt, 70 μg/10 ml), natomiast u dzieci i noworodków stosuje się preparaty o niższych stężeniach, np. Nutryelt Pediatric (0,253 μmol/10 ml, 20 μg/10 ml) czy Pediaven NN2 (5,25 μg/1000 ml). Wybór preparatu zależy od wieku pacjenta, stanu klinicznego oraz czasu trwania żywienia pozajelitowego, z uwzględnieniem ryzyka niedoboru w długotrwałym żywieniu oraz stanach zwiększonego zapotrzebowania metabolicznego.
dwutlenek selenu, niedobór pierwiastków śladowych, niedobór selenu, pierwiastek śladowy, proces antyoksydacyjny, selen, selenoproteina, sodu selenin bezwodny, sodu selenin pięciowodny, suplementacja selenu, wcześniak, wiek skorygowany, zapotrzebowanie metaboliczne, zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne, żywienie dożylne, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe noworodka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN1 –

Pediaven NN1 to roztwór do infuzji dożylnej zawierający aminokwasy (15 g/1000 ml), glukozę (100 g/1000 ml) oraz pierwiastki śladowe, takie jak cynk (2030 µg/1000 ml), miedź (230 µg/1000 ml), fluor (80 µg/1000 ml), selen (19 µg/1000 ml), mangan (6 µg/1000 ml), jod (10 µg/1000 ml) i chrom (2 µg/1000 ml). Składniki te są metabolizowane i wydalane w sposób zbliżony do podania dojelitowego, z transportem pierwiastków śladowych realizowanym przez specyficzne białka transportujące (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie odbywa się poprzez specyficzne białka (hormony tarczycy, selenoproteiny) oraz niespecyficzne struktury (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków zachodzi głównie drogą żółciową (Cu, Mn, Zn) lub nerkową (I, F, Se, Cr), co jest istotne dla monitorowania terapii i unikania toksyczności.
albumina, aminokwas, azot całkowity, białka transportujące, ceruloplazmina, droga nerkowa, droga żółciowa, dysfagia, energia całkowita, energia pozabiałkowa, farmakokinetyka, fluoroapatyt, glukoza, hormon tarczycy, infuzja dożylna, magazynowanie w tkankach, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, osmolarność, Pediaven NN1, pierwiastki śladowe, podanie dojelitowe, podanie dożylne, selenometionina, selenoproteina, składnik odżywczy, transferyna, transport we krwi, wydalanie pierwiastków śladowych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven G20 –

Pediaven G20 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawierający aminokwasy, glukozę, elektrolity oraz pierwiastki śladowe. Farmakokinetyka składników odżywczych podawanych dożylnie jest zbliżona do podania dojelitowego, co umożliwia efektywne wykorzystanie tych substancji niezależnie od drogi podania. Kluczowe procesy obejmują transport pierwiastków śladowych w krwiobiegu za pośrednictwem specyficznych białek transportujących, takich jak albuminy (Mn, Cu, Zn, Se), transferyna (Fe, Cr), ceruloplazmina (Cu), witamina B12 (Co) oraz selenometionina (Se), a także niebiałkowych przenośników dla fluoru (F), jodu (I) i molibdenu (Mo).
albumina, aminokwas, białko magazynujące, białko transportujące, biotransformacja, ceruloplazmina, elektrolit, farmakokinetyka, farmakokinetyka pierwiastków śladowych, ferrytyna, fluoroapatyt, gospodarka elektrolitowa, hormon tarczycy, metalotioneina, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, selenometionina, selenoproteina, transferyna, układ wątrobowo-żółciowy, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Chromu chlorek – Właściwości farmakokinetyczne

Chrom chlorek sześciowodny, obecny w preparacie Pediaven NN1 w dawce 2,6 µg na 250 ml roztworu (co odpowiada 0,01 mg/1000 ml po rozcieńczeniu), pełni istotną rolę jako pierwiastek śladowy w metabolizmie węglowodanów i lipidów u pacjentów żywionych pozajelitowo. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznym transportem we krwi za pośrednictwem transferyny, co odróżnia go od innych pierwiastków śladowych, takich jak mangan, miedź, cynk czy selen, które wiążą się z albuminami, ceruloplazminą lub selenometioniną. Chrom nie posiada opisanych specyficznych białek magazynujących, a jego metabolizm obejmuje utlenianie, co wpływa na sposób wydalania.
ceruloplazmina, chlorek chromu sześciowodny, chrom chlorek, farmakokinetyka chromu, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metabolizm węglowodanów i lipidów, metalotioneina, pierwiastek anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dożylne, selenometionina, selenoproteina, transferyna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven G15 –

Preparat Pediaven G15 jest roztworem do infuzji stosowanym w żywieniu pozajelitowym pacjentów pediatrycznych, zawierającym 150 g glukozy, 15 g aminokwasów oraz 2,14 g azotu całkowitego na 1000 ml roztworu, co dostarcza 660 kcal energii całkowitej (w tym 600 kcal energii pozabiałkowej). Roztwór charakteryzuje się osmolarnością około 1091 mOsm/l i pH w zakresie 4,8-5,5. Preparat zawiera także kompleks elektrolitów (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastków śladowych, takich jak chrom (20 µg), kobalt (150 µg), miedź (255 µg), żelazo (500 µg), fluor (500 µg), jod (50 µg), mangan (100 µg), molibden (50 µg), selen (35 µg) i cynk (2000 µg). Metabolizm i eliminacja składników odżywczych podawanych dożylnie nie różnią się istotnie od podania dojelitowego, co jest kluczowe dla efektywnego żywienia pozajelitowego.
albumina, białko nośnikowe, białko osocza, ceruloplazmina, ciśnienie onkotyczne, długotrwałe żywienie pozajelitowe, ferrytyna, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metalotioneina, osmolarność roztworu, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, trijodotyronina, tyroksyna, witamina B12, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Właściwości farmakokinetyczne

Magnez mleczan dwuwodny, obecny w produkcie leczniczym Pediaven NN1, jest stosowany w żywieniu pozajelitowym i dostarcza 0,53 mmol magnezu w 250 ml roztworu oraz 2,1 mmol w 1000 ml. Po podaniu dożylnym magnez jest transportowany w osoczu w formie zjonizowanej, związanej z białkami oraz jako kompleksy z anionami, bez dedykowanego białka transportującego. Dystrybucja magnezu obejmuje głównie kości (około 60% całkowitej puli), tkanki miękkie i płyny zewnątrzkomórkowe. Wydalanie magnezu odbywa się głównie drogą żółciową oraz nerkową, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza u noworodków i niemowląt, u których klirens nerkowy magnezu jest zmniejszony. pH roztworu Pediaven NN1 wynoszące 4,8-5,5 sprzyja utrzymaniu magnezu w formie zjonizowanej, co jest kluczowe dla jego biodostępności i działania fizjologicznego.
albumina, ceruloplazmina, działanie fizjologiczne, elektrolit, fluoroapatyt, forma zjonizowana, hormon tarczycy, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kompleks z anionami, kumulacja magnezu, magnez mleczan dwuwodny, metabolizm, metalotioneina, Pediaven NN1, pH roztworu, pierwiastek śladowy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Właściwości farmakokinetyczne

Selen w postaci dwutlenku selenu, stosowany w produktach do żywienia pozajelitowego takich jak Pediaven NN1, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Po dożylnym podaniu, selen jest transportowany głównie przez selenometioninę oraz częściowo przez albuminy, co ma znaczenie kliniczne w stanach hipoalbuminemii. W organizmie selen jest magazynowany w formie selenoprotein, które regulują jego dostępność i uczestniczą w procesach metabolicznych, w tym w funkcji enzymów antyoksydacyjnych, takich jak peroksydaza glutationowa. Pediaven NN1 zawiera 6,7 µg dwutlenku selenu (4,8 µg selenu pierwiastkowego) na 250 ml roztworu, co odpowiada 0,03 mg dwutlenku selenu (19 µg selenu pierwiastkowego) na 1000 ml, co pozwala na precyzyjne dawkowanie w żywieniu pozajelitowym.
albumina, dwutlenek selenu, hipoalbuminemia, homeostaza ustrojowa, Pediaven NN1, peroksydaza glutationowa, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, selenometionina, selenoproteina, stres oksydacyjny, wydalanie nerkowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Selen – Właściwości farmakodynamiczne

Selen jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym, kluczowym dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, szczególnie w kontekście żywienia pozajelitowego. W preparatach medycznych występuje głównie jako sód selenin (bezwodny lub pięciowodny) oraz dwutlenek selenu, dostosowany do potrzeb różnych grup wiekowych: dorosłych, dzieci, niemowląt i noworodków. Zawartość selenu w preparatach takich jak Addamel N (6,90 µg/ml), Nutryelt (7,0 µg/10 ml), Pediaven G20 (35 µg/1000 ml) czy Tracutil (24 µg/ampułkę) jest precyzyjnie określona, aby odpowiadać dziennemu zapotrzebowaniu i zapobiegać niedoborom, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych. Szczególnie zwiększone zapotrzebowanie na selen obserwuje się w stanach zwiększonego katabolizmu, zaburzeń wchłaniania oraz niedostatecznej podaży doustnej.
choroba Crohna, dwutlenek selenu, homeostaza metaboliczna, niedobór selenu, okno terapeutyczne, pacjent dorosły, peroksydaza glutationowa, pierwiastek śladowy, populacja pediatryczna, reaktywne formy tlenu, równowaga metaboliczna, selenoproteina, sodu selenin bezwodny, sodu selenin pięciowodny, stres oksydacyjny, sztuczne odżywianie, wolne rodniki, zaburzenie metaboliczne, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Peditrace Novum produkt złożony

Produkt leczniczy Peditrace Novum to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający pięć kluczowych pierwiastków śladowych: cynk (500 µg/mL, 7,64 µmol), miedź (40,0 µg/mL, 0,630 µmol), mangan (1,00 µg/mL, 0,0182 µmol), selen (7,00 µg/mL, 0,0887 µmol) oraz jod (1,96 µg/mL, 0,0155 µmol). Po podaniu dożylnym pierwiastki te podlegają farmakokinetyce zbliżonej do naturalnego metabolizmu pokarmowego, z różnym stopniem wychwytu przez tkanki zależnym od ich zapotrzebowania metabolicznego. We krwi pierwiastki wiążą się z białkami nośnikowymi: albuminami (mangan, miedź, cynk, selen), ceruloplazminą (miedź) oraz selenometioniną (selen). Magazynowanie odbywa się poprzez wiązanie z białkami specyficznymi i nieswoistymi, np. jod w hormonach tarczycy, selen w selenoproteinach, a miedź, cynk i mangan w metalotioneinach.
albumina, ceruloplazmina, droga wątrobowo-żółciowa, hormon tarczycy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, metabolizm komórkowy, metalotioneina, nośnik białkowy, osmolalność, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, proces farmakokinetyczny, selenometionina, selenoproteina, suplementacja, trijodotyronina, tyroksyna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN2 –

Preparat Pediaven NN2 charakteryzuje się farmakokinetyką składników odżywczych podawanych dożylnie, która jest zbliżona do metabolizmu i eliminacji po podaniu dojelitowym. Zawiera pierwiastki śladowe takie jak cynk (575 µg/250 ml), miedź (65 µg/250 ml), selen (5,25 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml), chrom (0,75 µg/250 ml), fluor (22,5 µg/250 ml) i jod (2,5 µg/250 ml), które są transportowane w osoczu przez specyficzne białka (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie pierwiastków odbywa się w tkankach docelowych z udziałem białek specyficznych (hormony tarczycy, selenoproteiny) i niespecyficznych (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków przebiega różnymi drogami: kationy (Cu, Mn, Zn) są wydalane głównie z żółcią, aniony (I, F) oraz minerały utlenione (Se, Cr) przez nerki z moczem. Pediaven NN2 dostarcza także 25 g glukozy i 4,25 g aminokwasów na 250 ml roztworu, co odpowiada 118 kcal energii całkowitej, w tym 100 kcal energii pozabiałkowej, a aminokwasy i glukoza podlegają metabolizmowi podobnemu do podania dojelitowego.
albumina, aminokwas, aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, białko transportujące, biodostępność, ceruloplazmina, fluoroapatyt, gradient stężenia, homeostaza ustrojowa, hormon tarczycy, insulina, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dojelitowe, podanie dożylne, regulacja hormonalna, selenometionina, selenoproteina, transferyna, układ krwionośny, układ żółciowy, witamina D, właściwość farmakokinetyczna, żółć
Leksykon substancji czynnych
Selen – Właściwości farmakokinetyczne

Selen, podawany dożylnie w formie sodu seleninu bezwodnego, wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do selenu pochodzącego z diety doustnej. Transport selenu we krwi odbywa się głównie za pośrednictwem albumin oraz selenometioniny, a jego wychwyt przez tkanki zależy od metabolizmu i zapotrzebowania organizmu. Magazynowanie selenu zachodzi w selenoproteinach i białkach selenowych, które pełnią kluczowe funkcje enzymatyczne, zwłaszcza antyoksydacyjne. Eliminacja selenu odbywa się przede wszystkim przez nerki (wydalanie z moczem), co jest szczególnie istotne u pacjentów żywionych dożylnie, oraz w mniejszym stopniu przez kał. Drogi wydalania przez płuca i skórę są marginalne. Warto podkreślić, że proporcje wydalania nerkowego i jelitowego zależą od całkowitej zawartości selenu w organizmie.
albumina, białko osocza, białko selenowe, ceruloplazmina, enzym antyoksydacyjny, ferrytyna, fluoroapatyt, funkcja nerek, hormon tarczycy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metalotioneina, pierwiastek śladowy, proces metaboliczny, selenometionina, selenoproteina, sodu selenin bezwodny, suplementacja dożylna, transferyna, żywienie dożylne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Jod – Właściwości farmakokinetyczne

Jod wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania i postaci chemicznej. Przy podaniu dożylnym jest natychmiast dostępny w krążeniu, natomiast doustnie wchłania się głównie w jelicie cienkim z niemal 100% biodostępnością jodku potasu. Jod transportowany jest we krwi głównie przez niebiałkowe przenośniki oraz częściowo związany z albuminą w stężeniu 2,4-8,1 µg/100 cm³ krwi. Około 75% jodu ustrojowego (1-10 mg) magazynowane jest w tarczycy, a pozostałe ilości w nerkach, żołądku i gruczołach wydzielniczych. Metabolizm jodu jest ściśle powiązany z syntezą hormonów tarczycy, a w przypadku preparatów olejowych, takich jak etiodowany olej (HEVASCOL), jod uwalniany jest po fagocytozie i rozkładzie przez esterazy w węzłach chłonnych. Eliminacja jodu odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 15-16 µg jodu na dobę, przy powolnym tempie eliminacji. W terapii i diagnostyce, zwłaszcza przy stosowaniu jodowanych środków kontrastowych, istotne jest zrozumienie lokalnego gromadzenia preparatu, np. w guzach wątrobowokomórkowych, oraz roli komórek Kupffera w metabolizmie jodu.
ceruloplazmina, chemoembolizacja przeztętnicza, choroba tarczycy, dystrybucja jodu, esteraza, etiodowany olej, ferrytyna, fluoroapatyt, gruczoł tarczowy, hormon tarczycowy, jod, jodek potasu, jodek sodu, jodowany środek kontrastowy, komórki Kupffera, metabolizm jodu, metalotioneina, mikroembolizacja, pierwiastek śladowy, płyn lugola, podanie dożylne, przestrzeń pozakomórkowa, rak wątrobowokomórkowy, selenoproteina, transferyna, wchłanianie jodu, węzeł chłonny, wydalanie jodu, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Właściwości farmakokinetyczne

Preparat Pediaven G15 zawiera 15 g aminokwasów oraz 150 g glukozy w 1000 ml roztworu o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8-5,5, co wpływa na jego farmakokinetykę i stabilność. Aminokwasy podawane dożylnie wykazują metabolizm i eliminację porównywalną do podania drogą przewodu pokarmowego. W preparacie obecne są również pierwiastki śladowe (np. chrom 20 µg, kobalt 150 µg, miedź 255 µg, żelazo 500 µg, fluor 500 µg, jod 50 µg, mangan 100 µg, molibden 50 µg, selen 35 µg, cynk 2000 µg), które są transportowane w osoczu za pomocą specyficznych białek nośnikowych, takich jak albuminy, transferyna, ceruloplazmina, witamina B12 oraz selenometionina, a także przez niebiałkowe przenośniki dla fluoru, jodu i molibdenu.
albumina, azot całkowity, białko magazynujące, białko nośnikowe, ceruloplazmina, dystrybucja składników, elektrolit, energia pozabiałkowa, ferrytyna, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metabolizm aminokwasów, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dożylne, roztwór aminokwasowy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, witamina B12