ciśnienie tętnicze płucne

Ciśnienie tętnicze płucne (PH – Pulmonary Hypertension) to stan chorobowy charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w tętnicach płucnych, definiowanym jako średnie ciśnienie w tętnicy płucnej (mPAP) ≥ 25 mmHg w spoczynku, mierzone podczas cewnikowania prawego serca. Aktualne wytyczne ESC/ERS z 2022 roku zrewidowały definicję i obecnie za wartość graniczną uznaje się mPAP > 20 mmHg.

Klasyfikacja kliniczna PH według WHO obejmuje pięć grup: tętnicze nadciśnienie płucne (PAH), nadciśnienie płucne spowodowane chorobami lewego serca, nadciśnienie płucne związane z chorobami płuc i/lub hipoksją, nadciśnienie płucne spowodowane przewlekłym zakrzepowo-zatorowym zamknięciem tętnic płucnych (CTEPH) oraz nadciśnienie płucne o niejednoznacznych i/lub wieloczynnikowych mechanizmach.

Diagnostyka ciśnienia tętniczego płucnego opiera się na badaniach obrazowych (RTG klatki piersiowej, echokardiografia, tomografia komputerowa), testach czynnościowych płuc, badaniach biochemicznych oraz inwazyjnych pomiarach hemodynamicznych. Złotym standardem diagnostycznym pozostaje cewnikowanie prawego serca, umożliwiające dokładny pomiar ciśnień oraz ocenę naczyniowego oporu płucnego.

Leczenie zależy od typu nadciśnienia płucnego i obejmuje terapię przyczynową, leczenie objawowe oraz farmakoterapię specyficzną dla PAH. Do głównych grup leków stosowanych w terapii należą antagoniści receptora endoteliny, inhibitory fosfodiesterazy typu 5, stymulatory cyklazy guanylowej oraz prostanoidy. W zaawansowanych przypadkach opornymi na leczenie farmakologiczne rozważa się transplantację płuc lub serca i płuc.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl