farmakokinetyka cylastatyny
Cylastatyna to inhibitor dehydropeptydazy-I, enzymu zlokalizowanego w rąbku szczoteczkowym kanalików proksymalnych nerek. Substancja ta sama w sobie nie ma właściwości przeciwdrobnoustrojowych, ale jest stosowana w połączeniu z imipenemem, aby zapobiegać jego degradacji w nerkach.
Pod względem farmakokinetycznym, cylastatyna po podaniu dożylnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu natychmiast po zakończeniu infuzji. Wiąże się z białkami osocza w około 40%. Charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 0,2 l/kg. Metabolizm cylastatyny zachodzi głównie w nerkach, gdzie ulega hydrolizie, a jej metabolity nie wykazują aktywności biologicznej.
Eliminacja cylastatyny odbywa się przede wszystkim przez nerki, gdzie 70-80% dawki jest wydalane w formie niezmienionej oraz jako metabolity. Około 10% jest wydalane z kałem. Okres półtrwania cylastatyny wynosi około 1 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, ale może ulec znacznemu wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga dostosowania dawkowania w terapii skojarzonej z imipenemem.
U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek, farmakokinetyka cylastatyny jest istotnie zmieniona – okres półtrwania wydłuża się proporcjonalnie do stopnia niewydolności nerek, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania. Hemodializa skutecznie usuwa cylastatynę z krążenia, dlatego u pacjentów dializowanych może być konieczne podanie dodatkowej dawki po zabiegu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Interakcje
Imipenem w połączeniu z cylastatyną wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Jednoczesne stosowanie z gancyklowirem wiąże się z wysokim ryzykiem uogólnionych drgawek, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Imipenem znacząco obniża stężenie kwasu walproinowego, często poniżej zakresu terapeutycznego, co może prowadzić do niewystarczającej kontroli napadów padaczkowych; dlatego jednoczesne stosowanie tych leków jest niewskazane. W przypadku konieczności antybiotykoterapii u pacjentów przyjmujących kwas walproinowy zaleca się rozważenie alternatywnych antybiotyków lub leków przeciwdrgawkowych. Ponadto, imipenem z cylastatyną może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga częstego monitorowania INR w trakcie i po zakończeniu terapii. Współpodawanie z probenecydem powoduje istotne zwiększenie stężeń i wydłużenie okresu półtrwania imipenemu oraz cylastatyny, co może wymagać dostosowania dawkowania.
antybiotyk, cefalosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawki uogólnione, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka cylastatyny, gancyklowir, imipenem z cylastatyną, karbapenemy, kwas walproinowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrgawkowy, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, tinidazol, walproinian sodu, warfaryna, wskaźnik INR, wydalanie z moczem