beta-endorfina

Beta-endorfina to endogenny peptyd opioidowy składający się z 31 aminokwasów, który jest produkowany głównie w przysadce mózgowej jako efekt proteolizy proopiomelanokortyny (POMC). Stanowi jeden z kluczowych neuroprzekaźników układu opioidowego, odpowiedzialnych za modulację bólu i regulację reakcji stresowych w organizmie.

Fizjologicznie beta-endorfina odgrywa istotną rolę w mechanizmach analgezji endogennej, wykazując powinowactwo głównie do receptorów opioidowych typu μ (mi). Jej działanie przyczynia się do zmniejszenia percepcji bólu, wywołania euforii oraz regulacji nastroju. Substancja ta jest uwalniana w zwiększonych ilościach podczas wysiłku fizycznego, co częściowo tłumaczy zjawisko „euforii biegacza”.

W praktyce klinicznej zaburzenia stężenia beta-endorfiny mogą być powiązane z różnymi stanami patologicznymi, takimi jak przewlekły ból, depresja czy zaburzenia odżywiania. Badania nad beta-endorfiną i jej receptorami przyczyniły się do rozwoju farmakoterapii bólu i zrozumienia mechanizmów uzależnień. Obecnie trwają prace nad wykorzystaniem modulacji układu endorfin w terapii bólu przewlekłego, zaburzeń nastroju oraz kontroli stresu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metamizole Kabi 500 mg/ml

Metamizol sodowy, będący pochodną pirazolonu i klasyfikowany jako lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy (kod ATC: N02BB02), wykazuje silne działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz spazmolityczne, przy jednoczesnym słabym działaniu przeciwzapalnym. Jego mechanizm działania opiera się na hamowaniu syntezy prostaglandyn poprzez inhibicję cyklooksygenazy-1 (COX-1) i cyklooksygenazy-2 (COX-2) zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, metamizol działa bezpośrednio na nocyceptywny szlak nerwowy, co skutkuje silniejszym efektem przeciwbólowym niż ASA i paracetamol. Dodatkowo, stymuluje wydzielanie β-endorfin przez przysadkę i podwzgórze, co wzmacnia jego właściwości analgetyczne.
4%, 5-trifosforan, bariera krew-mózg, beta-endorfina, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie spazmolityczne, fosfolipaza C, metamizol, mięśnie gładkie, ośrodkowy układ nerwowy, pirazolon, podwzgórze, prostaglandyna, receptor sprzężony z białkiem G, szlak nocyceptywny, termoregulacja
Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Etiologia i przyczyny

Bulimia nervosa to złożone zaburzenie odżywiania charakteryzujące się epizodami kompulsywnego objadania się, po których następują zachowania kompensacyjne, takie jak prowokowanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających czy nadmierne ćwiczenia. Etiologia bulimii jest wieloczynnikowa, obejmując czynniki genetyczne (udział szacowany na 30-80%), neurobiologiczne (dysfunkcje układu serotoninergicznego i dopaminergicznego, zaburzenia hormonalne m.in. greliny i cholecystokininy), a także zmiany strukturalne i funkcjonalne w mózgu, zwłaszcza w obrębie wyspy (insula) oraz istoty białej. Okres dojrzewania, zwłaszcza u dziewcząt, oraz zaburzenia hormonalne, takie jak hiperandrogenizm i zespół policystycznych jajników, również predysponują do rozwoju bulimii. Współwystępowanie zaburzeń psychicznych jest powszechne – depresja dotyczy 36-50%, a zaburzenia lękowe 54-81% pacjentów z bulimią. Charakterystyczne cechy osobowości to perfekcjonizm, impulsywność, niska samoocena, trudności w regulacji emocji oraz obsesyjność.
beta-endorfina, bulimia nerwowa, cholecystokinina, cukrzyca typu 1, duże zaburzenie depresyjne, epizod objadania się, grelina, hiperandrogenizm, impulsywność, interocepcja, negatywna pilność, neuropeptyd Y, otyłość, peptyd stymulujący apetyt, perfekcjonizm, zaburzenie lękowe, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neuroprzekaźnictwa, zaburzenie obrazu ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, zespół policystycznych jajników, zespół stresu pourazowego
Leksykon substancji czynnych
Wapń glubionian – Właściwości farmakodynamiczne

Glubionian wapnia, często stosowany w połączeniu z laktobionianem wapnia w preparatach takich jak Calcium Polfarmex (kod ATC: A12AA20), jest organiczną solą wapnia o wysokiej biodostępności, co umożliwia skuteczne uzupełnianie niedoborów wapnia w organizmie. Wapń pełni kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy, uczestnicząc w procesach tworzenia i odnawiania tkanki kostnej, przewodnictwie nerwowo-mięśniowym, regulacji skurczu mięśni, kaskadzie krzepnięcia krwi oraz modulacji pobudliwości komórkowej. Suplementacja glubionianu wapnia wpływa korzystnie na integralność śródbłonka naczyniowego, zmniejszając przepuszczalność naczyń i obrzęki, a także wykazuje działanie przeciwalergiczne poprzez stabilizację błon mastocytów i modulację mediatorów zapalnych.
beta-endorfina, biodostępność, działanie neuromodulujące, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwbólowe, efekt przeciwdepresyjny, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hipokalcemia, homeostaza ustrojowa, krzepnięcie krwi, kurczliwość mięśni, laktobionian wapnia, mediator zapalny, metabolizm tkanki kostnej, mikrokrążenie, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo synaptyczne, przepuszczalność naczyń krwionośnych, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja alergiczna, równowaga elektrolitowa, sekrecja kalcytoniny, sprzężenie zwrotne, śródbłonek naczyniowy, stabilizacja mastocytów, stężenie fosforanów, tężyczka, tkanka kostna, układ nerwowy, układ opioidowy, wydzielanie parathormonu, zaburzenie czynności mięśni
Leksykon substancji czynnych
Wapnia glubionian – Właściwości farmakodynamiczne

Glubonian wapnia, obecny w preparacie Calcium Polfarmex (100 ml syropu zawiera 29,4 g wapnia glubionianu oraz 6,4 g wapnia laktobionianu, co odpowiada 114 mg jonów Ca²⁺ w 5 ml), jest organiczną solą wapniową o wysokiej biodostępności, skutecznie uzupełniającą niedobory wapnia. Jony wapniowe pochodzące z glubionianu pełnią kluczowe funkcje fizjologiczne, w tym utrzymanie homeostazy jonowej, mineralizację kości i zębów, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, krzepnięcie krwi oraz regulację aktywności enzymów i hormonów. Preparat klasyfikowany jest w grupie A12AA20 (ATC) jako substancja mineralna – wapń (różne sole w mieszaninie).
beta-endorfina, działanie przeciwbólowe, fibryna, fosforany, glubonian wapnia, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, homeostaza jonowa, homeostaza wapniowo-fosforanowa, jon wapnia, kalcytonina, krzepnięcie krwi, laktobionian wapnia, mineralizacja kości, ośrodkowy układ nerwowy, parathormon, protrombina, przepuszczalność błon komórkowych, przepuszczalność naczyń, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, równowaga elektrolitowa, skurcz mięśnia, śródbłonek naczyń, tężyczka, transport wody i soli, zaburzenia funkcji mięśniowych
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z niepokalanka zwyczajnego – Właściwości farmakodynamiczne

Wyciąg z niepokalanka zwyczajnego (Vitex agnus-castus L., fructus) jest stosowany w terapii zaburzeń ginekologicznych i klasyfikowany pod kodem ATC G02CX03. W badaniach przedklinicznych wykazano jego działanie hamujące uwalnianie prolaktyny oraz agonistyczne wobec receptorów dopaminowych, jednak badania kliniczne u ludzi nie potwierdziły jednoznacznie skuteczności w obniżaniu podwyższonego poziomu prolaktyny. Wyniki dotyczące interakcji z receptorami estrogenowymi są sprzeczne, nie ustalono jednoznacznie powinowactwa do receptorów α lub β. Ponadto, wyciąg może wykazywać aktywność podobną do β-endorfiny, prawdopodobnie poprzez wiązanie z receptorami μ-opioidowymi, co może tłumaczyć niektóre obserwowane efekty kliniczne.
agonista dopaminy, agonista receptorów dopaminowych, beta-endorfina, dysfagia, działanie dopaminergiczne, etanol 60%, grupa farmakoterapeutyczna, hamowanie prolaktyny, hamowanie wydzielania prolaktyny, kod ATC, poziom prolaktyny, receptory estrogenowe, suchy wyciąg z niepokalanka, Vitex agnus-castus, współczynnik DER, wyciąg z niepokalanka zwyczajnego, zaburzenia ginekologiczne
Leksykon chorób i schorzeń
Bóle głowy wywołane wysiłkiem fizycznym – Patofizjologia i mechanizm

Bóle głowy wywołane wysiłkiem fizycznym (pierwotne bóle głowy wysiłkowe) dotyczą około 12% populacji, a ich patomechanizm opiera się głównie na mechanizmach naczyniowych, takich jak rozszerzenie naczyń wewnątrzczaszkowych i wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego podczas intensywnego wysiłku. U sportowców podnoszących ciężary obserwowano ciśnienie skurczowe przekraczające 400 mmHg i rozkurczowe 300 mmHg, co znacząco wpływa na przepływ mózgowy. Niewydolność zastawek żylnych szyjnych wewnętrznych, obecna u 70% pacjentów z tym typem bólów (w porównaniu do 20% w grupie kontrolnej), oraz manewr Valsalvy prowadzą do zastoju żylnych i wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Zaburzenia autoregulacji naczyń mózgowych, wzrost poziomu peptydu związanego z genem kalcytoniny (CGRP), metabolizm mleczanów, dysfunkcja hipokretyny oraz zmiany w endogennych opioidach i tlenku azotu (NO) również odgrywają istotną rolę w patofizjologii tych bólów. Czynniki środowiskowe, takie jak wysoka temperatura i duża wysokość nad poziomem morza, a także odwodnienie i hipoglikemia, zwiększają ryzyko wystąpienia bólów głowy po wysiłku.
BDNF, beta-endorfina, ból głowy napięciowy, ból głowy wysiłkowy, CGRP, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego, endogenny opioid, hipoglikemia, hipokretyna, ICHD-3, krwotok podpajęczynówkowy, manewr Valsalvy, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, migrena wysiłkowa, peptyd związany z genem kalcytoniny, pierwotny ból głowy wysiłkowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tlenek azotu, układ endokanabinoidowy, układ trójdzielno-naczyniowy, wtórny ból głowy wysiłkowy, zaburzenie autoregulacji naczyń mózgowych
Leksykon chorób i schorzeń
Samookaleczenie/cięcie się – Patofizjologia i mechanizm

Samookaleczenie (NSSI) definiuje się jako celowe uszkadzanie tkanek ciała bez intencji samobójczych, najczęściej w formie cięcia (70-90% przypadków). Mechanizm ten służy regulacji afektu, przynosząc chwilową ulgę w postaci zmniejszenia negatywnych emocji i wzrostu spokoju, co jest potwierdzone badaniami wykazującymi zmiany w walencji i pobudzeniu afektywnym przed i po akcie samookaleczenia. Kluczową rolę odgrywa uwalnianie β-endorfin, które poprawiają samopoczucie na krótki czas, co może prowadzić do uzależnienia od tego zachowania. Dysregulacja układu nerwowego autonomicznego, zwłaszcza zwiększona reaktywność układu współczulnego, oraz zaburzenia osi HPA są istotnymi elementami neurobiologicznymi patogenezy NSSI. Samookaleczenie może również pełnić funkcję uziemiania, pomagając przerwać dysocjację i emocjonalne odłączenie, szczególnie u osób z historią traumy.
aktywacja układu współczulnego, aleksytymia, beta-endorfina, choroba afektywna dwubiegunowa, cięcie się, dysocjacja, dysregulacja emocjonalna, dysregulacja układu autonomicznego, endogenne opioidy, endogenny układ opioidowy, objawy odstawienia, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osobowość borderline, przewodnictwo skórne, regulacja afektu, samookaleczanie, technika uziemiania, tolerancja, trauma, układ opioidowy, układ przywspółczulny, układ współczulny, uzależnienie behawioralne, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego
Leksykon substancji czynnych
Wapń laktobionian – Właściwości farmakodynamiczne

Laktobionian wapnia (Calcii lactobionas) jest organiczną solą wapnia o wysokiej biodostępności, stosowaną w suplementacji jonów wapnia w różnych stanach klinicznych. Jony wapnia dostarczane w tej formie uczestniczą w kluczowych procesach fizjologicznych, takich jak mineralizacja kości, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, kaskada krzepnięcia krwi oraz regulacja gospodarki wapniowo-fosforanowej. Preparaty zawierające laktobionian wapnia, np. Calcium Polfarmex, są wskazane w profilaktyce i leczeniu osteoporozy, stanach zwiększonego zapotrzebowania na wapń (ciąża, laktacja, wzrost), a także w terapii wspomagającej alergii, zaburzeń krzepnięcia i stanów zapalnych z obrzękami. Farmakodynamicznie laktobionian wapnia stabilizuje błony komórkowe mastocytów, zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych oraz moduluje wydzielanie hormonów, w tym kalcytoniny i parathormonu, co wpływa na homeostazę wapniowo-fosforanową i obniżenie stężenia fosforanów w osoczu.
beta-endorfina, calcium polfarmex, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwobrzękowe, fibrynogen, glukonian wapnia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemostaza, hiperfosfatemia, hydroksyapatyt, impuls nerwowy, kalcytonina, kaskada krzepnięcia krwi, laktobionian wapnia, mastocyt, niedobór wapnia, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, parathormon, protrombina, przepuszczalność błon komórkowych, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, śródbłonek naczyń, tkanka kostna, wtórny przekaźnik, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cyclodynon 20 mg

Produkt leczniczy Cyclodynon zawiera 20 mg suchego wyciągu z owocu niepokalanka zwyczajnego (Vitex agnus-castus L. fructus) w każdej tabletce powlekanej, uzyskanego przy użyciu 70% etanolu i współczynniku DER 7-11:1. Substancja czynna należy do grupy „innych leków ginekologicznych” (kod ATC: G02CX03). Mechanizm działania wyciągu nie jest w pełni poznany, jednak badania przedkliniczne wskazują na kilka potencjalnych dróg farmakologicznych, w tym agonizm receptorów dopaminowych, hamowanie uwalniania prolaktyny, oddziaływanie na receptory estrogenowe oraz aktywność podobną do β-endorfiny poprzez wiązanie z receptorami μ-opiatowymi.
beta-endorfina, działanie dopaminergiczne, hamowanie prolaktyny, hiperprolaktynemia, lek ginekologiczny, niepokalanek zwyczajny, prolaktyna, receptor dopaminowy, receptor estrogenowy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, suchy wyciąg, układ dopaminergiczny, Vitex agnus-castus, współczynnik DER
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Calcium Polfarmex (o smaku truskawkowym) 114 mg Ca 2+/5 ml

Calcium Polfarmex to preparat zawierający wapń w postaci łatwo przyswajalnych soli organicznych: glubionianu i laktobionianu, dostarczający 114 mg jonów Ca²⁺ w 5 ml syropu. Wapń jest kluczowym minerałem dla homeostazy organizmu, uczestniczącym w procesach tworzenia i odnawiania tkanki kostnej, przewodnictwie nerwowo-mięśniowym, regulacji skurczu mięśni, hemostazie oraz funkcjach hormonalnych i enzymatycznych. Preparat, klasyfikowany w grupie substancji mineralnych (kod ATC: A12AA20), wspomaga integralność śródbłonka naczyń, redukuje obrzęki, wykazuje efekt przeciwalergiczny oraz normalizuje kurczliwość mięśni, co jest istotne w leczeniu tężyczki i zapobieganiu hipokalcemii.
beta-endorfina, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwdepresyjne, hemostaza, hipokalcemia, homeostaza ustrojowa, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcytonina, kaskada krzepnięcia, komórka tuczna, krzepnięcie krwi, kurczliwość mięśniowa, mediator zapalny, neuroprzekaźnictwo, neurotransmiter, niedobór wapnia, obrzęk, ośrodkowy układ nerwowy, parathormon, przepuszczalność błony komórkowej, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, przytarczyca, równowaga elektrolitowa, skurcz mięśni, śródbłonek naczyniowy, tężyczka, tkanka kostna, transport elektrolitów, układ opioidowy, wydzielanie hormonów
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Re-Algin 500 mg

Re-Algin, zawierający 500 mg metamizolu sodowego, jest lekiem z grupy pochodnych pirazolonu o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym oraz słabo spazmolitycznym, sklasyfikowanym w kodzie ATC jako N02BB02. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu cyklooksygenazy, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn, a także na stymulacji uwalniania beta-endorfin w ośrodkowym układzie nerwowym, co moduluję odczuwanie bólu. Dodatkowo, metamizol obniża poziom endogennych pirogenów, wpływając bezpośrednio na ośrodek termoregulacji w podwzgórzu, co tłumaczy jego silne działanie przeciwgorączkowe.
beta-endorfina, cyklooksygenaza, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie spazmolityczne, endogenny pirogen, metamizol sodowy, odczuwanie bólu, ośrodek termoregulacji, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna pirazolonu, podwzgórze, prostaglandyna, temperatura ciała, układ nerwowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prefemin PMS 20 mg

Prefemin PMS to preparat zawierający 20 mg suchego wyciągu z owocu niepokalanka zwyczajnego (Vitex agnus-castus L., fructus) w tabletce powlekanej, sklasyfikowany w grupie „inne ginekologiczne” (kod ATC: G02CX03). Mechanizm działania wyciągu nie jest jednoznacznie określony, jednak badania przedkliniczne wykazały jego działanie agonistyczne na receptory dopaminergiczne oraz hamowanie uwalniania prolaktyny. Mimo to, badania kliniczne u ludzi nie potwierdziły jednoznacznie obniżania podwyższonego poziomu prolaktyny, co wskazuje na złożoność i niepełne poznanie mechanizmów farmakodynamicznych preparatu.
agonista dopaminy, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, beta-endorfina, działanie dopaminergiczne, farmakodynamika, gospodarka hormonalna, grupa farmakoterapeutyczna, hamowanie prolaktyny, mechanizm działania, prolaktyna, receptor alfa, receptor beta, receptor estrogenowy, receptor mu-opioidowy, Vitex agnus-castus
Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Etiologia i przyczyny

Bulimia nervosa to złożone zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami kontrolującymi masę ciała. Etiologia obejmuje interakcję czynników genetycznych (odziedziczalność 30-80%, ryzyko 2-20-krotnie wyższe przy krewnych pierwszego stopnia), neurobiologicznych (zaburzenia funkcji serotoniny, dopaminy, noradrenaliny oraz nieprawidłowości w strukturze i funkcji mózgu, zwłaszcza w obrębie wyspy i istoty białej), hormonalnych (rola estrogenów, kortyzolu, wazopresyny, hiperandrogenizmu), psychologicznych (niska samoocena, perfekcjonizm, impulsywność, trudności w regulacji emocji, zniekształcony obraz ciała) oraz środowiskowych i społeczno-kulturowych (trauma w dzieciństwie, dysfunkcje rodzinne, presja społeczna na szczupłość, wpływ mediów, kultura diet). Współwystępują często zaburzenia lękowe, depresja, OCD, PTSD oraz zaburzenia związane z używaniem substancji.
beta-endorfina, bulimia, bulimia nervosa, cholecystokinina, czynnik genetyczny, depresja, dopamina, estradiol, estrogen, hiperandrogenizm, impulsywność, nadużycie seksualne, negatywna pilność, neuropeptyd Y, neuroprzekaźnik, noradrenalina, objadanie się, peptyd stymulujący apetyt, perfekcjonizm, poziom kortyzolu, PTSD, receptor estrogenowy, regulacja emocji, serotonina, trauma, używanie substancji, wazopresyna, wydarzenie traumatyczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowania kompensacyjne, zespół policystycznych jajników, zniekształcony obraz ciała
Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Patofizjologia i mechanizm

Bulimia nerwowa (BN) to złożone zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami kompulsywnego objadania się, po których następują niewłaściwe zachowania kompensacyjne, takie jak samowywołane wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających, głodzenie się czy nadmierne ćwiczenia. Patofizjologia BN obejmuje dysfunkcje neuroprzekaźników, w tym obniżone poziomy serotoniny, noradrenaliny i dopaminy, co wpływa na regulację apetytu, impulsywność i kontrolę emocji. Zmiany neuroanatomiczne obejmują zmniejszoną objętość istoty szarej oraz zaburzenia funkcjonalnej i strukturalnej łączności istoty białej, zwłaszcza w obszarach odpowiedzialnych za kontrolę zachowań i przetwarzanie nagrody. Zaburzenia hormonalne, w tym nieprawidłowości w poziomach neuropeptydów (np. cholecystokininy) oraz hormonów płciowych (testosteronu i estrogenu), również odgrywają istotną rolę w etiologii BN. Ponadto, dysbioza mikrobioty jelitowej może przyczyniać się do patogenezy zaburzenia. Genetyczne predyspozycje są znaczące, z ryzykiem dziedziczenia szacowanym na 30–80%, a czynniki środowiskowe i psychologiczne, takie jak współistniejące zaburzenia lękowe i traumatyczne doświadczenia, nasilają przebieg choroby.
beta-endorfina, brzuszno-boczna kora przedczołowa, brzuszno-przyśrodkowa kora przedczołowa, bulimia nerwowa, cholecystokinina, citalopram, dopamina, dysbioza mikrobioty jelitowej, erozja szkliwa zębowego, fluoksetyna, hipochloremia, hipokaliemia, hormon uwalniający kortykotropinę, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interocepcja, istota biała mózgu, kardiomiopatia, kora oczodołowo-czołowa, kora przedczołowa przyśrodkowa, mózgowy czynnik neurotroficzny, MRI mózgu, nadmierne ćwiczenie, neuropeptyd Y, noradrenalina, objadanie się, opóźnione opróżnianie żołądka, peptyd YY, rabdomioliza, receptor serotoninowy, serotonina, sertralina, środek moczopędny, środek przeczyszczający, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia poznawczo-behawioralna, testosteron, układ dopaminergiczny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ serotoninergiczny, wazopresyna, wywoływanie wymiotów, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zachowanie kompensacyjne, zapalenie przełyku, zasadowica metaboliczna