jałowe zapalenie pęcherza moczowego
Jałowe zapalenie pęcherza moczowego to stan kliniczny charakteryzujący się objawami typowymi dla zapalenia pęcherza moczowego, takimi jak dysuria, częstomocz, parcia naglące i ból nadłonowy, przy jednoczesnym braku wzrostu drobnoustrojów w standardowym posiewie moczu. Szacuje się, że problem ten dotyczy nawet 30% pacjentów z objawami zapalenia układu moczowego.
Etiologia jałowego zapalenia pęcherza jest złożona i może obejmować: zakażenia drobnoustrojami, które nie rosną w standardowych warunkach hodowli (np. Ureaplasma urealyticum, Mycoplasma hominis), infekcje wirusowe, stany zapalne spowodowane urazem lub radioterapią, reakcje autoimmunologiczne, a także zapalenie wywołane obecnością kamieni moczowych. W części przypadków przyczyną może być także zespół bolesnego pęcherza/śródmiąższowe zapalenie pęcherza.
Diagnostyka jałowego zapalenia pęcherza obejmuje badanie ogólne i posiew moczu, które nie wykazują znaczącego bakteriomoczu, przy obecności leukocyturii. W przypadkach opornych na standardowe leczenie wskazane jest poszerzenie diagnostyki o badania molekularne w kierunku atypowych patogenów, cystoskopię z ewentualną biopsją oraz badania obrazowe układu moczowego.
Leczenie jałowego zapalenia pęcherza moczowego powinno być ukierunkowane na przyczynę. Często stosuje się empiryczną antybiotykoterapię, leki przeciwzapalne, leki rozkurczowe, a w przypadkach nawracających – immunoprofilaktykę. Przy podejrzeniu śródmiąższowego zapalenia pęcherza mogą być zastosowane miejscowe wlewy z heparyną, DMSO lub kwasem hialuronowym. Istotnym elementem terapii jest również edukacja pacjenta i modyfikacja stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorambucyl – Działania niepożądane
Chlorambucyl, substancja czynna leku Leukeran (tabletki powlekane 2 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie wynikających z jego działania alkilującego na szybko dzielące się komórki, co prowadzi do mielosupresji i zaburzeń hematologicznych. Najczęściej obserwuje się leukopenię, neutropenię, małopłytkowość oraz pancytopenię (bardzo często, ≥ 1/10), które zwykle są odwracalne po odstawieniu leku. Niedokrwistość występuje często (≥ 1/100 do <1/10), natomiast nieodwracalna niewydolność szpiku kostnego jest bardzo rzadka (<1/10 000). Istotnym ryzykiem jest rozwój wtórnych nowotworów hematologicznych, zwłaszcza białaczki i zespołu mielodysplastycznego, szczególnie po długotrwałym stosowaniu chlorambucylu. W zakresie układu nerwowego częstość drgawek u dzieci z zespołem nerczycowym jest wysoka, a u pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie ryzyko ich wystąpienia jest szczególnie podwyższone. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, owrzodzenie jamy ustnej), które występują często, oraz bardzo rzadkie (<1/10 000) śródmiąższowe włóknienie i zapalenie płuc, które mogą być odwracalne po odstawieniu leku.
azoospermia, białaczka, biegunka, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie pęcherza moczowego, lek alkilujący, lek cytostatyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, pancytopenia, pokrzywka, przewlekła białaczka limfatyczna, śródmiąższowe włóknienie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wymioty, zespół mielodysplastyczny, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leukeran 2 mg
Chlorambucyl, substancja czynna leku Leukeran, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu krwiotwórczego. Mielosupresja manifestuje się leukopenią, neutropenią, małopłytkowością, pancytopenią oraz niedokrwistością, zwykle odwracalną po wczesnym odstawieniu leku. W rzadkich przypadkach może dojść do nieodwracalnej niewydolności szpiku kostnego. Długotrwała terapia chlorambucylem wiąże się z ryzykiem rozwoju wtórnych nowotworów hematologicznych, zwłaszcza ostrej białaczki i zespołu mielodysplastycznego. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka oraz owrzodzenia jamy ustnej. Rzadziej występują reakcje skórne, w tym wysypka, która może przejść w zespół Stevensa-Johnsona lub martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.
azoospermia, białaczka, biegunka, brak miesiączki, chlorambucyl, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie pęcherza moczowego, lek cytostatyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, pancytopenia, przewlekła białaczka limfatyczna, śródmiąższowe włóknienie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wtórny nowotwór hematologiczny, wymioty, zaburzenie motoryczne, zespół mielodysplastyczny, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka